nummer van 14/06/2014 door

‘A Shell Of A Woman’ van Doris Allen

Iedereen kent Doris Allen

Doris Allen – Shell Of A Woman

Niemand kent Doris Allen. Ze is een van die vele mooie soulschelpen uit de jaren 60 die door het eb en vloed van de tijd steeds verder het zand in is verdwenen, overspoeld door de Aretha’s en de Diana’s. Af en toe opgedoken, afgespoeld en tentoongesteld voor een twintigtal liefhebbers of toevallig langslopende toeristen. Onderin een bak tweedehands vinyl, of op een obscuur muziekblog, één van de vijfenveertigbiljoen moeilijk te vinden pagina’s die het internet naar schatting telt. Waar iets staat over Jade Records, dat het is opgenomen door een blanke man genaamd Finlay Duncan in de verder onbekende Playground Studios, dat ‘A Shell Of A Woman’ eind jaren 60 in de zuidelijke soulscene van Amerika wel aardig aansloeg. Maar daarna kwam de vloed en wisten we al snel niets meer over onze schelp.

Niemand kent Doris Allen. Ze was erg boos, schijnt. “You took my heart right out of me and tore it in a million pieces.” Veel bozer dan de Aretha’s en de Diana’s, eigenlijk veel bozer dan al haar soulzusters. De speelsheid van ‘Think’ of ‘Stop! In The Name Of Love’ is nergens aanwezig in de veel te hard ingesproken intro van ‘A Shell Of A Woman’. Het is een boosheid die je niet kunt spelen, een afrekening die puur als afrekening is bedoeld en niet als dansbare single voor een groot of ook maar middelgroot publiek. De hel is niets vergeleken bij de furie van een vrouw. Maar een vrouw met de longen van Doris Allen moet een man al bij het eerste woord doen wegvluchten of hij wordt achtervolgd door een gulzige leeuwin. Want tot een leeuwin ontpopt ze zich, een transformatie waar Dr. Frankenstein geschrokken voor zou terugdeinzen, naarmate de krappe drie minuten van ‘A Shell Of A Woman’ vorderen. De harde praatstem wordt een harde zangstem, wordt een harde zangstem met een randje, wordt een rafelig randje met een zangstem, wordt een gapende scheur van woede en pijn. De leeuwin verslindt haar man wetende dat iedere man met de constante angst leeft ooit op zo’n manier door een vrouw te worden verslonden. Maar heb geen medelijden met het slachtoffer; de enige manier waarop deze transformatie had kunnen gebeuren is door eerst zelf het slachtoffer te zijn geweest. Een transformatie gevoed door verdriet, wrok en totale wanhoop. Een maniak, maar met een dood hart. Murw gebeukt door de zoveelste teleurstelling. Alle levensvreugde uit haar lichaam gezogen.

Iedereen kent Doris Allen. Met haar ellebogen op de keukentafel, haar hoofd in haar handpalmen, een sigaret tussen haar bevende vingers. Haar keel rauw en al lang niet meer in staat om geluid te maken bij het huilen. Het vergeten koffiezetapparaat begint te stinken als het laatste plasje troost met een slurpend geluid verdampt. Een ondode, ademend maar niet in leven. Leeggeschraapt. Gereduceerd tot slechts het omhulsel van een vrouw.

Doris Allen

Tags: , , , , , ,

-->