Vakantieherinneringen, iedereen heeft ze en de vroegste zullen ongetwijfeld worden gevormd door beelden vanaf de achterbank bij je ouders in de auto. Nu de zomer is begonnen dwalen onze gedachten dikwijls af naar die momenten, waarin liedjes in een andere taal de radio domineerden en het exotische gevoel versterkten. Daarom zijn Nederlands en Engels deze week taboe op nummervandedag.nl en verkennen we ‘achterbankliedjes’ in vele talen en genres. Soms hopeloos nostalgisch, soms dwars en alternatief. 

Wolfgang Petry – Verlieben, verloren, vergessen, verzeih'n (1992 / ZDF-Hitparade)

Hij had zich nog lang ingehouden, maar na achttien jaar Zoutelande was mijn vader het zat. Hij wilde wat van de wereld zien en in zijn dromen liep hij al door de Alpen. De gedachte dat ik nooit meer (drama!) garnalen of krabben zou vangen veranderde mij in een opstandige pre-puber. Gevoed door mijn opa had ik het toch al niet zo op Duitsers. Dat terwijl ik elk jaar vele Duitse vriendjes maakte in Zeeland. Maar dit was anders. Nu zouden wij dat enige gele nummerbord tussen al die witten worden.

Sonntags-Unterhaltung

De traditie die niet zou veranderen was het wekelijkse bezoek aan de lokale kerk. Ik verstond en sprak Duits dus ik zou eigenlijk mee moeten gaan. Toch wist ik mij onder de Gottesdienst uit te lullen. Waar mijn vriendjes in Nederland naar Villa Achterwerk mochten kijken, was zondagochtendtelevisie voor mij compleet nieuw. Alles wat bewoog en geluid maakte op de televisie interesseerde mij. Zelfs de suffe praat- en muziekprogramma’s van zenders als de ZDF en de WDR. Koffietijd met slecht geplaybackte schlagermuziek en een zwemparadijs of pretpark als decor en klappende bejaarden en kinderen als publiek. Ik zag de slechtste acts voorbij komen en vond het allemaal prachtig. Totdat het fenomeen Wolfgang Petry op mijn scherm verscheen.

410290Wolfgang Petry was inmiddels een gearriveerde ster. Hij viel op door zijn snor, zijn volle haardos en een arm vol met vriendschapsbandjes. In alles zag je dat hij, ondanks zijn succes in het Duitstalige deel van de wereld, gewoon was gebleven. En niet zoals Nederlandse zangers met stylisten, designerkleding, dure wagens en huizen, lijntjes met de roddelmedia, botox en sponsortweets ‘gewoon’ blijven. Nee, hij zou je buurman kunnen zijn. Spijkerbroek en een oud flanellen bloesje en geen greintje arrogantie te bespeuren. Altijd tijd voor zijn fans.

Einkaufen

Eén keer per week gingen we boodschappen doen bij de Edeka waar ik mijn zakgeld uitgaf aan Hubba Bubba-kauwgom en Duitse vertalingen van Spiderman en de Hulk. Totdat die snor mij vanaf een rek met cassettebandjes aankeek en ik met een Best Of tape van dit fenomeen uit Keulen naar ons vakantiehuis ging. Mijn cassettebandjes met metal verdwenen even uit zicht en ik zat een week lang in de auto en aan meren met mijn nieuw ontdekte held in mijn Sony Walkman.

Hij zong over onderwerpen waar ik nog geen weet van had. Over liefde, verlies, onmacht, scheiden, kinderen en andere aspecten die horen bij het volwassen worden. De SNES en Image Comics moesten nog hun intrede doen in mijn leven dus zover was ik nog lang niet. Maar het rijmde zo lekker en de muziek was ongecompliceerd. Zoals een zomer zou moeten zijn. En zo was die zomer ook.

Abschied

Na die bewuste vakantie verloor ik Wolfgang Petry uit het oog. Als puberpunker luisterde je immers niet naar deze onzin. Hierdoor miste ik ook zijn bewuste keuze om uit het licht van de schijnwerpers te stappen. Voor zijn laatste tour vormde hij een rockband om zich heen en klonk hierdoor nog beter en echter dan daarvoor. Hij nam afscheid met een stadiontour zodat al zijn fans de kans hadden om hem uit te zwaaien. Ook in Essen zong hij zijn publiek toe:

Ihr seid das Ruhrgebiet und das Ruhrgebiet bin ich.

Want dat was Wolfgang Petry. Eén van ons. En dat voelde je. In ieder geval in die zomer van lang, lang geleden.

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , ,

-->