nummer van 29/07/2014 door

‘Isn’t She Lovely’ door Victor Wooten

Op een regenachtige zondagochtend …

Victor Wooten – Isn't She Lovely

Alsof je je voor je favoriete film alleen nog maar bent aangewezen op een versleten VHS-band die stoort, hapert en langzaam verder verslijt. Zo voelt het altijd een beetje wanneer ik Victor Wootens versie van Stevie Wonders ‘Isn’t She Lovely’ wil horen. Een perfecte studioversie is er niet van, alleen een paar filmpjes op YouTube die door de aanwezigen vanuit het publiek met een telefoon zijn gemaakt. Muzikale perfectie, maar het is nooit met die gedachte echt vastgelegd. Een zegen en een vloek tegelijk misschien wel.

Want in een studio kun je perfectie natuurlijk akelig dicht benaderen. Soms zo dicht dat het bijna klinisch wordt en elke emotie er uitgezogen is. De keren dat je het wel ervaart is dat bijna altijd wanneer een muzikant op het podium staat en er een onvoorspelbare samenloop van omstandigheden ontstaat. Iets dat zich simpelweg niet af laat dwingen of in een studio opnieuw gecreëerd kan worden.

Victor WootenGeheime deurtjes

Dat Victor Wooten een van de beste bassisten ter wereld is, daar zijn de meesten het wel over eens. Het tijdschrift Bass Player riep hem zelfs drie achtereenvolgende jaren uit tot de bassist van het jaar, terwijl geen enkele andere bassist die eer ooit vaker dan een keer ten deel viel. Zijn cv is dan ook minstens zo indrukwekkend als zijn basspel, met naast soloplaten ook de nodige credits op werk van onder meer India Arie, Dave Matthews Band, Buckshot LeFonque, Gov’t Mule en Bootsy Collins.

Een geweldige muzikant zijn is een ding, maar zo natuurlijk als die gave door het bloed van Wooten lijkt te stromen hoor en zie je maar zelden. Uit de video hierboven spreekt behalve een fenomenaal talent vooral een manier van spelen die voor de bassist net zo vanzelfsprekend lijkt als ademhalen. De manier waarop hij het thema van Wonders klassieker speelt is al bloedstollend mooi, maar door dat te loopen en er vervolgens overheen te improviseren lijkt het bijna alsof hij in het nummer geheime deuren opent die nog niemand ooit eerder is tegengekomen.

The Wooten Brothers Band

Het muzikantschap is Wooten dan ook met de paplepel ingegoten, al vanaf het moment dat hij op 11 september 1964 op een Amerikaanse legerbasis werd geboren. Zijn ouders zaten in het leger en waren regelmatig ergens anders gestationeerd, dus er werd veel verhuisd. Vroeg in Wootens leven woonde de familie Wooten enkele jaren op Hawaï en wilden zijn vier broers hun eigen band beginnen. Talent hadden ze volop, maar een bassist ontbrak nog. Kleine Victor kon nauwelijks zelfstandig zitten, maar zijn broer Regi vond dat genoeg om de bas ter hand te kunnen nemen en leerde hem zodoende spelen.

The Wooten Brothers Band

The Wooten Brothers Band

Op zijn zesde toerde hij al samen met zijn broers als openingsact voor Curtis Mayfield en tien jaar later speelden The Wooten Brothers over de hele wereld om Amerikaanse soldaten te vermaken. Op zich al mooie prestaties voor een muzikant, maar daar ging het Wooten niet om. Zijn muzikaliteit werd vooral gedreven door nieuwsgierigheid en een honger om nieuwe dingen te leren. Dat leidde ertoe dat hij eens wat op een banjo zat te pielen en het iemand opviel dat er nogal bijzondere melodielijnen uit het instrument kwamen. Niet heel gek, want Wooten bespeelde het als een bas. Weliswaar hebben beide instrumenten vier snaren, maar de stemmingen verschillen enigszins en op die manier benaderde Wooten de banjo compleet anders dan de meeste spelers.

Iemand vertelde Wooten dat zijn spel wel wat weghad van Béla Fleck, een inventieve en eigenzinnige banjospeler uit Nashville Tennessee. Hij besloot dat hij deze man moest ontmoeten en belde hem op om vervolgens door te telefoon wat voor hem te spelen. Een bizarre muzikale klik was ontstaan en Wooten verhuisde naar Nashville om toe te treden tot zijn nieuwe band, waarmee gelijk één van de meest onwaarschijnlijk muzikale combinaties van muzikale stijlen ontstond, met onder meer bluegrass, fusion en funk.

Bela Fleck and The Flecktones – Stomping Grounds 1996

Ondertussen is Victor Wooten gelauwerd met vijf Grammy Awards en vallen er nog veel meer hoogtepunten te noemen, zoals zijn bassistensupergroep met Marcus Miller en Stanley Clarke. Maar het meest bijzondere is misschien nog wel dat na al die jaren de liefde voor muziek nog steeds centraal staat in alles wat hij doet. Hij heeft de grootste podia van de wereld gezien, maar het filmpje bovenaan dit stuk werd in 2012 op een regenachtige zondagochtend opgenomen in het kleine plaatsje Mechanicsville in de staat Virginia. Niet in een uitverkocht stadion, maar gewoon op een gratis bijeenkomst van de lokale muziekschool waar hooguit een man of tien en een paar gapende kinderen stonden te kijken.

Een bijzonder mens, die er bovendien een heel mooie kijk op het leven op nahoudt. Mocht je benieuwd zijn, dan is zijn TED Talk een mooi stukje filosofie om vandaag eens over na te denken.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->