nummer van 27/05/2014 door

‘Zigzagging Towards The Light’ van Conor Oberst

Het moet dan maar …

Zigzagging Towards the Light – Conor Oberst with lyrics

“Shit, nu kan ik me zeker in het hele oeuvre van Conor Oberst gaan verdiepen.” Mijn eerste gedachte toen ik las dat de Amerikaan op tournee kwam met Dawes als zijn begeleidingsband. Want hoewel ik van die laatste band blind een nieuwe plaat of een concertkaartje koop, is dat in het geval Oberst niet direct aan de orde. Zijn band Bright Eyes heeft me nooit echt gegrepen en side projects als Monsters Of Folk evenmin. Aan het huiswerk dan maar, want op dat moment zou het nog minstens een paar maanden duren voor zijn nieuwe plaat uitkwam, wat de aanleiding zou zijn voor de aanstaande tour.

In goed gezelschap

Dawes als begeleidingsband en ook nog eens Jonathan Wilson die zijn nieuwe plaat Upside Down Mountain zou produceren. Artiesten die ik hoog heb zitten en die zich naar mijn idee niet zomaar zouden inlaten met een middelmatige muzikant. Maar helaas … ik kon best horen dat zijn oude werk prima in elkaar stak, maar het kwartje wilde niet echt vallen. Ik legde me al neer bij de gedachte dat ik het zou moeten doen met Dawes dat met hun eigen werk het voorprogramma zou verzorgen en ach, het zijn geweldige muzikanten dus dat hoofdprogramma zou ik ook wel doorkomen. Geen hele bemoedigende gedachte maar toch één waar ik prima mee kon leven. Desondanks bleef ik benieuwd naar Upside Down Mountain, die vorige week dan eindelijk uitkwam.

Conor Oberst - Upside Down Mountain

Conor Oberst – Upside Down Mountain

Het bleek een opluchting die ondertussen al ruim een week op repeat staat. De plaat kan lang niet overal rekenen op juichende recensies, maar wellicht is dat waarom hij bij mij juist wel in de smaak valt. Het lijkt erop dat veel critici hoopten op een logisch vervolg van Bright Eyes, terwijl dat nou precies is waar ik niet op zat te wachten. Een inventieve songwriter die onder toeziend oog van Jonathan Wilson zorgvuldig door de muzikale rijkdom van de jaren zeventig wordt geleid, dat blijkt veel beter uit te pakken.

Geen gedoe

Wellicht is het ook het feit dat de plaat toegankelijker is geworden dat Obersts werk dit keer wel bij mij in de smaak valt. Misschien is het wat te saai en ongecompliceerd voor de echte fans van Bright Eyes, maar Oberst pakt het op zijn nieuwe plaat beduidend overzichtelijker aan. ‘Zigzagging Towards The Light’ is daar wat mij betreft het beste voorbeeld van. Een prettig dwingend ritme in het couplet, waardoor het refrein alles des te meer openbreekt. De luchtige gitaren met delay die ook elders op de plaat steeds weer opduiken en de geweldig ontsporende gitaarsolo van Wilson op het eind. Ja, zo ga ik dat concert op 15 juli in Paradiso wel doorkomen.

Tags: , , , ,

-->