nummer van 25/07/2014 door

‘Caravan’ door The Mills Brothers

Naar de kazoo werd niet meer gezocht

Mills Brothers – Caravan

Het is 1928. Vier broers nemen deel aan een amateurwedstrijd in May’s Opera House in Piqua, Ohio, hun woonplaats. De oudste is achttien, heeft een zware basstem en speelt gitaar, de jongste is dertien en de leadzingende tenor van het stel. Tussen hen in nog een tenor en een bariton. Die laatste, de vijftienjarige Harry, ontdekt dat hij zijn kazoo mist, net voordat ze het podium op moeten. De kazoo, een instrument dat uit een metalen pijpje bestaat met een papieren membraan in de wand, maakt een grappig geluid wanneer je door dat pijpje zingt en het membraan laat trillen. Zonder te twijfelen krult Harry zijn handen voor zijn mond en imiteert hij een trompet. Het klinkt geweldig. Zijn broers volgen zijn voorbeeld en creëren met hun handen, luchtwegen en stembanden geluiden die doen denken aan echte instrumenten. De signature sound van The Mills Brothers, toen nog The Four Kings of Harmony geheten, was geboren.

Ze oefenden en oefenden, imiteerden elk orkest dat ze op de radio hoorden spelen. John deed de tuba na, Harry de trompet, Herbert de tweede trompet en Donald de trombone. John begeleidde de stemmen op zijn ukelele en later op gitaar. Naar de kazoo werd niet meer gezocht. De groep reisde rond in de omgeving, speelde in talloze zalen, op huisfeesten en clubs, en werd langzaam maar zeker bekend om hun close harmony-zang en vermogen om met slechts stemmen muzikale instrumenten na te bootsen.

Het werd al snel tijd voor het grotere werk; ze vergezelden The Harold Greenamyer Band naar Cincinnati om te auditeren voor radiostation WLW. De band werd uiteindelijk niet ingehuurd, maar de broertjes Mills wel. Toen niemand minder dan Duke Ellington in Cincinnati speelde en ze daar hoorde zingen, belde hij direct Tommy Rockwell van Okeh Records, die ze linea recta naar New York stuurde. The Mills Brothers tekenden in 1930 een driejarig contract bij CBS Radio, waarmee ze de eerste Afro-Amerikaanse groep werden met een eigen radioshow – Four Boys and a Guitar. Vier jaar later, inmiddels getekend bij Decca Records, stond er op al hun platen nog altijd die ene zin: No musical instruments or mechanical devices used on this recording other than one guitar.

Dat de broers hun succes voor een groot deel te danken hadden aan orkestleider, componist en pianist Duke Ellington, wisten ze maar al te goed. Begin jaren dertig hadden ze samen met hem en zijn orkest ‘Diga Diga Doo’ opgenomen, afkomstig van de Broadway hitmusical Blackbirds of 1928. Een paar jaar volgde echter een waardig eerbetoon, inclusief guitige danseressen (vanaf 0:40). De broers namen een swingversie op van ‘Caravan’, het exotische nummer dat al een paar jaar door de jazzwereld gonsde, wiens Oosterse melodie door trombonist Juan Tizol was bedacht en door Duke’s orkest verder uitgewerkt. Een kneiter van een liedje dat het zou schoppen tot veelgecoverde jazzstandard. Met de a capella versie van The Mills Brothers voorop.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->