nummer van 22/08/2014 door

‘Owl’ van She Keeps Bees

Een groeiend oeuvre

Terwijl ik ‘Owl’ luister, drie minuten en vierendertig seconden lang, maak ik in mijn hoofd een opsomming van dingen die ik weet over She Keeps Bees. Ik weet dat Jessica Larrabee de zangeres van de tweekoppige band is en dat ze behoorlijk lang haar heeft. Ik weet dat haar geliefde Andy LaPlant een bijzondere achternaam heeft, drumt, nummers produceert en dat hij daar plezier in heeft. Dat moet wel, want Jessica is de getergde van de twee, dat hoor je meteen. Geen band overleeft een totaal aan getormenteerde zielen. Wat ik ook weet is dat ik ‘Gimmie’ (Nests, 2009), het eerste nummer dat ik van de twee hoorde, heerlijk vond. De vergelijkingen die werden gemaakt sinds debuut Minisink Hotel uit 2006 klopten als een bus: She Keeps Bees werd ook wel een geslaagde mix van PJ Harvey, Cat Power en ‘de omgekeerde’ The White Stripes genoemd. Prima; afzonderlijk was de muziek van elk van die artiesten me op een bepaald moment in mijn leven wel bevallen, dus dat beloofde wat.

She Keeps Bees "Gimmie"

Na Nests gebeurde het onvermijdelijke: Jessica, Andy en ik groeiden uit elkaar. Ik nam geen moeite te achterhalen waar, wanneer en hoe het duo zich verder ontwikkelde. Als ik ‘Gimme’ opzette, of het veel kalere ‘Bones Are Tired’, was ik ronduit tevreden met het bestaan van She Keeps Bees en verlangde ik niet per se naar meer. Ik ging zelfs wat vaker naar Cat Power luisteren, die ik als songwriter waardeerde maar als zangeres altijd wat hijgerig en aanstellerig vond. Zo niet Jessica Larrabee, naar wier stem ik uren kon luisteren. Omdat ze de tijd nam, lage tonen boven hoge prefereerde en zich niet in het keurslijf van de blues liet stoppen. Bovendien klinken maar weinig indiemuzikanten zó soulvol. Maar ook die luistersessies hielden een keer op, simpelweg omdat She Keeps Bees’ oeuvre nog moest groeien. Een plaat grijsdraaien levert niet altijd een prettige nasmaak op, een stem alleen biedt niet genoeg.

En toen was daar ineens goed nieuws: LP Eight Houses wordt op 16 september uitgebracht. Ik beluisterde alvast twee nummers, ‘Is What It Is’ en ‘Owl’. Die laatste klonk het meest verrassend, voor zover mogelijk in She Keeps Bees’ uitgeklede stijl. De blazers in ‘Owl’ deden het ‘m misschien wel. Geen hoog van de toren blazende toeter, maar een hoorn die zich al net zo relaxed door het nummer beweegt als Jessica’s beheerste stem. Terwijl ik luisterde en mijn gedachten liet gaan over alles wat ik wist over She Keeps Bees hield de lome beat me in zijn greep en de heldere gitaarklank me alert. En toen ik ontdekte dat het Sharon van Etten was die in de achtergrond klonk, dacht ik: ik heb zin in deze plaat.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->