nummer van 13/08/2014 door

‘You Don’t Own Me’ van Lesley Gore

Het meisje dat voor zichzelf en alle vrouwen zong

Lesley Gore – You Don't Own Me (HD)

“It’s my party and I cry if…”-je weet wel wanneer. Iedereen weet wel wanneer. Lesley Gore was pas zestien toen haar liedje ‘It’s My Party’ een wereldwijde hit werd. Een jaar later, en een aantal hits verder, kwam ze terug met ‘You Don’t Own Me’, een liedje waarin haar persoonlijkheid nog meer ging schijnen, net als in de video hierboven.

Bedankt Quincy Jones

Het zou leuk zijn te geloven dat de New Yorkse Lesley Gore ontdekt werd op een verjaardagsfeestje, maar in die marketingtruc trappen we niet meer. In tegenstelling tot wat er op de hoes van haar album I’ll Cry If I Want To (1963) stond, was Gores doorbraak er een waarin hard werken en geluk een even grote rol speelden. Lesley Gore was van kleins af aan al bezig met muziek en volgde al lange tijd zanglessen toen een neef haar op een dag opbelde om te vragen of ze in zijn band wilde invallen. Op de avond van het eerste optreden hoorde de baas van Mercury Records, die eigenlijk voor een andere band gekomen was, haar zingen. Hij was het die haar niet veel later aan producer Quincy Jones voorstelde.

Om een zo goed mogelijk eerste album samen te stellen, spitten Gore en Jones samen honderden singles door die qua sfeer en bereik in Gores straatje zouden passen. ‘It’s My Party’ haalde het nog net tot de “misschienstapel”, maar werd uiteindelijk dankzij Jones alsnog als eerste single uitgekozen om Phil Spector er met zijn Ronettes niet met de eer vandoor te laten gaan. Daarmee maakte Jones een van de belangrijkste keuzes uit Gores muzikale loopbaan;  ‘It’s My Party’ lanceerde Gores carrière en ergens ook al haar stijl.

Na ‘It´s My Party’ kwamen nummers als ‘She’s A Fool’, ‘If That’s The Way You Want It’ en in 1964 ‘You Don´t Own Me’ uit. De titels zeggen veel over hoe Gore zich als jonge vrouw positioneerde in de sterk door mannen gedomineerde maatschappij van haar tijd. Meisjes vonden bij haar een stem die ze niet vaak elders in popmuziek hoorden en volwassenen stonden versteld van haar houding die ze voorzichtig als feministisch bestempelden. Het was nog maar het begin van Gores inspanningen voor de emancipatie van vrouwen, een zaak waar ze zich naast haar muziek nog steeds voor inzet. Op beeld waren alle aanwijzingen daarvoor vijftig jaar geleden al duidelijk aanwezig.

Het T.A.M.I.-optreden

Gores optreden in de video bovenaan die stuk is ongelooflijk; ze belichaamt de tekst van ‘You Don’t Own Me’ op zo’n natuurlijke manier dat je er geen seconde aan hoeft te twijfelen of ze erachter staat of niet. De jonge vrouw begint nog timide, maar eindigt als een koningin. Als ze het podium oploopt, laat ze zich nog imponeren door de grootte van de zaal, maar dan lacht ze naar het publiek, maakt ze haar lippen nat, schraapt ze even haar keel en duikt ze in een keer in haar rol.

“You don’t own me…” – ze blijft lekker hangen op het woordje “own’, alsof dat de sneer naar de jongen(s) in kwestie nog net iets scherper maakt. De noten zijn zo laag dat ze ze nauwelijks haalt, maar haar blik is er een van pure determinatie. Op 0:32 neemt de orkestratie in intensiteit toe en Gore kan eindelijk in een voor haar gemakkelijker bereik zingen. Ze is volledig in haar element. Dan zakt het weer terug naar het lage couplet, waar Gore duidelijk maakt niet als een popje behandeld te willen worden. Ondanks de harde uitspraken, laten haar ogen steeds een kleine lach ontsnappen, een teken van de zelfverzekerdheid die ze al in zich droeg, in ieder geval wat betreft de boodschap die ze uitdraagt met ‘You Dont’t Own Me’.

I’m young and I love to be young
I’m free and I love to be free

Wie niet? Lesley Gore is nergens in ‘You Don’t Own Me’ agressief of boos, alleen vastberaden en oprecht. Het is de perfecte manier om haar liedje te zingen en haar ideeën kenbaar te maken. Dat had ze als zeventienjarige al begrepen.

Tags: , , , , , , ,

-->