nummer van 21/08/2014 door

‘My Donal’ door Amalgamated Sons Of Rest

Twee helden op een plaat, toch een teleurstelling

In 2001 veroverde Will Oldham als Bonnie ‘Prince’ Billy de wereld. Ease Down The Road (2001) en I See A Darkness (1999) vinden op dat moment hun weg naar tal van cd- en platenkasten. Jason Molina bracht een jaar eerder als Songs: Ohia zijn bekende The Lioness (2001) uit. Het zijn drie platen die in die tijd al mijn vrienden luisterden. De tragische, vertwijfelde en kleine muziek is een welkome afwisseling van jaren van luide alternatieve gitaarmuziek. Voor velen van ons zetten de platen ook de deur open naar oudere folk en country. Kortom. Het deed ons wat zo aan het prille begin van het nieuwe millennium.

Helemaal opgewonden raakten we toen we lucht kregen van Amalgamated Sons Of Rest. Daarop werkten onze twee nieuwe helden voor één plaat samen. Godverdomme. Wat had ik zin in die plaat.

Louisville

Amalgamated Sons Of Rest is een eenmalige samenwerking van Oldham, Molina en de Schotse singer/songwriter Alasdair Roberts. In september 2001 komen de drie samen in Louisville om samen zeven liedjes op te nemen. Deze liedjes worden de ep zonder titel, maar wel met een gave potvis op de hoes trouwens. De muziek is zoals je kan verwachten: verloren, breekbaar, klein, akoestisch.

Het verschil met de drie platen die we kennen van Molina en Oldham – van Roberts heb ik tot op de dag van vandaag nog nooit iets geluisterd – is dat Sons iets kapotter klinkt. Ruwer, onaf. Dat zorgt ervoor dat de plaat lekker dichtbij klinkt, alsof je naar een paar vrienden luistert die samen wat proberen. Maar een écht goede plaat is het mede hierdoor ook niet geworden. De serieuze muziek is net iets te vrijblijvend.

Oldham, Roberts, Molina

Oldham, Roberts, Molina

Teleurstelling

De plaat was dus een beetje een teleurstelling voor ons. Is dit het nou, ging het door ons heen. Er waren geen momenten waarvan we achterover sloegen. En de sfeer was ook wat mak. Toch kom ik zo heel af en toe terug bij deze plaat en dan met name om naar ‘My Donal’ te luisteren.

Het is hun versie van de Schotse traditional, gezongen door Oldham met op de achtergrond de andere twee. Het is een prachtige versie van het lied dat soms ook ‘Home Of The Whale’ wordt genoemd. Het gaat over een vrouw die haar man bezingt, Donald. Hij werkt op zee, op zoek naar het thuis van de walvis. De wilde golven en de straffe wind is voor de man het échte leven, aan zijn vrouw denkt hij niet. Denkt zij. Luister maar eens.

Oh my Donal he works on the sea
On the waves that blow wild and free
He splices the ropes and he sets the sails

While southward he rolls to the home of the whale

And he never thinks of me far behind
Nor the torments that rage in my mind
He’s mine for only part of the year
And left all alone wishing his face is near

And you ladies that smell of wild rose
Think you for your essence to wherein man go
Think you of the wives and the lovers that yearn
For a man ne’er returning from hunting the sperm

Nu weten we ook waar die potvis, in het Engels sperm whale genoemd, op de voorkant vandaan komt.

Tags: , , , , , , , ,

-->