nummer van 21/07/2014 door

‘Jump In The Fire’ van Metallica

Met dank aan Edwin en Jan

Metallica – Jump In the Fire single (Studio Version)

1985. Een muzieksmaak had ik nog niet ontwikkeld.Wel zat ik bijna iedere zaterdag bij de radio, mijn vingers bij de opnameknop, klaar om liedjes uit de top 40 op te nemen op cassettebandjes. ‘Popie Jopie‘ kwam direct na ‘Born in the USA‘. Roberto Jacketti & The Scooters namen het stokje over van Opus. Ik was altijd net te laat met het starten van de opname. Vaak omdat ik eerst naar de kamer van mijn broer rende om te vragen of hij het nummer ook opnam. Als mijn broer het goed vond dan was het tenslotte ook goed.

Familiebezoek

Een enkele keer moest ik op zaterdagen mee naar familie. Als jochie van acht kon ik duizend-en-één leukere dingen verzinnen om te doen dan dat. Het grootste deel van mijn familie woonde dichtbij, met bospaden, sloten en weilanden in de buurt om me mee te vermaken. Soms moesten we echter die oneindig lange en saaie reis naar het Westen maken. Wagenziek belandde ik in grauwe dorpen als Katwijk en Rijnsburg. Vrijwel nooit gingen we naar het strand.

In Rijnsburg woonden wijlen ome Jan en tante Corrie (ik verzin het niet!). Lieve mensen met een enorme bouvier waar ik doodsbang voor was. Behalve de bouvier hadden ze ook twee zoons met een grote verzameling Star Wars speelgoed, waar ik mij uren mee vermaakte.

Bouvier

Toen we op weer zo’n Hollandse, grijze, koude zaterdag aankwamen in Rijnsburg bleken mijn neven niet thuis te zijn. Even was ik jaloers. Zij hoefden blijkbaar niet verplicht aanwezig te zijn bij het familiebezoek. Om niet een hele middag een mokkend kind om zich heen te hebben, besloot tante Corrie dat ik zelf het speelgoed uit de gedeelde slaapkamer van mijn neven zou halen. Ik vond alles prima, zolang ik maar niet in de buurt van die hond hoefde te zijn.

Meegadet

Ik rende de trap op naar hun slaapkamer, waar ik in de deuropening verwonderd, een beetje bang en tegelijk verschrikkelijk nieuwsgierig bleef staan. Vanaf alle muren keken langharige mannen mij stoer aan, omringd door skeletten en bloederige taferelen. Ik probeerde de namen te ontcijferen. ‘Meegadet‘, ‘Testaament‘, ‘Motorhet‘.

Metallica-Jump-In-The-Fire-Links van de deur hing een grote poster waar ik als betoverd naar bleef kijken. ‘Meetalieka‘. Een duivel, met lichtgevende ogen en horens, die opstond uit het hellevuur. Dat is heel wat om te verwerken voor een jongen uit een gereformeerd nest. Die zaterdag besloot ik dat ik die muziek moest gaan horen.

Rijnhal

Zesentwintig jaar later loop ik door een lokale sporthal die dit weekend dient als overdekte vlooienmarkt. De drukte, de geur van sigaretten en hamburgers, de scootmobiels en de botsende bejaarden vergeet ik meteen wanneer ik bij een sympathieke Duitser een plaat uit een stoffige bak trek. Ik betaal twee euro voor de LP met op de hoes die kenmerkende duivel. Het zien van die hoes, de geur van het vinyl en thuis het luisteren (en meebrullen met) de plaat nemen mij weer mee naar die jongenskamer in Rijnsburg. Daar waar mijn muzikale ontdekkingsreis begon.

Bedankt Edwin en Jan.

Tags: ,

-->