nummer van 16/07/2014 door

‘Do It The Hard Way’ van Chet Baker

De baby’s zijn gestopt met huilen

Chet Baker ♫ Do It The Hard Way

Toen Sam Amidon in april van dit jaar tijdens een concert in Brugge een scat van Chet Baker in zijn set zong, viel het op hoe de oorspronkelijk geïmproviseerde notenreeks eigendom van Baker was geworden. Ik had op weg naar de concertzaal per toeval in hetzelfde boemeltreintje gezeten als Sam Amidon en in die trein had hij, zo zei hij in ieder geval, nog even naar Chet Baker geluisterd. Nu zong hij Bakers scat uit ‘Do It The Hard Way’ na en dat deed hij heel goed, wat niet iedereen gegund is. Toch hoorden de elkaar opvolgende noten nog steeds bij Baker. Ze hoorden vooral nog bij zijn stem.

Er wordt vaak van Chet Baker gezegd dat hij zong zoals hij trompet speelde. Dat is ook zo, alleen al om het feit dat al zijn scats noot voor noot gespeeld kunnen worden op trompet in een goede solo. Tijdens die scats lijkt Baker soms zelfs te vergeten te zingen en al diddely-do-end te bedenken hoe een trompetsolo zou klinken. De kalmte die uit zijn stem voortkomt – een gevolg van de ademtechniek die hij zich als trompettist meester moest maken – zou zelfs de meest onrustige baby kunnen laten ophouden met huilen. Er bestaat geen zanger die een sterker kalmerend effect op me heeft dan hij.

“Ik heb nog nooit iemand zachter horen zingen”, zei een opnameleider eens over Bakers zang. Met die extreem vriendelijk klinkende stem is het niet altijd makkelijk voor te stellen dat zijn (liefdes)leven een stuk minder zoet was dan zijn liedjes doen vermoeden. De talentvolle jazz cat met het engelengezicht zou op 39-jarige leeftijd tanden uit zijn gebit gemept krijgen tijdens een gevecht en de diepe rimpels op zijn gezicht werden hoe ouder hij werd alsmaar dieper en dieper. Zijn problemen met drugs hielpen daar niet bij. In zijn zang kwamen de noten er steeds minder makkelijk uit, maar, toch, de ongeëvenaarde zachte klankkleur bleef.

Met zijn lippen bijna tegen de microfoon aan stond hij klaar om een liedje in te zingen. Het was een voor hem typerende houding. Op zijn voorhoofd verscheen een frons en hij sloot zijn ogen, die pas op het einde weer open zouden gaan. Alle spieren in zijn gezicht waren zo gespannen dat het gewenste geluid er moeiteloos uit kon komen. Verder bewoog er niets, alles kwam uit zijn buik. Zachtjes kwamen de hoge en lage noten uit zijn keel, vanuit een bijna gesloten mond. Zijn lichaam werd een klankkast die hij in precies de juiste houding wist te brengen om alle noten te halen, net als hij dat kon via zijn trompet. Pas na de laatste noot opende hij weer zijn ogen en ik wens dat hij op die momenten vaak zag hoe hij de gelukkige aanwezigen betoverd had door een simpel liedje voor ze te zingen.

Tags: , , ,

-->