nummer van 18/06/2014 door

‘Cry to me’ van Solomon Burke

Heb jij zin om te huilen?

Solomon Burke ~ Cry To Me

Solomon Burke is misschien niet een naam waar je meteen aan denkt als je een lijstje maakt van soulartiesten, maar als je ‘Cry To Me’ hoort (per toeval, of wanneer je de film Dirty Dancing kijkt, zoals ik), vraag je je eigenlijk meteen af waarom. Het langzame, slepende ritme, het komische orgeltje, Burkes fantastische stem – pijn en verlangen zijn zelden zo goed in een nummer gevangen als hier. Hoe doet hij dat?

‘Cry To Me’ kwam dankzij Bert Berns, een Amerikaanse producer met een bovengemiddelde interesse voor soulmuziek, het leven van Solomon Burke binnen. De samenwerking tussen Berns en Burke was niet meteen vanzelfsprekend. Toen Berns ‘Cry To Me’ aan Burke voorstelde, had Burke al twee van Berns’ nummers weggekaatst, wantrouwig over hoe die liedjes hem in de markt zouden positioneren. Ook over ‘Cry To Me’ was Burke maar matig enthousiast; hij vond het liedje te langzaam. Om Berns niet nog een keer af te wijzen, stemde hij toch met het nummer in. In gedachten had Burke het nummer op dat moment misschien al wat versneld.

Precies snel genoeg

Het tempo dat tijdens de opnamesessie voor ‘Cry To Me’ gekozen werd, is een meesterwerk op zich. Probeer je ‘Cry To me’ bijvoorbeeld eens voor te stellen in een sneller tempo. Laten we zeggen, ‘Blue Suede Shoes’ van Elvis Presley-snel. ‘Cry To Me’  had makkelijk een rock’n roll nummer kunnen zijn, met Elvis op zang die steeds op de één met zijn vingers knipte en zijn knieën en heupen van links naar rechts zwierde. Maar ‘Cry To Me’ zou dan lang niet zo goed hebben geklonken als nu het geval is.

‘Cry To Me’ is in Burke’s versie een slow gebleven, maar wel een waarin zoveel onderdrukte spanning in de lucht hangt dat het moeilijk is voor te stellen hoe twee mensen er normaal op zouden willen dansen (in Dirty Dancing doen ze dat dus ook niet). De drums van Gary Chaster, de bas van Art Davis en het extreem ritmische orgeltje van Robin Mosely blijven het hele nummer tergend langzaam toewerken naar een climax die nooit komt. Een kleine uitspatting meer was al teveel geweest. Zo is het precies goed.

Voor voorbeelden van hoe langzamere versies van ‘Cry to Me’ klinken, hoeven we ons trouwens niks te verbeelden, maar kunnen we gewoon luisteren naar de vele covers die van het nummer gemaakt zijn. Zo coverde Betty Harris het nummer een jaar na Burke en zelfs de Rolling Stones waagde in 1965 een poging. Allen kozen een ander ritme en geen enkele daarvan was zo opzwepend als die van Burke.

Wie heeft zin om te huilen?

Er is ook iets aan de hand met de tekst van ‘Cry To Me’, want wat wil Solomon Burke eigenlijk met het liedje? In eerste instantie lijkt het een standaard nummer te zijn over eenzaamheid zoals er al zoveel geschreven zijn. Waarom blijft Burke dan steeds vragen of je misschien zin hebt om te huilen?

Na een reeks hele concrete beschrijvingen van momenten waarop je eenzaam kunt zijn, verklapt Burke wie zich aangesproken moet voelen bij zijn terugkerende vraag: “Well here I am, honey, come on. Cry to me.” Solomon Burke zingt het nummer voor zijn ex-honey, een ex die er blijkbaar nu spijt van heeft niet meer samen te zijn met Burke. Maar Burke zelf lijkt ook niet helemaal tevreden te zijn met de situatie. Zijn hartverscheurende uithaal in “Don’t you feel like cryyyy-ing?” op 1:03 doet sterk vermoeden dat hij de tekst net zozeer voor zijn eigen verdrietige zelf zingt als voor zijn ex. Als hij even later voorstelt om toch maar weer samen hand in hand te lopen (1:42), weten wij genoeg. Er zijn veel manieren om duidelijk te maken dat je iemand terug wil, maar weinig zijn er zo knap als die van Solomon Burke.

Tags: , , , , , , ,

-->