nummer van 03/06/2014 door

‘Live And Let Die’ van Paul McCartney And Wings

Voetbal en voodoo

Live and Let Die Opening Title Sequence HD

Tijdens de eerste tien jaren van mijn leven ontwikkelde ik een nogal opmerkelijke interesse voor voodoo. De cavia’s en goudvissen thuis hebben die fascinatie overigens allemaal zonder kleerscheuren overleefd, dus verder niets om je zorgen over te maken. Aanstichter van dit alles was in retrospectief zondert twijfel Roel Dijkstra, de getekende voetbalheld die tijdens een toernooi op Haïti flink in de problemen kwam door de kwaadaardige streken van Baron Samedi. Toen ik diezelfde sadistische figuur  iets later in de James Bond-film Live And Let Die zag kon ik niet anders concluderen dan dat voodoo het gaafste ooit was.

Uiteraard lagen daar verder weinig antropologische beschouwingen aan ten grondslag, maar als je tien bent is een levende dode met een hoge hoed die gekke dansjes doet meer dan genoeg om je van de ultieme coolheid te overtuigen. Maar eigenlijk gebeurde dat misschien nog wel het meest door het muzikale kader waarbinnen James Bond in deze film de occulte krachten in hun gezicht uitlacht terwijl hij ondertussen een vette knipoog geeft naar het op dat moment populaire blaxploitation-genre. In zijn geheel al een soundtrack die je gerust eens op kunt zetten, maar de echte kracht ontleent het natuurlijk altijd nog aan de titeltrack van Paul McCartney And Wings.

“Goeie demo, wie gaat ‘m straks inzingen?”

‘Live And Let Die’ kun je met gemak een van de grootst klinkende nummers noemen die Paul McCartney ooit uitbracht. Gek genoeg duurde het slechts tien minuten voordat de basis van het nummer stond, zo legde Wings-drummer Denny Seiwell ooit eens uit. Die zat bij McCartney thuis op de ochtend nadat hij het gelijknamige boek van Ian Fleming in een dag uit had gelezen. Wat gepingel op de piano en hup, daar was wat al snel één van de meest populaire filmnummers ooit zou blijken.

Live And Let DieHet had overigens weinig gescheeld of McCartney was alleen ergens in de credits vermeld in plaats van als uitvoerend artiest. Producer Harry Saltzman kon voor Live And Let Die namelijk niet beschikken over John Barry, de componist die tot dan toe de meeste Bondfilms van muziek voorzag. McCartney was uiteraard geen slechte tweede keus, maar het liefst had Saltzman gezien dat iemand anders het nummer zou vertolken. Het verhaal gaat zelfs dat Saltzman tijdens het horen van de demo niet eens doorhad dat het McCartney was die zong en direct vroeg wie het nummer uiteindelijk in zou zingen. Zijn voorkeur ging daarbij uit naar Thelma Houston of Shirley Bassey, waarbij de laatste natuurlijk al haar sporen had verdiend met de titelsongs voor Goldfinger (1964) en Diamonds Are Forever (1971).

Op één voorwaarde

Van een andere zanger of zangeres wilde Paul McCartney echter niets weten. De enige voorwaarde waaronder hij de titeltrack zou schrijven was dat hij het ook met zijn eigen band zou mogen uitvoeren. Saltzman had zo’n tien jaar daarvoor al eens de kans om met McCartney te werken laten schieten toen hij bedankte voor een rol als producer bij de Beatles-film A Hard Day’s Night. Achteraf tot zijn grote spijt natuurlijk en hij besloot dan ook snel om zich geen tweede keer aan die steen te gaan stoten. McCartney wilde overigens net zo graag, want een paar jaar eerder moest hij vanwege contractuele verplichtingen afzien van de mogelijkheid om de soundtrack voor Diamonds Are Forever te schrijven.

De enorme impact van het nummer is overigens niet alleen de verdienste van McCartney. De bombastische orkestrale arrangementen vormen een essentieel onderdeel van het nummer, die te danken zijn aan George Martin. De hitproducer van The Beatles had sinds Abbey Road (1969) niet meer met zijn goede vriend samengewerkt en greep deze kans dan ook graag aan. Bijkomend voordeel was dat er door het flinke tarief van McCartney eigenlijk geen budget meer was om een extra producer voor de rest van de soundtrack in te huren, dus was deze klus gelijk ook voor Martin.

Naast het strijkers- en blazersgeweld is natuurlijk ook dat gekke reggaestuk in het nummer opvallend. In veel opzichten eigenlijk te idioot voor woorden, maar wonder boven wonder past het in ‘Live And Let Die’ op een geniale wijze. Het ligt voor de hand dat toe te schrijven aan het ondoorgrondelijke muzikale brein van Paul McCartney, maar uiteindelijk kwam zijn toenmalige vrouw Linda met dit idee. Dat had ze goed aangevoeld, want een jaar na de oorspronkelijke release in 1973 werd ‘Live And Let Die’ door Byron Lee And The Dragonaires in een perfect passend reggaejasje gestoken.

BYRON LEE & THE DRAGONAIRES – LIVE & LET DIE

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->