nummer van 09/09/2014 door

‘Gimme Back My Dog’ van Slobberbone

Het eerste vonkje

Slobberbone – Gimme Back My Dog

“Je zult maar op je zestigste nog steeds als roadie op pad moeten”, zei ik tegen een vriend met wie ik afgelopen vrijdag in Tivoli De Helling was. We waren er om Slobberbone te zien, een alt. country-band die voor mij al sinds m’n 18e een nogal legendarische status heeft. De oorzaak daarvan ligt vooral in een prachtige reportage van Loladamusica, waarbij zanger/gitarist Brent Best werd bezocht in zijn thuisstad Denton in Texas. De muziek, de manier waarop Best erover vertelde en idyllische beelden van een Amerikaanse veranda zorgden ervoor dat het eerste vonkje van mijn liefde voor countrymuziek oversprong.

Slobberbone in de jaren 90, met linksboven Brent Best.

Slobberbone in de jaren 90, met linksboven Brent Best.

Schijn bedriegt

In de jaren erna zag ik Slobberbone nooit live en verloor ik de band een beetje uit het oog. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat ik in de vermeende oude roadie op het podium Brent Best niet herkende. De tand des tijds had niet alleen aan zijn verschijning geknaagd, maar ‘m eigenlijk met huid en haar verslonden. Natuurlijk wist ik wel dat ik niet de vitale twintiger uit die documentaire van zestien jaar geleden op het podium zou zien, maar de extra kilo’s en lange grijze haren wisten ‘m wel heel goed te verbergen.

Gelukkig is de held van vroeger op slag terug als de show wordt geopend met klassieker ‘Barrell Chested’. De fysieke gesteldheid van Best vraagt weliswaar wat van zijn zangcapaciteiten, maar in z’n ogen brandt nog onverminderd het vuur. Oorspronkelijke gitarist Jess Barr is er helaas niet bij maar vindt een waardige vervanging in Micah Schnabel van Two Cow Garage, wiens skinny jeans en hippe nektatoeage enigszins contrasteren met de morsige verschijning van Best. Irrelevant eigenlijk, want met zijn gitaarspel geeft hij Slobberbone nog net even dat extra beetje brandstof voor een overrompelende zegetocht.

Best anno 2014

Best anno 2014

Hoewel er de laatste jaren bij shows nog wel eens nieuwe nummers voorbijkomen staat de avond toch vooral in het teken van de platen die Slobberbone uitbracht tussen 1997 en 2005, waarna de band enige jaren uit elkaar ging. Elke fan heeft zijn eigen favorieten, maar wacht net zo goed gretig op ‘Gimme Back My Dog’. Het breakup-fuck-you anthem is afkomstig van het album Everything You Thought Was Right Was Wrong Today en mag gerust een van de hits van de band genoemd worden.

Literaire kwaliteiten

Geen nummer dat sprankelt van de vernuftige muzikale vindingen, maar door de constante herhaling van de titel en de manier waarop het gebracht wordt, een treffend voorbeeld van hoe je schreeuwende frustratie muzikaal kunt verwoorden. Een kwaliteit die auteur Stephen King overigens ook waardeerde. Niet alleen noemde hij Slobberbone regelmatig als een van zijn favoriete bands, hij gaf ‘Gimme Back My Dog’ zelfs een plek in zijn werk. In het boek Black House, dat hij samen met Peter Straub schreef, staat hoofdpersoon Jack Sawyer op het punt verder te gaan lezen in Charles DickensBleak House:

But before Dickens, he has promised to listen to the Wisconsin Rat’s latest candidate for hot rotation, a number called “Gimme Back My Dog” by Slobberbone.
“Every five years or so, antoher great rock-‘n’-roll song comes breakdancing out of the woodwork,” Henry has told him over the phone, and Jack’s damned if he can’t hear the Rat screaming around the edges of his friend’s voice, popping wheelies out there on the edge of darkness.”

Tags: , , , , ,

-->