nummer van 09/07/2014 door

‘Il Est Cinq Heures, Paris S’éveille’ van Jacques Dutronc

Parijs ontwaakt, Dutronc vertelt

Jacques Dutronc- Il Est Cinq Heures, Paris S'éveille

“In Frankrijk is hij wat het meest interessant is, na mij”, zei Serge Gainsbourg eens over Jacques Dutronc. Binnenkort staat Dutronc in Parijs weer op het podium, samen met twee van Frankrijks favoriete rockhelden Johnny Halliday en Eddie Mitchell, maar zelf is hij een ander soort ster. ‘Il Est Cinq Heures, Paris S’éveille’ geeft een glimp van het personage.

Dutronc is vaak op het goede moment op de goede plek geweest. Hij was een kind van kunstenaars en intellectuelen en maakte als tiener deel uit van de jonge Franse rockscene die in de jaren zestig op het punt stond te ontploffen. Onder zijn vrienden telde hij de eerdergenoemde Halliday en Mitchell, wiens goedlopende carrières hem motiveerden zijn eigen muzikale ambities door te zetten. Ondertussen schreef hij yéyé-hits voor andere Franse hitmachines, waaronder zijn toekomstige vrouw, Françoise Hardy. Muziek en liefde zaten voor hem in hetzelfde pakketje en het geluk lachte hem toe. In 1966 kwam zijn doorbraak met de single ‘Et Moi, Et Moi, Et Moi’ en dat is ironisch, want Dutronc vond het ergens wel comfortabel op de achtergrond.

Jacques Dutronc Et moi, et moi, et moi

Terwijl sterrendom Dutroncs collega’s goed beviel, heeft hij zijn eigen faam altijd maar half serieus genomen. Niet uit arrogantie, maar uit verlegenheid. Grapjes legde hij niet uit, waardoor nooit duidelijk was of hij echt ernstig was of melig. Interviewers wisten zich vaak geen raad met hem; was hij wijs of was hij plat? Zijn beleefdheid en natuurlijke charme als beau gosse (knappe man) maakten hem nooit onsympathiek en Fransen hebben zijn eigenaardigheden en afstandelijkheid altijd geaccepteerd. Maar Dutroncs ongemakkelijke houding moet niet eenvoudig geweest zijn om mee te leven.

Tijdens concerten vertelt Dutronc weleens dat hij kerst viert met alleen zijn katten en of dat nu helemaal waar is of maar half, het zegt waarschijnlijk wel iets over hem. Zonder er teveel woorden aan vuil gemaakt te hebben, is zijn drang naar alleen zijn in Frankrijk algemeen bekend. Dutronc was de jongen, en nu de man, die af en toe, zonder enige kwade bedoeling, verdwijnt. In ‘Il Est Cinq Heures…’ lijkt het alsof we hem op zo’n eenzaam moment terugvinden.

Het is vijf uur ’s ochtends en Parijs wordt wakker. Daar loopt Dutronc door de straten. Hij is misschien wel vroeg opgestaan om de stad te zien ontwaken, of na een goede nacht uit opgebleven om alles op een rijtje te zetten. Café-eigenaren poetsen hun glazen op dit tijdstip, travestieten gaan zich scheren en de stelletjes van de voorgaande avond zijn moe, maar Dutronc heeft geen slaap. ‘Il Et Cinq Heures…’ klinkt met zijn snelle basloopje een beetje gehaast en ongeduldig, precies als een dag die op het punt staat te beginnen. Frisser dan dit wordt het niet. Net als een vogeltje kondigt de fluit de nieuwe morgen aan voor allen die nog in bed liggen. Dutronc laat zien hoe alle doodnormale dingen die zich in Parijs op dit uur afspelen romantisch zijn, als je er maar op een bepaalde manier naar kijkt. Dat lukt heel goed als je alleen bent, om vijf uur ’s ochtends, in Parijs.

Tags: , , , , , , ,

-->