nummer van 27/07/2014 door Vedran Mirčetić

‘La Grange’ van ZZ Top

Over de man die het woord boogie naar een hoger plan tilde

Je zou zeggen dat gastblogger Vedran Mirčetić met De Staat al druk genoeg is, maar de gitarist vindt daarnaast tijd om regelmatig op het podium te staan met bluesrockband Steamroller en talloze tributebands. The Doors, The Allman Brothers Band, The Rolling Stones en Thin Lizzy werden al eens gepast door Vedran geëerd. Een volbloed rocker dus. Vandaag neemt hij ons mee naar de tijd van zijn muzikale opvoeding in het Kroatië van de jaren 80, waar hij kennis maakte met Billy Gibbons en ZZ Top.

https://youtube.com/devicesupport

Laatst werd ik door een vriend meegevraagd naar het concert van ZZ Top in Heineken Music Hall. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel even twijfelde, aangezien ik na hun laatste show in 2009 tegen mezelf heb gezegd dat het wel mooi is geweest zo. Ik wenste de verdere aftakeling van mijn helden van weleer niet meer aan den lijve te ondervinden. In 2002 heb ik ze voor het eerst live kunnen zien en eigenlijk had het daarbij moeten blijven, want het optreden maakte waarschijnlijk meer indruk omdat het mijn eerste keer ZZ Top was dan dat ik het echt heel vet vond. De mannen speelden overigens wel erg goed, maar ik vond voornamelijk het oude oude werk tof en daar werden er, tussen de latere jaren 80 hits door, maar een paar van gespeeld en de sound was ook blijven steken in de jaren 80 en dat was een teleurstelling.

De coolste gitarist ooit

En toch kon ik het niet laten om in 2009 weer te gaan. Een leerling van me had twee kaartjes gekocht en vroeg of ik mee wilde. En wat is er mooier dan een leerling die, terwijl hij een jaartje ervoor nog nooit van ZZ Top gehoord had, samen met zijn gitaarleraar naar Billy Gibbons gaat kijken, de coolste gitarist ooit? Geen Steve Vai, John Petrucci of andere gitaargoden op steroïden, nee, wij waren fan van de man met de baard die niet zo zeer technisch begaafd was maar dat compenseerde met een waanzinnige feel en timing, de man die het woord boogie naar een hoger plan tilde. Chirurgisch precieze solo’s recht uit het hart, of misschien wel uit de baard, die melodie en een soort oergevoel combineerden. Alles voor de boogie. Of zoals hij het zelf zei:

You can definitely make someone wiggle in their seat a little bit if you know where you’re heading with it and end up there.

Billy Gibbons

Halfnaakt rondspringen

Dat brengt me tot mijn keuze van ‘La Grange’ als nummer van de dag want dat is het nummer waar het voor mij als gitarist allemaal mee begon.

Als jochie van 11 die klassiek gitaar speelde, was ik al meer onder de indruk van bands als Deep Purple, Black Sabbath en Cream dan de meuk die in die tijd in de hitlijsten stond. 1989 that is, de tijd van Milli Vanilli, het duo dat symbool staat voor bedrog in de muziek en Paula Abdul, de danseres die haar nummers ruilde voor danskunsten omdat ze zelf niet veel meer kon dan halfnaakt rondspringen. Kun je nagaan hoe blij ik werd toen ik voor het eerst ZZ Top hoorde.

Vier minuten lang stil

ZZ Top - La GrangeIk zat bij mijn vader in de auto en toen kwam ‘La Grange’. De intro, die stem, die inval, de gitaarsolo’s, de boogie! “Wie is dit?”, vroeg ik aan m’n pa. Dat is ZZ Top, met Billy Gibbons op gitaar en zang. Eén van de beste gitaristen die er is. Dat laatste zei hij altijd als ik vroeg naar welke gitarist we luisterden. Vanaf dat moment was ‘La Grange’ mijn lievelingsnummer en elke keer als we naar gitaarles reden én weer op weg terug naar huis, spoelde mijn pa van tevoren het bandje naar dat ene nummer en waren we vier minuten lang stil, iets wat een vast ritueel werd. Vanaf toen wilde ik elektrische gitaar spelen en vroeg ik mijn leraar om me dat nummer te leren. Als ik het hele jaar goed mijn best deed, zou hij me aan het eind ‘La Grange’ leren. Het einde van het jaar kwam en de oorlog brak uit. We verhuisden naar een ander land en het deed er even niet meer toe. Uiteindelijk zou alles toch nog goed komen.

Tags: , , , , ,

-->