nummer van 24/07/2014 door

‘Poinciana’ door Ahmad Jamal

Één van de nog levende jazzgrootheden

Ahmad Jamal – Poinciana – But Not for Me/At the Pershing

Pittsburgh is een broeinest voor goede jazzmuzikanten en dan met name pianisten. Errol Garner komt uit die stad, Mary Louis Williams, Billy Strayhorn. De stad kent ook een rijke muziekgeschiedenis met big bands en orkesten. Het talent lijkt in het water van de Ohio-rivier te zitten, die door de stad stroomt.

De muziekgeschiedenis van deze stad is van grote invloed op de in 1930 geboren Fritz Russell Jones. Op jonge leeftijd leert hij pianospelen door te luisteren naar voorbeelden zoals Art Tatum en Nat Cole (die een voortreffelijk pianist was voordat hij ging zingen). Op 20-jarige leeftijd verhuist Jones naar Chicago waar het als muzikant makkelijker is voet aan de grond te krijgen. Daar verandert hij ook zijn naam, nadat hij zich tot de islam heeft bekeerd. En met die naam kennen veel mensen een van de meest creatieve en innovatieve jazzpianisten ooit: Ahmad Jamal.

De op één na grootste

Noem een grote jazznaam en die zal – bij leven – zeggen dat hij of zij beïnvloedt is door Jamal. Hij wordt ook wel de op één na grootste vernieuwer van de jazz na 1945 genoemd (na Charlie Parker). Wat moet zo iemand doen om al die eer te krijgen, vraag je je dan af? Gewoon, mooie muziek maken.

Jamal is actief vanaf de jaren 50. Hij leidt dan zijn befaamde Ahmad Jamal Trio. En mooie muziek maakt hij zeker. In 1958 komt het live-album At the Pershing: But Not for Me uit. De plaat is een succes, ook commercieel en financieel.

ahmad jamal

Poinciana

Een van de bekendste liedjes op de plaat wordt ‘Poinciana’, geschreven door de componisten Nat Simon en Buddy Bernier in 1936. Het nummer is gebaseerd op het Cubaans volksliedje, ‘Het lied van de boom’ (‘La Canción Del Árbol’). De poinciana is een boom die in Cuba groeit en vanuit Madagascar is geïmporteerd.

Het liedje wordt door veel muzikanten vertolkt, maar Jamal maakt het echt bekend. Hij kiest ook een andere benadering dan zijn voorgangers. Hij legt veel focus op de drumbeat, gespeeld door Vernel Fourier. Luister maar eens naar het begin. Fournier speelt een hele gave beat en legt daarmee een mooie basis waarop Jamal lekker loom zijn eerste tonen speelt, voordat hij naar de herkenbare pianothema’s gaat. De thema’s in het hele nummer kennen weinig improvisatie, maar wel veel variaties in de dikke acht minuten die het nummer lang is.

De poinciana.

De poinciana.

De beat wordt gedurende het nummer steeds complexer. De piano legt verschillende laagjes, die steeds weer terugkomen in andere variaties. Op de achtergrond lijkt het nummer wat voort te kabbelen, maar ga er eens goed voor zitten en dan hoor je waarom dit nummer niet na een keer spelen weer vergeten wordt. Er zit zoveel in.

Laatste kans?

Jamals creatieve hoogtepunt was in de jaren 50 en 60, maar hij leeft nog steeds. Sterker nog, vorig jaar bracht hij een nieuwe plaat uit, Saturday Morning, en deze zomer speelt hij op verschillende jazzfestivals in Europa. Misschien wel een van de laatste kansen om nog eens echte jazzgrootheid te zien spelen. Ik probeer er bij te zijn.

Tags: , , , , , ,

-->