nummer van 27/08/2014 door

‘SuzieQ’ van Gonjasufi

De yogaleraar die pijn wil doen

Gonjasufi – SuzieQ

Ik weet nog goed dat ik A Sufi And A Killer van Gonjasufi in 2010 voor het eerst hoorde. Ik was net naar Amsterdam verhuisd en op zoek naar geluiden om mijn nieuwe thuis in te weiden. Ik herinner me Jimi Hendrix’ Electric Ladyland waar ik voor het eerst goed naar luisterde en ik herinner me Gonjasufi, die net zijn eerste plaat uit had. Er werd in de media veel gesproken over het trippy rockalbum gemaakt door een yogaleraar. Ik herinner me vooral ‘SuzieQ’.

Gonjasufi (Sumach Ecks) werd geboren in wat hij noemt een ‘San Diego jazz family‘. Zijn vader luisterde jazz, zijn moeder soul. Op de middelbare school raakte hij geïnteresseerd in de rapscene van de jaren 90 en begon hij platen te verzamelen en te dj-en. Later ging hij verder met reggae en rock, met invloeden uit andere muziek en thema’s die hij in die tijd bestudeerde. Hij begon zich namelijk op jonge leeftijd al te verdiepen in de islam, maar raakte snel gedesillusioneerd door de extremistische facetten waarmee hij in aanraking kwam. Uiteindelijk waren het de mystieke en spirituele aspecten uit verschillende religies die hem aantrokken en die hij in zijn eigen leven begon te integreren. Hij verdiepte zich in het soefisme en leerde later ook zelfs Hindi spreken. Nu zegt hij in yoga de manier gevonden te hebben alle filosofieën in zijn lichaam een plek te geven. Hij zegt ook dat hij waarschijnlijk een agressief persoon zou zijn als hij geen muziek maakte.

Het is niet makkelijk Gonjasufi en zijn veelbesproken spiritualiteit los te koppelen van zijn muziek, maar er is geen reden om A Sufi And A Killer te waarderen voor wat het is en hoe het klinkt, ongeacht de ideologieën die erin verwerkt zijn. Gonjasufi bekritiseert (om het beknopt te houden) oppervlakkige gedragspatronen in de maatschappij. Als je geen behoefte hebt daar iets mee te doen, bieden de nummers geproduceerd door Flying Lotus, The Gaslamp Killer en Mainframe meer dan genoeg afleiding. De plaat als geheel is een mysterieus, bij vlagen agressieve, dan weer ultiem relaxte verzameling aan liedjes zo uiteenlopend dat het moeilijk te vatten is. Gonjasufi wilde iets maken dat een beetje pijn zou doen bij het luisteren. Niet echt een nobel streven, voor een yogaleraar, maar wel intrigerend.

‘SuzieQ’ is een korte energiebom (slechts 1:44 lang) die in een paar seconden een ruimte over kan nemen, zoals het destijds deed in mijn nieuwe huis. Zonder intro of enige aankondiging voor wat komen gaat, valt de metal-achtige gitaarriff je persoonlijke ruimte binnen en begint Gonjasufi in zijn typische, vibrerende en krakerige zang onverstaanbare kreten uit te slaan. Ik weet niet of het meer pijn dan goed doet, maar die dualiteit misstaat iemand die zowel Sufi als killer is niet.

Tags: , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

-->