nummer van 31/07/2014 door

‘Going Back To Miami’ van Wayne Cochran

De muziek achter de slechtste hoezen ooit

Wayne Cochran – Going Back To Miami

Buzzfeed.com zorgde deze week voor een paar vrolijke minuten met een compilatie van nogal opvallende platenhoezen. Maar de lol was er eigenlijk al weer snel af. De onderschriften waren erg flauw en weinig creatief, bandnamen werden fout geschreven en voor nieuwsgierige lezers zoals ik was er niks te luisteren. Want altijd als ik dit soort dingen zie, vraag ik me af: hoe klinkt dit?

Tja ...

Tja …

Het kon nooit veel soeps zijn, ging het door mijn hoofd toen ik de hoezen zag van zanger Wayne Cochran. Zijn veel te grote witte en vol pommade gesmeerde kapsel maakt van elke albumhoes een op zijn zachtst gezegd opvallende verschijning. Dat komt omdat hij altijd uitstraalt dat het hem menens is. Hij is serieus over zijn kapsel én zijn muziek. En dat hoor je. Potdomme, hoe hij schreeuwt op zijn swingende door soul geïnspireerde muziek. Wat een verrassing. Luister maar eens naar ‘Going Back To Miami’.

Tragisch is dat de hardwerkende Cochran zijn hele stem al kapot had geschreeuwd tegen de tijd dat hij wat meer bekendheid kreeg en voor de nationale tv mocht opdraven. In plaats van het publiek te winnen met zijn zangkunsten, gooide hij er daarom nog meer show tegenaan dan hij al deed. Uiteindelijk stopte hij in de jaren zeventig, werd een born again christian en uiteindelijk dominee. Cochrans albumhoezen vielen op door zijn gekke uiterlijk, maar het kan allemaal nog veel erger.

Lelijke hoezen en lelijke muziek

Neem nou de band Shut Up And Dance. De hoes is een showcase van begin jaren negentig design skills: neonachtige kleuren, lelijk lettertype, de woorden zomaar ergens geplaatst, mooi reliëfje. En dan die twee gasten met kapmessen en nunchaka’s, afgetrainde lijven, serieuze blikken. Een hoes om te janken natuurlijk, maar de muziek is echt net zo slecht, of slechter. Oordeel zelf maar of je net als ik vindt dat dit een ongedefinieerd danceliedje is: geen herkenbare melodietjes, een soort fluisterstem en een constant hoog geluidje op de achtergrond dat net zo goed een stem of keyboard kan zijn. Luister maar en kijk naar de hoes:

SHUT UP AND DANCE – DANCE BEFORE THE POLICE COME! (1991)

Fantastisch toch?

Fantastisch toch?

Wat ik echt super jammer vind is dat ik nergens op het internet kan horen hoe What’s Next klinkt van Foster Edwards’ Orch. Dit is echt een fantastische hoes. Het album komt uit 1964 en naar verluid klinkt het als een bigband die zich laat beïnvloeden door het Engelse geluid van The Beatles. Oké. Jammer dat het vooralsnog onvindbaar is voor mij. Want de cover van deze plaat is zo gaaf. Ik wil horen wat voor muziek hierbij hoort. Ik bedoel: twee gedeprimeerde – échte – olifanten met de namen Bertina en Tina op drum en gitaar, op hun koppen een Beatles-pruik, een breed lachende bandleider (Foster himself), dat allemaal op een kantinepodium met toen al ouderwetse en fletse gordijnen. Ik moet dit horen. Ooit.

Duitse porno

Nog eentje. Van de hoes van Wasnatch’ plaat Front To Back raak ik oprecht in de war. Je ziet hem hieronder als je het liedje luistert: een naakte vrouw voorovergebogen op ellebogen en knieën met in haar handen een trompet. Ze kijkt omhoog over haar schouder, naar een naakte vent die gehurkt op haar rug zit, met zijn rug naar haar gezicht, terwijl hij op bezeten wijze (kijk naar die kop!) met een hoorn in haar kont toetert. Bizar.

Het beeld komt uit een Duitse pornofilm uit de jaren zeventig. Ja, waar zou het anders vandaan kunnen komen, hoor ik je denken. Je hebt helemaal gelijk. Maar de band hád dit niet hoeven te gebruiken als weinig fantasievolle visualisatie van teksten vol met “getting nasty” en “punani’s”. Toch deden ze het. Bizar is trouwens ook dat deze plaat vorig jaar is uitgekomen en dat Wasnatch een stel white boys uit Salt Lake City zijn. Gelukkig kunnen we horen hoe het klinkt (vrij slecht dus):

Wasnatch – Get Nasty

Zo zijn er nog veel meer ‘opvallende’ albumhoezen. Iemand was net als ik nieuwsgierig naar wat voor muziek er schuil gaat achter al dat lelijks en maakte onderstaande compilatie. De kwaliteit van de hoezen varieert tussen gewoon lelijk en opvallend bizar, maar genoeg zinnenprikkelend materiaal om je te verbazen. Verreweg het grootste deel van deze muziek is ook niet om aan te horen. Een verrassing als Wayne Cochran zit er niet tussen. Misschien dat dat Foster Edwards’ Orch wat is.

The music behind the worst album covers ever.

Tags: , , , , ,

-->