nummer van 07/07/2014 door

‘Jole Blon’ van Waylon Jennings

De heilige grond is niet aangetast, nog niet

Waylon Jennings – Jole Blon (made with Spreaker)

Deel 2 van mijn zoektocht naar Waylon Jennings bracht mij naar Clovis, New Mexico. Het nummer van vandaag werd daar opgenomen met King Curtis op saxofoon en Buddy Holly op gitaar in de studio van Norman en VI Petty.

De afspraak was in Nederland al gemaakt. Via een knullige, onofficiële website kwam ik achter het e-mailadres van de beheerder van de Norman Petty Studios. Heilige grond voor de liefhebbers van rock-n’-roll. Daarover later meer.

Afspraak

Vier dagen voor ik de Norman Petty Studios betreed, kom ik er achter dat ik me heb vergist in de datum. Onder normale omstandigheden is dit geen probleem, maar de afspraak die ik heb gemaakt is voor een privérondleiding en nog buiten het toeristenseizoen om ook.

Snel start ik de laptop van mijn gastheer in Phoenix om mijn fout te herstellen. Binnen tien minuten krijg ik antwoord en kan ik met een gerust hart in de gehuurde Dodge Avenger stappen om de drie dagen durende rit naar Clovis, New Mexico te maken.

Ik rijd via Tombstone langs de grens met Mexico en sla linksaf bij Las Cruces. Omhoog, naar het noorden van New Mexico.  Bij alle bezienswaardigheden die te maken hebben met Billy The Kid stop ik. Ik voel me een klein jongetje, tussen alle echte cowboys. Als een verdwaalde Bennekommer in het echte Wilde Westen.

Ufo

Na een tussenstop in de onwerkelijk witte woestijn van het White Sands National Monument kom ik aan in Roswell. Mijn moeder mailt me of ik de ufo gezien heb die er precies tijdens mijn verblijf op film is vastgelegd. In Nederland haalde de ufo het nieuws, maar ik heb hem gemist. Ik vertrek uit Roswell, voor een laatste lange rit naar mijn doel.

Deze lange rit is bijzonder. Van Roswell tot Clovis rijd ik op uitgestorven snelwegen. En dan heb ik het niet over minder drukke snelwegen. Nee, ik kom in drie uur rijden alleen maar koeien en hooguit twee auto’s tegen. De leegte op de weg zorgt voor leegte in mijn hoofd. Er ontstaat ruimte om alle gebeurtenissen van de afgelopen dagen te laten bezinken. In de drie dagen dat ik nu uit Phoenix weg ben, is er zo veel op mijn pad gekomen dat het lijkt alsof de dagen in elkaar overlopen.

Even is er niks anders dan mijn Dodge, de stem van Hank Williams op de Mother’s Best radio-opnamen (If the good Lord is willing and the creek don’t rise we will see you again in the morning), eindeloze snelwegen en omheinde, reusachtige ranches met een paar koeien.

SFRR

Vergane glorie

In Clovis aangekomen, besluit ik eerst het Norman & VI Petty Rock & Roll Museum te bezoeken. Clovis is trots op haar beroemdste inwoners. Het trieste, uitgestorven stadje op de grens met Texas heeft verder ook niet veel meer om trots op te zijn.

In de kelder van de lokale VVV is het museum gevestigd. Voor vijf dollar stap je in de wereld van de Clovis Sound. Ik denk dat ik vandaag de eerste en enige bezoeker ben. Jammer, want memorabilia van de artiesten die hier zijn begonnen zijn ruimschoots vertegenwoordigd. Ik loop door de kelder, langs de spullen van o.a. Buddy Holly, Roy Orbison, Buddy Knox, Sonny West en Waylon Jennings. Een gemiddelde bezoeker zal het na twintig minuten wel hebben gezien. Ik doe er een uur over.

Omdat de rondleiding pas over twee uur begint, dood ik de tijd door te gaan crate diggen bij de talloze antiekwinkels in het centrum van het stadje. Bij de eerste muffe antiekwinkel is het al raak. Uit een stoffige, weggemoffelde doos met 78-toeren platen haal ik wat klassiekers van Roy Acuff, Jimmy Rodgers en Bob Wills. Dat is wel even anders dan in Nederland, waar je naast de Ink-Spots alleen maar Nederlandstalige en Duitse operette tegenkomt op dit uitgestorven medium.

Aan de overkant stuit ik op een rek met countrysingles. Ik trek daar verschillende promo’s met witte labels van onder andere Johnny Cash, Hank Jr, Merle Haggard, Jimmy Horton en Tammy Wynette tussen de Garth Brooks singles vandaan. Kwartje per stuk. Mij hoor je niet zeuren.

Ghetto

De Norman Petty Studios liggen tussen een verpauperd industrieterrein en een Mexicaanse ghetto in. Toch staat de deur wagenwijd open wanneer ik mijn auto voor de deur parkeer. Een kwieke zeventiger begroet mij met uitgestoken hand en begint te vertellen over zijn Nederlandse roots en die van velen in de omgeving. De man heeft de hele middag voor mij vrijgehouden dus ik babbel gezellig mee over de Nederlandse melkveehouderij. Ondertussen komt zijn vrouw binnen en keurt haar Nederlandse bezoek. Ze stelt zich voor en vraagt gelijk of ik een bepaald stel uit Vlaardingen ken. Ik moet, tot haar teleurstelling, bekennen dat ik deze mensen niet ken.

Vervolgens krijg ik een schitterende rondleiding door het gebouw. Het blijkt er nog precies zoals in de hoogtijdagen bij te staan.
De versterker van Buddy Holly, de Celeste die door VI Petty gebruikt is bij het intro van ‘Everyday’, de door Norman Petty gebouwde speakers en de keukentafel waar iedereen kwam eten. Alles blinkend en werkend, duidelijk met liefde onderhouden.

WaylonJennings_JoleBlon_Brunswick_4Jole Blon

Mijn gids laat mij de eerste persing van Waylon’s eerste single zien: ‘Jole Blon’ op het legendarische Brunswick label en geproduceerd door Buddy Holly. Ik krijg het nonchalant in mijn handen gedrukt alsof het een Jim Reeves-album uit de bakken van de kringloop betreft. Veel weet mijn gids niet te vertellen over de sessie met Waylon. Wel laat hij weten dat Waylon erg genereus met geld is geweest om de studio te behouden en te onderhouden.

Zal ik…?

Twee uur en een bijzondere ontmoeting met een achtergrondzanger van Buddy Holly verder, loop ik naar mijn auto. Dat dit een unieke ervaring is die me lang bij zal blijven, besef ik maar al te goed. Ik hoop dat ze deze studio weten te behouden zoals deze nu is. De gids vertelt dat de buurt verslechtert en hij het somber inziet over zijn opvolging. Ik wil me al aanmelden om deze belangrijke taak op mij te nemen, maar doe het niet.

Met een licht hoofd stap ik in de Dodge. Op naar Littlefield, Texas. Op naar Waylon.

Tags: , , , , ,

-->