nummer van 05/07/2014 door

‘Repeat Pleasure’ van How To Dress Well

Ik overleefde de middelbare school

How to Dress Well – Repeat Pleasure (Part 1 of 3 "What Is This Heart?" trilogy) (Official Video)

Mijn langste muzikale obsessie sinds mijn geboorte in 1984 moet de punkrock in mijn tienerjaren zijn geweest, zeker wanneer ik omzwervingen naar emo en hardcore meereken. Mijn vriendjes – allen minstens een jaar ouder – sleten hun middelbare schooldagen met skateboarden, shag roken en in bandjes spelen. Het eerste schooljaar was ik een wandelende spons. Welke bands cool waren (No Use For A Name wel, Rancid niet zo), welke shag de beste (Javaanse Jongens driekwart, nauwelijks gebleekt en dus heel gezond), welke wieltjes je onder je deck moest laten zetten (kleine harde, niet van die grote groene oldschooldingen, dat was passé), ik zoog het op. Mixtapes als dagelijks brood. Tijdens het skateboarden luisterden we punkrock, tijdens het roken luisterden we punkrock, voor het slapen luisterden we punkrock. Geen hanenkammen, maar melodieuze punk, met veel koortjes en teksten die we als jongens van 13 en 14 konden begrijpen. De feesten in de aula aan het eind van het jaar werden gedomineerd door punkbandjes van jongetjes met stekeltjes en laaghangende driekwartbroekjes. Mijn eerste optreden was op dat podium. De gitarist had zich verslapen, maar we speelden dezelfde covers als de andere vijf bands dus we vonden twee minuten voor de show een vervanger.

Vriendinnetjes kwamen en werden weer afgepakt en er kwamen vragen waarop mijn punkbands geen antwoorden hadden. Voor zwelgen is het meerendeel van de liedjes niet gemaakt. En zwelgen wil je, als je net drie kwartier met een bevroren snotpegel hebt gefietst en zij daar in het steegje achter de disco staat te lachen met Christiaan Nusselink uit 5B. Heeft ie zijn arm nou om haar heen? Ik heb nooit mijn arm om haar heen durven slaan.

Toen in 1999 ‘Something To Write Home About’ van The Get-Up Kids uitkwam, schoot de kwaliteit van mijn zwelgmomenten omhoog. “I see it all much clearer now, you’re just a phase I’ve gotten over anyhow.” “I’ve got pictures to prove I was there, but you don’t care.” Janken, janken, janken. Emo. Punkrockers die durfden te zwelgen en te janken en erover zongen. Zelfs een zin als “If I state that my fingers know where to show what everyone should have known” deed pijn, ook al snapte ik er helemaal niks van. Bands als Saves The Day en Jimmy Eat World volgden.

Tegen de tijd dat al die oudere jongens van school gingen en ik mijn examenjaar in moest, speelden er dj’s op de eindfeestjes. Ik maakte nieuwe vrienden, vrienden die niet van skateboards en instrumenten hielden, maar we deelden een zwak voor leuke meisjes en sentimentele muziek voor de momenten waarop het niet wilde lukken met die leuke meisjes. Emo werd R&B. Destijds een grote schande, maar inmiddels hebben we al zoveel Frank Oceans en The Weeknds en Drakes gehad dat niemand daar meer van opkijkt. Ushers “You know you got it bad when you’re stuck in the house and you don’t wanna have fun” was bij mij even effectief als de emo van de jaren daarvoor, misschien wel effectiever. Met jankende punkers kon ik me identificeren, maar uiteindelijk waren zij en ik een stel buitenbeentjes, losers in hetzelfde schuitje, terwijl Usher een populaire jongen was en als populaire jongens ook liefdesverdriet hadden, hoefde ik het mijne in ieder geval niet persoonlijk op te vatten. Ik overleefde de middelbare school.

How To Dress WellSoms lijkt een album speciaal voor jou ontworpen. Tom Krell werd geboren in 1984 en ging tegelijk met mij naar de middelbare school, hetzij aan de andere kant van de wereld. Als hij geen albums onder de naam How To Dress Well uitbrengt, maakt hij mixtapes waarop hij soms gewoon een liedje aanzet, soms iets programmeert en soms zelf zingt. Zijn laatste, negen maanden geleden op een katerige dag opgenomen, bevat samples van Kanye West, maar ook punker GG Allin en mijn Saves The Day. Zijn eigen werk mengt deze invloeden minder opzichtig, maar herbergt op subtiele wijze de hele wereld van een middelbare scholier in de jaren 90. Kwetsbaar als de emo, gladjes als de R&B die erop volgde. Toch weet hij op zijn nieuwe album ‘What Is This Heart?’ het sentiment uit die tijd te overstijgen met de intelligente, volwassen teksten die je van een inmiddels afgestudeerd filosoof mag verwachten. Drie singles werden in korte tijd gereleased beginnend met het hypergevoelige ‘Repeat Pleasure’. Een videotrilogie, een knipoog naar R. Kelly, maar dan uitgevoerd door een jongen die zijn kunst serieus neemt en opgroeide met arthousefilms, met janken op The Get-Up Kids en misschien wel eens fietste met een bevroren snotpegel.

Bekijk hieronder deel twee en drie van How To Dress Wells videotrilogie ‘What Is This Heart?’

How to Dress Well – Face Again (Part 2 of 3 "What Is This Heart?" trilogy) (Official Video)

How to Dress Well – Childhood Faith In Love (Part 3 of 3 "What Is This Heart?" trilogy)


Dit vind je vast ook gaaf:

Tags: , , , , , , , , ,

Leave a Reply

-->