nummer van 13/07/2014 door Niek Nellen

‘That Summer Feeling’ van Jonathan Richman

Nostalgie voor gevorderden

Dat zanger en gitarist Niek Nellen van Afterpartees geweldige liedjes kan schrijven wisten we al wel. Maar mooie verhalen schrijven gaat hem blijkbaar net zo makkelijk af, zo ontdekten we laatst dankzij een tourblog op 3voor12. Reden genoeg om hem te vragen voor een gastblog.

Jonathan Richman – That Summer Feeling

Nostalgie is een gevaarlijk wapen, en dood aan de mensen die er lichtvoetig mee omgaan. Maar daarover later meer.

Jonathan Richman, de man van de legendarische proto-punk band The Modern Lovers. Een band waar hij uit stapte voordat het debuutalbum daadwerkelijk opgenomen kon worden (de legendarische plaat die je kent is eigenlijk een collectie demo’s, opgenomen door John Cale van Velvet Underground) aangezien Jonathan Richman geen luide muziek meer wilde spelen. De liedjes hoefden niet zo hard volgens Richman, want als het een goed liedje was, zouden de mensen dat wel horen. Minder rock ’n roll dan dat wordt het eigenlijk niet, en eigenlijk is Jonathan Richman ook het tegenovergestelde van rock ’n roll.

Terwijl de Dead Boys, Richard Hell, Johnny Thunders en de Ramones met rock ’n roll (of Punk, een woord dat door de Amerikaanse stroming “punkbands” werd verafschuwd) de wereld over vlogen met hun agressieve, soms nihilistische wereldbeeld, had je hier deze Jonathan Richman, die met dezelfde overtuiging waarmee bijvoorbeeld Iggy Pop zong dat hij je hond wilde zijn (Richman was tevens groot fan van Iggy), zong over verschrikkelijke ijsmannen in de supermarkt, vliegende bijen en monsters die feesten in het bos. Maar waar zij schreeuwden, was Jonathan rustig, clean, een beetje naïef en lief. En vooral heel erg oprecht.

Jonathan RichmanA Plea For Tenderness … en voor oprechtheid

En nergens hoor je die oprechtheid meer dan in ‘A Plea For Tenderness’, een negen minuten lang betoog van Richman, hier een klassiek gevalletje hopeloze romanticus. Corto, bassist van Mozes and the Firstborn, liet me dit nummer een keer horen op een dooie nacht in Eindhoven. In ‘A Plea For Tenderness’ schreeuwt Jonathan het uit, hij smeekt bijna, dat zijn meisje hem echt moet vertellen, ECHT moet zeggen wat er in haar omgaat. En je gelooft Jonathan, en je wilt het zelf ook (“ik wil ook zo’n meisje! EN DAN MOET ZE NIET OVER HAAR KATTEN PRATEN”). Om nu te zeggen dat ik bijna moest janken zou onnozel zijn, maar het is knap als een nummer dat ogenschijnlijk zo simpel is, je zo in je gezicht kan slaan. En dat is puur de verdienste van het verlangen in de stem van Jonathan. Dat komt veertig jaar later nog steeds messcherp binnen, zelfs als je met een dode Vedett in de La Folie in Eindje staat.

Raar genoeg kan Jonathan ook, of juist, zo oprecht zingen over dingen die als kinderachtig of frivool bestempeld worden. Zoals bijvoorbeeld ‘Abominable Snowman In The Supermarket’ (echter, bespeur ik daar toch een sociaal politieke ondertoon?) of ‘I’m Nature’s Mosquito’, maar toch altijd met die verdomde oprechtheid.

That Summer Feeling is gonna haunt you one day in your life

Waar ik gisteren het indrukwekkende stuk van Gijs Wilbrink las over de authenticiteit van Lana del Rey (die deels gestoeld is op een soort combi van vintage spijkerbroeken, VHS-banden en nostalgie) en haar recente ontmanteling van dat imago, daar zie ik Jonathan Richman als oprecht authentiek. Niet enkel omdat hij zijn succesvolle band achterliet omdat hij zich niet in de rol van frontman van rock ’n rollband zag, maar vooral ook doordat ik geloof dat het persona Jonathan Richman, ook echt Jonathan Richman was. De eeuwige jongen met de grote ogen die verwonderd naar de wereld kijkt. En wanneer die jongen een liedje over nostalgie schrijft, snijdt dat diep.

'That Summer Feeling' is te vinden op het album I, Jonathan

‘That Summer Feeling’ is te vinden op het album I, Jonathan uit 1992

Onze gitarist Sjors heeft het er vaak over dat de jaren 90 terug zijn. Dat zou kunnen, en het zou makkelijk zijn want dan hoeven we niks nieuws meer te bedenken. Mijn probleem is meer het willekeurig hanteren van nostalgie zoals: “Weet je nog, in de jaren 90?” Dat soort internetposts, daar krijg ik de tyfus van.

Nee, waar Jonathan Richman over zingt in ‘That Summer Feeling’ is iets persoonlijker, iets puurders. Nostalgie gaat niet over VHS-banden van Biker Mice, Teenage Mutant Ninja Turtles of Big Baby Pops (ook al zijn die dingen supercool, ik kom ook uit de 90s natuurlijk) die je makkelijk kunt delen op de interwebs. Nee, het smachtend verlangen naar het verleden, het terug willen van iets dat niet meer is, wordt het best beschreven door deze zin:

You pick these things apart they’re not that appealing
You put them together and you’ll get a certain feeling

Kunnen we daar een voetnoot voor krijgen in de Dikke Van Dale?

‘That Summer Feeling’ is een intens krachtig nummer omdat iedereen zichzelf er wel op een bepaalde manier in kan vinden. Iedereen is ooit jong geweest (met misschien uitzondering van je ouders, dat is namelijk moeilijk voor te stellen) en iedereen heeft in ieder geval een paar gelukkige herinneringen aan zijn jeugd. Ikzelf ben nog steeds jong, maar oud genoeg om me te realiseren dat dit waar is:

When even fourth grade starts looking good
Which you hated
And first grade’s looking good too
Overrated
And you boys long for some little girl that you dated
Do you long for her or for the way you were?

Godverdomme Jonathan. En nu snel weer dingen gaan doen want ooit ben ik ook geen 24 meer.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->