nummer van 19/08/2014 door

‘No Death’ van Mirel Wagner

De verleidelijke stem van de dood

Mirel Wagner – No Death

De in Ethopië geboren en in Finland residerende Mirel Wagner bracht vorige week haar nieuwe album When The Cellar Children See The Light Of Day uit. Een plaat die haar ongetwijfeld onder de aandacht van een groter publiek zal brengen, al was het maar omdat deze uitkomt op het fameuze platenlabel Sub Pop Records. Een plaat die alle aandacht verdient, maar die ik vandaag toch even opzij leg. Want in de spotlight die Wagner de komende tijd ongetwijfeld op zich gericht krijgt, schuif ik maar al te graag haar vorige album even naar voren.

Aan de grond genageld

Haar titelloze debuut kwam namelijk drie jaar geleden uit. In Amerika werd de plaat redelijk opgepikt, maar echt grootse vormen nam haar carrière nog niet aan. Haar beklemmende tokkelliedjes met een zucht naar het macabere waren dan ook geen recept voor een miljoenenpubliek, maar resulteerden desalniettemin in een plaat met negen huiveringwekkend mooie nummers.

Nu is het niet zo dat Wagner op haar nieuwe album ineens een compleet andere weg is ingeslagen. Nog steeds is de muzikale aankleding minimaal, met volop ruimte voor haar bezwerende stem om je aan de grond te nagelen met sinistere verhalen over de dood. Maar toch is er iets van de zware bedomptheid weg die haar debuut zo onweerstaanbaar maakte, wellicht een gevolg van haar samenwerking met producer Vladislav Delay.

Mirel Wagner

Het diepste zwart

Dat geluid geeft je op When The Cellar Children See The Light Of Day soms het idee dat er nog een ontsnapping uit alle ellende mogelijk is. Nu is hoop een mooi iets, maar muziek komt het niet noodzakelijkerwijs ten goede. Wie echt wil zwelgen in bittere wanhoop doet er dan ook beter aan haar debuut uit 2011 op te zetten, waarop het nummer ‘No Death’ het allesverslindende diepe zwarte gat vormt.

In ‘No Death’ heeft de dood, zoals in wel meer nummers, weer eens een geliefde opgeëist. De wanhoop daarover is vaak bezongen, maar slechts zelden zo ongemakkelijk beeldend als in ‘No Death’:

Her body is cold, well it’s gonna get colder
But my love will ignite what was left to smoulder
I move my hips, in her I am home
I’ll keep on loving
Till the marrow dries from her bones

Ook de passages over een opgezwollen gezicht, verstijfde ledematen en een kus met een tong van rottend vlees laten weinig aan de verbeelding over, op het afstotelijke af bijna. Hoor je deze worden gezongen worden door een willekeurige metalband, dan neemt het al snel licht komische vormen aan. Uit de keel van Mirel Wagner roept het echter een realistisch beeld op, waarbij je je haast nog iets voor zou kunnen stellen ook. Angstaanjagend en zorgwekkend tegelijk.

Tags: , , , , ,

-->