nummer van 20/07/2014 door Frits Tromp

‘Blind Willie McTell’ van Bob Dylan

Niemand zingt de blues

Naast zijn bijdragen voor Classic Rock Mag schrijft gastblogger Frits Tromp vooral over Bob Dylan. Heel veel Bob Dylan. Op zijn weblog Een Ander Zelfportet, in het boek Gisteren Is Een Herinnering en vandaag op Nummer van de Dag.

Bob Dylan – Blind Willie McTell Original Version 1983

In 1983 dook Bob Dylan de studio in voor een nieuw album: Infidels. Net als vier jaar eerder bij Slow Train Coming, werd Dylan bijgestaan door Dire Straits-gitarist Mark Knopfler. Eén van de nummers die werden opgenomen was ‘Blind Willie McTell’, een eerbetoon aan de zwarte blueszanger, die stierf in de tijd dat Dylan zelf naar New York trok om het daar als muzikant te maken.

Een kwetsbaar nummer is het geworden, ‘Blind Willie’. Met Dylan op zang en piano en Knopfler op de akoestische gitaar. Maar naarmate het lied vordert, krijgt de muziek meer stevigheid. Zo is het ook met de tekst: klein beginnend, maar groots eindigend. Beginnend bij de pionier, die constateert dat het hele land is vervloekt.[1] De ik-persoon meldt aan het einde van het eerste couplet dat hij veel martelaren heeft gezien. Maar er is niemand die de blues zingt zoals Blind Willie McTell.

Vervolgens gaat de ik-persoon langs nomaden, zigeuners, slavenplantages en stokers van illegale whiskey. Om in het laatste couplet welhaast profetisch te spreken over geldbeluste “godenzonen”, die een wereldwijde crisis laten ontstaan:

Well, God is in His heaven
And we all want what’s His
But power and greed and corruptible seed
Seem to be all that there is
I’m gazing out the window
Of the St. James Hotel
And I know no one can sing the blues
Like Blind Willie McTell

Jaren in de kluis

Hoe mooi het nummer muzikaal en tekstueel ook is opgebouwd, Dylan weigerde ‘Willie’ op zijn nieuwe elpee Infidels te plaatsen. Het nummer was volgens hem nog niet af; de opname zou een demo zijn om er in later dagen nog eens aan te werken. Mede-producer Knopfler begreep de keuze niet, die in zijn afwezigheid was genomen: de meestergitarist moest in de eindfase van de productie op tournee met zijn eigen band, waardoor Dylan de puntjes op de i zette voor zijn eerste niet-religieuze album sinds Street Legal uit 1978.

‘Blind Willie McTell’ verdween vervolgens voor jaren in de kluizen van Dylans platenmaatschappij Columbia Records. Tot 1991, toen Dylan dertig jaar in het vak zat en zijn vijftigste verjaardag zou gaan vieren. Als cadeau kreeg de zanger onder meer een verzamelbox aangeboden: The Bootleg Series vol. 1-3. Een box met afgekeurd studiomateriaal, demo’s, live-versies en ‘prullaria’.

The Band

In dezelfde periode dook The Band weer in de studio om albums op te nemen. The Band was de begeleidingsband van Dylan in de jaren zestig en zeventig – de mannen gebruikten in het verleden vaak teksten van Dylan voor hun eigen albums. Voor hun tweede comebackalbum Jericho namen de mannen van The Band het nummer ‘Blind Willie McTell’ op, in hun geheel eigen stijl.

The Band – "Blind Willie McTell"

Eindelijk live

Voor Dylan was deze cover de definitieve versie van zijn hommage aan de blueszanger. Vier jaar na de Band-versie speelde Dylan ‘Blind Willie McTell’ voor het eerst zelf live. Op 5 augustus 1997, in het Canadese Montreal – ongetwijfeld niet willekeurig gekozen, want The Band bestond immers zelf uit vier Canadezen (en één boerenzoon uit Arkansas).

De live-versie van ‘Willie’ door Dylan is vergelijkbaar met de studio-versie van The Band uit 1993. Eindelijk was de demo dan afgekomen. Nog steeds wordt het nummer door Dylan gespeeld tijdens concerten. En nog steeds hoort zijn publiek die woorden: And I know no one can sing the blues / Like Blind Willie McTell.

Blind Willie McTell

  1. [1] Het gaat in de tekst om een “arrow”.Het eerste vertaalwoord in het Nederlands is “pijl”, maar de derde vertaaloptie is “pionier(swerk)”; dat lijkt me in dit verband een logischer vertaling.

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

-->