nummer van 20/06/2014 door

‘U2 (I Still Haven’t Found What I’m Looking For)’ van Negativland

Laat U2 dissen maar aan Negativland over

Negativland – I Still Haven't Found What I'm Looking For (Special Edit Radio Mix)

Als je U2 dist, ben je bij mij aan het goede adres. Ik heb geen grondige hekel aan de band en ik trek ook niet een voor een haren uit mijn hoofd bij het aanhoren van ‘Beautiful Day’ of ‘Sunday Bloody Sunday’, want dat zijn prima liedjes, goede zelfs, dus nee, aan de muziek zelf ligt het niet per se. Noem voor mijn part U2 de beste band van de wereld, zoals elke rechtgeaarde fan doet. Doneer vooral aan liefdadigheidsorganisaties omdat Bono dat vraagt. Het ligt niet aan jullie, het ligt aan mij: ik geloof niet in bands die niets fout doen. In mensen die nooit iets fout doen. Dus vind ik een dis hier en daar geoorloofd, opdat we allemaal weer weten dat we in hetzelfde schuitje zitten op deze aardkloot. Als je een paar keer per jaar beseft dat Bono ook wel eens iemand vergeet te bedanken tijdens een speech of dat The Edge net als elke kalende man ooit experimenteerde met haargroeimiddel, net zo vaak als dat de drummer zwarte sokken bij de witte was doet, dan klinken al hun liedjes bij een toevallige luisterbeurt een stuk minder pretentieus dan ze lijken.

Uitglijder

De sadist in mij vernam dan ook met genoegen een klein kladje op het verder zo smetteloze imago van U2. De band Negativland nam in 1991 een ep op, met de titel U2. Een titel met de woorden ‘jij’ en ‘ook’ – op zich minder vreemd dan een bandnaam met die specifieke woord-getal-combinatie – hoewel je natuurlijk allang aanvoelt dat ze dat deden om te provoceren. De single was een parodie op U2’s hit uit 1987, ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ en bevat naast een flauwe kazoo ook samples uit het origineel. Eroverheen wordt een uitglijder van de anders zo beleefde radio-dj Casey Kasem gesampled; tijdens de voorbereiding van een van zijn radioshows zeikte hij op gepassioneerde wijze U2 af, niet wetende dat de band liep. Een van zijn mildere (en incorrecte) uitspraken op die tape: ‘These guys are from England and who gives a shit.’

Rechtszaak

De platenmaatschappij van U2, Island Records, hapte meteen. U2 stond met Achtung Baby namelijk op het punt nog tien keer zo groot te worden als de band al was – geen malloot die het kon tegenhouden. En dus werd Negativland aangeklaagd voor plagiaat. De hoes van de ep (rechtsboven), met daarop titel U2 in vette kapitalen en bandnaam Negativland in het klein onderaan, bracht Island Records dusdanig in paniek dat ze uit angst voor verwarring bij fans het hele spul in beslag namen. Negativland kon niet anders dan de onverkochte exemplaren vernietigen en de rechten op hun eigen werk opgeven. SST Records, het label van de band, werd geacht een boete van 30.000 dollar op te hoesten.

Confrontatie met The Edge

Negativland sloeg echter op briljante wijze terug. Stomtoevallig eigenlijk, toen het pr-team van U2 in 1992 contact opnam met magazine Mondo 2000, gerund door niemand minder dan R.U. Sirius, een goede vriend van de Negativland-bandleden. U2 zocht promotie voor hun nu legendarische Zoo TV-tour, waarin fragmenten uit massamedia werden gebruikt om een spectaculaire show neer te zetten. En dus werd The Edge geïnterviewd door het blad waarbij de nadruk lag op zijn mening over het gebruik van technologie, samples en copyrightissues. Halverwege het interview maakten de journalisten zich bekend als leden van Negativland. The Edge wist niet goed hoe hij op deze plottwist moest reageren en stamelde dat U2 aanvankelijk niets wist van de rechtszaak die Island Records tegen de sympathieke band had aangespannen. “By the time we (U2) realized what was going on it was kinda too late, and we actually did approach the record company on your (Negativland’s) behalf and said, ‘Look, c’mon, this is just, this is very heavy…'”, aldus The Edge. Hij was uiteindelijk wel nieuwsgierig naar de intenties van Negativland. Die antwoordde:

It was getting the tape of Casey Kasem.We heard that tape and we thought, this is so amazing, we cannot be the only people to have this. We have to share this with the whole world. It’s too great.[1]

Meer stunts

De geschiedenis van de affaire werd vervolgens samengevat in een 270 pagina’s tellend boek: Fair Use: The Story of the Letter U & the Numeral 2 (1995), dat naast details over de rechtszaak met Island Records, rechtsgeldige documenten en briefwisselingen een cd met tien nummers bevatte, met titels als ‘Please Don’t Sue Us’ en ‘You Must Respect Copyright’. De ep waar het allemaal om draaide, U2, met daarop samples die zonder toestemming waren gebruikt, leek echter van de aardbodem te zijn verdwenen. Wie de ep zocht, kwam in het pre-internettijdperk niet bepaald ver.

140513-casey-kasem-1517_87dff93130d489deaf517658b8371653

Casey Kasem, 1932-2014

Maar toen Casey Kasem, ook bekend als de stem van Shaggy in de tekenfilm Scooby-Doo, afgelopen zondag overleed, leek het Negativland een uitstekende aanleiding om de hele U2-ep online te gooien. De band, met nog altijd een zwak voor stunts, nodigt vanaf deze week fans uit om met de opnames te doen wat ze willen: remixen, knippen en plakken, eigen zang toevoegen of er een hit mee scoren – whatever. Ze beloven daarbij plechtig dat zowel Negativland als U2 en Island Records hen met rust zullen laten. Of zoals Casey Kasem op de tape tiert: “who gives a shit.”

 

  1. [1]Bron.

Tags: , , , , , , ,

-->