nummer van 30/07/2014 door

‘Making Plans for Nigel’ van XTC

Wisten Nigels ouders maar beter

XTC – Making Plans For Nigel (Remastered)

We’re only making plans for Nigel
We only want what’s best for him

Er zijn maar twee eenvoudige zinnen nodig om alles in ‘Making Plans for Nigel’ duidelijk te maken: het liedje gaat over ouders die hun kinderen keuzes opleggen. Gezongen vanuit het perspectief van de ouders horen we een moeder/vader vertellen dat er plannen gemaakt worden voor de jonge Nigel, allemaal voor zijn eigen bestwil. Hij zal, zoals goed voor hem is, in het Thatcher-tijdperk gaan werken in een grijze staalfabriek en tevreden zijn met zijn uitgestippelde bestaan. De afwezigheid van Nigels eigen stem verklapt hoe weinig inspraak hij heeft in het geheel.

‘Making Plans for Nigel’ werd in 1979 geschreven door Colin Moulding, gitarist van de band XTC. Leadzanger Andy Partridge had voor die tijd de meeste liedjes op zijn naam gezet, maar Moulding voer in deze periode op een golf van succes waarin alles lukte. Partridge zou later zelfs toegeven enigszins jaloers te zijn geweest op die vruchtbare periode voor Moulding. “He’d taken to songwriting like a duck to orange sauce”, aldus Partridge. In 1978 had XTC dankzij Moulding’s liedje ‘Life Begins at the Hop’ voor het eerst in de hitlijsten gestaan. Een jaar zou hij de band met ‘Making Plans for Nigel’ een van zijn grootste successen geven. Moulding over ‘Making Plans for Nigel’:

Partly biographical, this one. My dad prompted me to write it. He wanted a University future for me and was very overpowering in trying to persuade me to get my haircut and stay on at school. It got to the point where he almost tried to drag me down the barber’s shop by my hair. As it happens, the whole thing got decided by my headmaster who expelled me for keeping it long. My dad was a bit cut up, I think. I know the song tells of a slightly different situation but it all boils down to the same thing – parental domination. Looking back, I think he saw playing with ‘Andy Partridge’s mob’ as a bad influence on me. I think now he’s proud of me, although he would never let on, he’s that sort of bloke.

Hoewel Moulding de relatie tussen Nigel en zijn ouders dramatischer maakte dan wat er bij hem speelde, is het hem gelukt de bedrukkende sfeer van ouders die hun kind klemzetten op een simpele manier perfect te schetsen. Het woordje “only”, de onschuld zelve, is cruciaal in hoe Nigels ouders worden neergezet in Mouldings tekst; terwijl Moulding zingt, hoor je ver weg al de knijpende vrouwenstem van een oudere moeder met een krom Brits accent die die woorden uitspreekt. De muziek zorgt voor de rest: het poppy melodielijntje van het nummer hint naar het perfecte leventje dat Nigels ouders forceren, maar de melancholische ondertoon verklapt dat dat slechts een façade is waarachter grote problemen schuilen.

Mouldings deprimerende beeld is ijzersterk en komt meteen over, alleen al om het simpele feite dat we allemaal kind geweest zijn en ons, in meer of mindere mate, iets bij Nigels situatie voor kunnen stellen. Tegelijkertijd is het niet moeilijk te bedenken hoe het thema vertaald kan worden naar andere contexten waarin dezelfde mechanismen overheersen. Ouders kunnen vanuit goede bedoelingen slechte keuzes maken voor hun kinderen, net als leraren dat kunnen, werkgevers of, waarom niet, regeringen. Wie ook maar de gedupeerde is, het effect is net zo frustrerend als voor Nigel.

Tags: , , ,

-->