nummer van 17/07/2014 door

‘Talk to Somebody’ van Lee Fields

Schreeuwend naar zijn einde

Lee Fields past in het rijtje Sharon Jones en Charles Bradley. Zwarte zangers en zangeressen die het laatste decennium bekend werden met authentieke muziek gestoeld op de soul en funk uit de jaren zestig. Maar in tegenstelling tot het mooie verhaal van een Bradley, is Lee Fields een zanger die al sinds de jaren zestig stug voortploetert. Weinig soulartiesten kunnen dat zeggen trouwens, dat ze toen hun eerste plaatjes maakten en nog steeds op het podium staan. Lee Fields wel.

Fields’ verhaal begint in 1969. De dan 18-jarige en ambitieuze zanger is klaar om de wereld te veroveren. Hij brengt zijn eerste single uit en maakt enige naam voor zichzelf. Maar doorbreken lukt hem niet. Ook niet met zijn debuutplaat Let’s Talk It Over (1979). Het uitblijven van succes lijkt hem te demotiveren, want in de jaren tachtig is het rondom hem een beetje stil. In de jaren negentig duikt hij weer op en gaat hij op weg naar succes. Dat komt in het nieuwe millennium als hij met hernieuwde ambitie en passie en zijn begeleidingsband The Expressions weer platen begint te maken die bij een groter publiek in de smaak vallen. Vooral My World uit 2009 opent deuren. Echt stil rondom Fields is het daarna niet meer geweest.

Niet nostalgisch

Deze maand kwam zijn nieuwste plaat uit, Emma Jean. Daarop hoor je heel veel het goeds uit de muziekgeschiedenis voorbijkomen. Stax Records, Muscle Shoals, Otis Redding, een vleugje zwarte disco, noem maar op. Het is de muziek van iemand die zijn eerste meters maakte in de jaren zestig en nog steeds deze muziek ademt. Want nergens doet de plaat aan als een nostalgische stap terug in de tijd. Het is een serieus album, gemaakt in 2014. Zoals de muziek nu klinkt.

Het is moeilijk om één nummer te kiezen. ‘Magnolia‘ zou een makkelijke keuze zijn. De ballade, een cover van JJ Cale, is een nóg dramatischere versie dan het origineel. Prachtig, als dan dat stukje komt met “You whisper goodmorning … ” Of het wat Zuid-Amerikaans getinte ‘All I Need‘, waarvan je heupen automatisch gaan bewegen. Maar daar zingt hij dan weer niet op.

lee fields

Schreeuwen

Dan maar het uptempo ‘Talk To Somebody’, met een James Brown-schreeuw in het begin. In dit nummer komt veel goeds van deze plaat samen. Het is dansbaar, ruw, gelaagd, spannend, broeierig en heeft een fantastische finale: als na drie minuten het nummer even is stilgevallen, schreeuwt Fields zich in de laatste minuut naar het einde.

Wat grappig is, is dat het volgende nummer, ‘Stone Angel’, begint met een nogal hees klinkende Fields. Alsof je vooraan staat bij een optreden en hoort dat hij na een flinke inspanning even op adem moet komen, maar de band alweer een volgend nummer heeft ingezet.

Aan de basis

Fields is inmiddels een vaste waarde en stond ook enigszins aan de basis van de hele soulrevival die zich concentreert rondom Daptone Records. De al genoemde en wellicht wat bekendere Bradley begon in Europa een paar jaar geleden nog in het voorprogramma van Fields. In de VS werd Bradley op sleeptouw genomen door Sharon Jones, de koningin van de soulrevival. Zij werd op haar beurt in de jaren negentig ontdekt toen ze achtergrondkoortjes zong bij Fields. Lee Fields’ profiel mag dan niet zo duidelijk zijn als dat van zijn muzikale vrienden, maar je kunt je afvragen wat er gebeurd zou zijn als Fields nooit meer iets van zich had laten horen na dat debuutalbum uit 1979.

Tags: , , , , , , , , ,

-->