nummer van 23/05/2014 door

‘Fall From Grace’ van Future Islands

Voorbij de danspasjes

Future Islands – Fall From Grace

Ook ik zag de video. Meerdere malen zelfs, met grote ogen. Future Islands-zanger Samuel T. Herring die de gekste danspasjes ter wereld in één legendarisch David Letterman-optreden wist te stoppen. De beelden hielden me wekenlang bezig. Niet vanwege de gekke moves, of vanwege Herrings voorkomen als een veertigjarige systeembeheerder (hij is 29!) die in zijn vrije tijd zijn zwarte shirt in zijn broek stopt om te zingen in een synthbandje. Ook niet vanwege het feit dat een band dankzij zo’n performance plotsklaps wereldberoemd kan worden, maar vanwege de vraag of ik het nu eigenlijk een goede band vond. Ik kwam er maar niet uit. Een goede vriend onderstreepte mijn twijfel – “Ik weet het niet man.”

David Letterman – Future Islands: "Seasons (Waiting On You)"

De video zorgde er in ieder geval voor dat ik het opnieuw bekeek. En opnieuw, opnieuw, opnieuw, bij elkaar tot vandaag toch wel zo’n zestien keer. ‘Seasons’ nestelde zich in mijn hoofd. “When people change they gain a piece, but they lose one, too.” Herring wist klaarblijkelijk evenveel raad met woorden als met zijn benen. Ook de muziek was eigenlijk prima, al moest je een beetje door het gekke stemgeluid en de mix van de Late Show heenluisteren. Je hoorde Echo and the BunnymenMorrisseyA-Ha en iets geks, vier elementen waar ik best van houd.

Na een lang gesprek met mijzelf gaf ik het album Singles een kans. ‘Seasons’ is de opener en klinkt op plaat ongeveer tien keer zo goed als de Letterman-performance. De rest van het album, afgezien van een ontroerende zin als “Grandfather watching over me” in ‘A Song For Our Grandfathers’, luisterde ik echter braaf uit zonder écht enthousiast te raken.

Future IslandsBij ‘Fall From Grace’ veranderde dit – op het nippertje, het is het eennalaatste nummer– met zo’n spaarzaam moment waarop je alles in een ander licht gaat zien. Zo’n expliciet moment waardoor je ineens overal vergelijkbare momenten gaat ontdekken, hoewel ze subtieler zijn aangebracht. Op 1:32 laat Herring de zin “Before you go, please tell me was it all inside of me?” compleet onverwacht ontaarden in een schreeuwpartij van een volle maat, een vloedgolf aan pijn waartegen je je niet kunt verzetten. Dit verwacht je bij een screamocoreband uit de jaren 90, het is bij deathmetalgroepen dagelijkse kost. Maar in dit Future Islands-liedje is het een noodgreep waar de band niet aan ontkwam. Soms is er maar één manier om iets te zeggen en de band had die manier gevonden. Wát een prachtige maat muziek. Ik schrok op, spoelde terug, luisterde het opnieuw en opnieuw, met precies dezelfde verbazing als toen ik Herrings dancemoves voor het eerst met grote ogen aanschouwde. Alleen wist ik het dit keer zeker: van deze band ben ik fan.

Future Islands is morgen live te zien op Le Guess Who? May Day in Utrecht. 3voor12/Utrecht legde ons gisteren al een klein dilemma voor: ze spelen tegelijk met het door ons ook al zo bewierookte The War On Drugs. We wensen jullie veel wijsheid toe.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->