nummer van 11/07/2014 door

‘Crazy’ door Patsy Cline

The Cline

Patsy Cline – Crazy

Willie Nelson schreef ‘Crazy’. Hij bracht het liedje ook uit, in 1962. Allemaal prima, maar weet je wat het is met Willie Nelson? Of eigenlijk, met zijn stem, zijn manier van zingen? Hij vertelt meer een verhaal dan dat hij zingt. En dat is dus het frappante: Nelson schreef ‘Crazy’, besloot het een beetje nonchalant in te zingen, alsof het een liedje voor tussendoor betrof, en veertig jaar later blijken er ineens meer dan honderd covers te bestaan waarin het niet meer om het verhaal gaat maar om de melodie. Nee wacht, om de stemacrobatiek van de zanger of zangeres die het liedje opnieuw ‘interpreteert’. Zingen om het zingen, snap je wel. Alsof je te maken hebt met een soort omgekeerde telefoonboom: in plaats van dat er details verloren gaan naarmate er meer mensen bij betrokken raken, komen er juist meer bíj. Laatst hoorde ik Lara Fabians versie van ‘Crazy’, uit 2009. Ik bedoel, maak er dan meteen een musical van. Crazy, Or: How The Song Got Crazier Over The Years. Nu in een theater bij jou in de buurt.

One of the guys

Willie Nelson schreef ‘Crazy’ voor countryzanger Billy Walker, die het beleefd afwees omdat hij het een ‘meisjesliedje’ vond. Ondertussen dacht Patsy Cline, toen al een gevestigde naam binnen het genre: prima joh, dan zing ik ‘m wel. Haar voorgaande hit, ‘I Fall To Pieces’, was namelijk aanvankelijk ook afgewezen om die reden, door Roy Drusky, een echte bink die je natuurlijk niet een zin als “I fall to pieces, each time I see you again” kon laten zingen. En dat terwijl Patsy juist als one of the guys werd gezien, aldus zanger George Riddle. In haar wereld was er geen verschil tussen ‘jongens-‘ en ‘meisjesliedjes’. Diezelfde George haalt herinneringen op aan ‘The Cline’, een bijnaam die Patsy zichzelf had gegeven, in de documentaire The Real Patsy Cline uit 1986: “It wasn’t unusual for her to sit down and have a beer and tell a joke, and she’d never be offended at the guys’ jokes either, because most of the time she’d tell a joke dirtier than you! Patsy was full of life, as I remember.” Stiekem denk ik dat Walker en Drusky, luisterend naar enkele van hun grootste hits, het gewoon niet konden, ‘Crazy’ dan wel ‘I Fall To Pieces’ vertolken, omdat ze maar half gezegend waren met die befaamde country-snik die Patsy  zorgvuldig maar altijd doeltreffend inzette om haar verhaal te vertellen. Het was zo’n country-snik die van mensen beroemdheden maakte.

Patsy Cline – I Fall To Pieces

Auto-ongeluk

Haar roem was van korte duur, dat wel. Eerst was er dat zware auto-ongeluk met haar broer Sam in 1961, waardoor ze niet kon profiteren van het zojuist losgebarste succes van ‘I Fall To Pieces’. Maar ze ging door, zes weken na het ongeluk, met meer make-up op en pruiken dragend om de littekens te verbergen. En toen, nog geen twee jaar later, sloeg het noodlot werkelijk toe: ze stortte neer met haar privévliegtuig, op 5 maart 1963. Haar vriendinnen Dottie West, June Carter Cash en Loretta Lynn herinneren zich later dat Patsy het in haar laatste jaren steeds had gehad over een gevoel van onheil, over dat ze niet verwachtte lang te zullen leven. Patsy liet haar man Charlie Dick, met wie ze net zes jaar getrouwd was, en twee kinderen van vijf en twee achter. Ze was dertig en full of life, maar haar leven stopte voordat het daadwerkelijk kon beginnen.

No dough, no show

‘Crazy’ vond ze overigens, toen ze het nummer voor het eerste hoorde, maar niets. De compositie stond haar niet aan, maar de opnames verliepen vooral moeizaam omdat haar ribben nog steeds herstelden van het auto-ongeluk enkele maanden eerder. De hoge noten haalde ze nauwelijks. Waar ze normaal vier nummers in een studiosessie van drie uur opnam, had ze voor ‘Crazy’ alleen al vier uur nodig. Je weet inmiddels, ‘The Cline’ was een pittige tante. Ze gaf nooit op. Ze had controle over haar eigen carrière, wist zich staande te houden tussen de populaire mannen, zowel professioneel als in de omgang, en liet zich door niemand iets wijsmaken. Helemaal niet door concertpromotors, die na elke show beloofden te betalen en zich halverwege de set uit de voeten maakten. Op een gegeven moment zette ze hen voor het blok, zei ze doodleuk dat ze het podium niet opging voordat er geld op tafel kwam. “No dough, no show”; ze vertelde het maar wat graag aan het afwachtende publiek. Dat ze best wilde optreden, als ze maar zeker wist dat ze er niet voor niets stond. Want ze stond toch maar mooi elke avond op een of ander podium dat ze niet kende, kwetsbaar en gevoelig te wezen, de mensen een fantastische avond te bezorgen. Daar móest wat tegenover staan. Ze scheen de eerste van het groepje artiesten te zijn in die tijd die het zo aanpakte, en velen zouden haar voorbeeld volgen. Het was vriendin Dottie West die haar en haar kortstondige carrière uiteindelijk het meest treffend beschreef, op zo’n manier waarop iedereen na de dood wel beschreven zou willen worden: “It was common knowledge around town that you didn’t mess with ‘The Cline’.”


De meeste covers van ‘Crazy’ zijn te zijig voor woorden, maar met de versies van Cassandra Wilson en Norah Jones kun je gerust thuiskomen.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->