nummer van 23/07/2014 door

‘Honest’ van Band of Skulls

Samen zingen, niet samen zijn

Band of skulls – honest

Wanneer Barbra Streisand en Barry Gibb elkaar toezingen dat ze nergens de schuld van hebben, hebben ze het duidelijk tegen elkaar. Een voor een reageren ze op de ander en komen ze beiden, als de liefde sterk genoeg is, tot een consensus in het gezamenlijk gezongen refrein. Het is een gesprek, maar dan op muziek. Er bestaan ook liedjes waarin zowel een vrouw als een man zingen zonder dat ze het tegen of over elkaar hebben. The Velvet Underground en Jefferson Airplane deden het voortdurend en recenter ook The XX. Het is nauwelijks nieuwswaardig. Toch is er iets aan die samenwerkingen dat misschien wel fragieler is dan het lijkt.

Band of Skulls is zo’n groep waarin de man en de vrouw een even grote rol spelen in de zang, zonder dat ze over elkaar zingen. Zangers Russell Marsden en Emma Richardson schrijven beiden hun eigen nummers en zingen hun eigen solo’s, hoe het ook uitkomt. Als een zangpartij binnen een nummer gedeeld moet worden, kan dat geregeld worden. Het resultaat is dat Marsden en Richardson even vaak lead- als achtergrondzangers zijn in hun eigen band en dat hun stemmen steeds precies daar ingezet kunnen worden waar ze het beste werken. Het is leuk om te bedenken dat wanneer de een zingt, de ander nooit ver weg is.

Het bijzondere aan bands waarin twee zangers even vaak de rol van leadzanger hebben, is dat je je af kunt vragen wat het punt van de collaboratie is. Zouden de twee niet net zo goed solo kunnen gaan? Wanneer de twee zangers ook nog eens van een ander geslacht zijn, is het makkelijk daar verkeerde conclusies uit te trekken. Brigitte Bardot hoefde niet eens toon te kunnen houden om met Gainsbourg te zingen en de blop en wizz-geluiden die ze maakte in het liedje ‘Comic Strip’ waren genoeg om de seksuele spanning tussen haar en Gainsbourg helder te maken voor iedereen. Hier was de man/vrouw-verdeling en alles wat dat impliceert natuurlijk opzettelijk. Maar ook zonder opzet kan onze fantasie op hol slaan. Gemixte bands die erin slagen dat idee bij luisteraars niet te voeden, zijn misschien wel zeldzamer dan we denken.

Wat overblijft bij deze zogenaamde neutrale samenwerkingen tussen mannelijke en vrouwelijke vocalisten zijn liedjes waarin het beste van beide werelden ingezet kan worden. Marsden en Richardson van Band of Skulls klinken samen veel spannender dan alleen en ook als ze om en om een couplet zingen, voegt het extra lagen toe aan de liedjes. Andere voorbeelden: Black Mountains samenzang van Amber Webber en Stephen McBean maken het liedje ‘The Hair Song’ op zichzelf tot wat het is (“What it is, what it is…”) en hetzelfde kan gezegd worden over de combinatie van Rachel Fannans stem met die van Bret Constantino van de groep Sleepy Sun. Het is jammer dat die laatste samenwerking afgelopen is – Sleepy Suns latere werk zonder Fannan heeft daar de gevolgen van moeten dragen.

Dat mannelijke en vrouwelijke vocalisten in een band niet over elkaar zingen, betekent natuurlijk niet per se dat ze niet kunnen spelen met hun respectievelijke stemcapaciteiten. Als Richardsons stem in de mix naar voren wordt geschoven bij de zin “I am a man, ‘caus you said I am” in het liedje ‘Impossible’, kan dat alleen maar gedaan zijn om luisteraars wakker te schudden en een grapje uit te halen. Of zou er toch meer achter zitten?

Tags: , , , , , , , , , ,

-->