nummer van 16/05/2014 door

‘Moonshiner’ door Uncle Tupelo

Subtiel en intiem

Uncle Tupelo – Moonshiner

Mondharmonicasolo’s die erin hakken, daarvan kunnen er in de wereld niet genoeg bestaan. Eigenlijk haat ik het dat ik voor zo’n goedkope truc val, want in wezen is het dat, een truc om gevoel aan de luisteraar te ontlokken, maar in het geval van Uncle Tupelo’s ‘Moonshiner’ ben ik gek genoeg enorm vergevingsgezind. De mondharmonica als middel om het voorgaande verhaal te verwerken, dat is er wat er ruwweg op 1:072:14 en 3:36 gebeurt. Vlak nadat Jay Farrar zingt: “If drinking don’t kill me, then I don’t know what will” valt ie erin, die terugkerende solo, dat instrumentale intermezzo, hoe het ook heet, dat zeggen wil: Ha! Denk daar maar eens even over na. Wat je dan vervolgens doet, in opperste concentratie, terwijl dat heel lastig is, natuurlijk, als die mondharmonica en die specifieke melodie allerlei snaren in je raakt. De essentie van mooie muziek, kortom, is dat je probeert dat wat je hoort rationeel te bevatten, terwijl je hart langzaam elke hersencel blokkeert. Denken doe je maar in je eigen tijd.

‘Moonshiner’ staat op het derde album van Uncle Tupelo, March 16-20, 1992 uit, juist, 1992. Fans en critici roemen de volwassenheid van het album, waarin versterkers werden ingeruild voor een haast demo-achtige benadering met akoestische invulling. Subtiel, intiem en met ruimte voor traditionals, zoals ‘Moonshiner’. Want dat is ‘Moonshiner’, een traditional, een die de afgelopen decennia eindeloos is gecoverd door folk- en indiemuzikanten. En het kan komen omdat ik Uncle Tupelo’s versie als eerste hoorde, dat ik sindsdien alles vergelijk met hun geweldige alt. country-bewerking, maar als je zelfs na paar andere versies gehoord te hebben Jay Farrars stem en die snerpende mondharmonica moeilijk uit je hoofd kan zetten, dan weet je het wel. Wat precies de bedoeling moet zijn geweest van de destijds nog geen dertig jaar oude Jay Farrar, Jeff Tweedy en Mark Heidorn. Knaapjes die stiekem best wisten wat ze deden.

Wie ook best wist wat ze deden, waren Bob Dylan en Cat Power. En ook de versies van The Tallest Man On Earth en Jeffrey Foucault zijn zeer oké. Maar oordeel natuurlijk vooral zelf welke versie, met of zonder mondharmonica, je het meest aanspreekt.

Cat Power – Moonshiner

The Tallest Man On Earth – Moonshiner

Moonshiner by Redbird

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->