nummer van 30/06/2014 door

‘Goin’ Down Rockin” van Waylon Jennings

Beginnen bij het einde

Waylon Jennings – Goin' Down Rockin' (2012 album release)

Vorig jaar verscheen er zowaar een nieuw album van mijn idool, Waylon Jennings. De muziek en de tekst spreekt voor zichzelf. Graag neem ik jullie mee op reis naar mijn zoektocht naar Waylon. Vandaag deel 1 van mijn belevenissen.

Met een flinke jetlag zit ik met mijn knieën bijna bij mijn oren in de auto. Naast mij concentreert mijn gastheer zich op de weg. In voorgaande jaren waren onze rollen omgedraaid. Tijdens zijn Europese tours reed ik met hem over zonovergoten snelwegen. Nu scheuren we over de Interstate 10 richting het oosten. Heel Phoenix rijdt in enorme benzineslurpers en ik moet net een gastheer treffen die in een Toyota rondrijdt.

Woestijn

Het landschap vliegt voorbij. Niet dat er veel te zien is. De dorre woestijn wordt afgewisseld met fastfood restaurants en warenhuizen. Ondanks de jetlag, het gebrek aan ruimte in de auto en het saaie landschap geniet ik van mijn uitzicht. Of beter gezegd: mijn vooruitzicht. Ik ga één van mijn helden ontmoeten.

Van een echte ontmoeting is er overigens geen sprake. Deze held overleed precies tien jaar geleden. In Mesa, Arizona. Ver weg van Nashville en Los Angeles. Tussen het ‘gewone’ volk ligt hij begraven. Geen potsierlijke zuilen zoals bij Hank Williams sr. Geen enorme plakkaten zoals bij Johnny en June. En al helemaal geen mausoleum zoals bij Buck Owens. Het kerkhof heeft een oppervlakte van vijf voetbalvelden. Ik tuur in de verte of ik ergens een groepje countryfans zie staan. We lijken de enige bezoekers te zijn. We kijken elkaar zwijgend aan, niet helemaal zeker hoe we onze verdere zoektocht aan gaan pakken.

Gekke gids

Plotseling komt een enorme man met een kaal hoofd, sikje en zwarte nagellak achter een boom vandaan. Vriendelijk vraagt hij ons wie wij zoeken. “Waymore!”, flap ik eruit. De man knikt en stapt resoluut naar een rij bomen, misschien tien meter van ons vandaan. Daar ligt hij. Precies op een plek waar ik nooit gekeken zou hebben. Helemaal anoniem ligt hij er niet. Waylon Jennings lacht ons toe vanaf zijn zwarte, marmeren grafplaat. Ik slik een brok in mijn keel weg en lees wat er over hem staat geschreven:

A Vagabond Dreamer
waylon1A Rhymer and Singer of Songs
A Revolutionary in Country Music
Beloved by the World

Vier korte zinnen die alles zeggen wat er over hem te zeggen valt. Alle drie beseffen we dit maar al te goed en de komende vijf minuten wordt er niets gezegd.

Rondleiding

Zachtjes vraagt de man of we een rondleiding over het kerkhof willen. Ik kijk mijn gastheer aan en we lopen beleefd met hem mee. Hij blijkt bij elk graf te kunnen vertellen welk drama eraan vooraf is gegaan. In gedachten zit ik nog bij Waylon Jennings en interesseert het me weinig wie er zich nog meer in de graven bevinden. Onze gids staat ineens stil bij een graf en begint te prevelen: “You have the right to remain silent…”. Bijna trots wijst hij naar het graf van Ernesto Arturo Miranda waarnaar de Miranda rights zijn genoemd.

Wanneer wij bij wat kindergraven komen besluit ik dat het genoeg is geweest. We bieden de man wat dollars aan, die hij weigert. “Ik red me wel”, zegt hij en we nemen afscheid. Ik kijk naar zijn kleren en vraag me af of ik die dollars nog eens moet aanbieden. Maar hij is al weg.

Traditie

Nog even terug naar Waylon. Mijn gastheer is muzikant en legt een plectrum op het graf. Ik ben nooit verder gekomen dan blokfluitlessen op de lagere school dus ik leg er een kwartje neer. Tradities moeten immers in stand gehouden worden. We maken nog wat foto’s en stappen weer in de Toyota.

Het lege kerkhof maakt plaats voor een lege snelweg. Back to Phoenix!

Tags: , , , , ,

-->