nummer van 06/05/2014 door

‘Snake Charmer’ van Viola Smith ft. Francis Carroll & Her Coquettes

What better instrument to play than the drums?

Snake Charmer – Viola Smith Drums with Frances Carroll & Her Coquettes

Eugene Bertram “Gene” Krupa was een van de meest invloedrijke big band drummers in Amerika. Dat Viola Smith bekend stond als “the female Gene Krupa” mag een compliment heten, hoewel Viola Smith tegelijkertijd zo uniek was dat een mannelijke Viola Smith nooit werd aangewezen. Wie kan er ook tippen aan de levensgeschiedenis van Viola (1912), een van de eerste professionele vrouwelijke drummers in Amerika, die ondanks haar hoogbejaarde leeftijd (101!) nog altijd scherpe herinneringen ophaalt aan de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw, waarin ze succes had met all-girl band The Coquettes? (Niemand.) “I had the field pretty much to myself”, aldus een trotse Viola.

Viola groeide op in Mount Calvary, Wisconsin, maar zou het grootste deel van haar leven in New York wonen: “I planned my escape when I found out where I was”. In een interview met Tom Tom Magazineeen magazine over vrouwelijke drummers – blikt ze terug op haar bewogen muzikale carrière, die van huis uit al werd gestimuleerd, toen ze met haar zussen The Schmidt Sisters (en later The Smith Sisters) ging vormen:

There were five girls ahead of me in the family, they had the rest of the instruments. And by the time there was a sixth one added to the family orchestra, my dad decided it should be a drum – which was great for me, because, what better instrument to play than the drums?[1]

In huize Smith werd er veel geoefend. Viola’s hele jeugd bestond uit repeteren, zegt ze in bovengenoemd interview. Zelfs in de schoolvakanties waren ze twee uur per dag met hun instrument in de weer; vader Smith wilde niet dat de onstuimige, jeugdige energie van zijn zeven dochters aan iets anders dan muziek zou worden besteed. Maar dat Viola uiteindelijk het podium zou delen met The Andrew Sisters en Billie Holiday had niemand voor mogelijk gehouden (vader Smith had het begrijpelijkerwijs vurig gehoopt).

Viola repeteerde vervolgens met Ted Reed in zijn studio in New York en met beroemd percussionist Billy Gladstone in Radio City Music Hall. Later, in 1948, zou ze een beurs krijgen om naar de fameuze Juilliard School of Music te gaan, waar Saul Goodman en Karl Glassman haar paukdocenten werden. Volgens haar neef Dennis Bartash brak Viola echter al in 1930 door, tijdens het goedbeluisterde radioprogramma Major Bowes Amateur Hour, waarna ze met haar zus en saxofoniste Mildred de 12-koppige band The Coquettes oprichtte (hun oudere zussen waren inmiddels getrouwd en uit de entertainmentbusiness gestapt).

The Coquettes waren enorm succesvol tussen 1938 en 1941, maar voor Viola lag er meer en groters in het verschiet. Tussen 1942 en 1954 maakte ze furore bij de commercieel succesvolle Phil Spitalny en zijn ‘Hour of Charm All Girl Orchestra’, dat zelfs plaats bood voor stiekeme danseressen (vanaf 6:10 en in het bijzonder 6:43).

Phil Spitalny And His All Girl Orchestra

In hetzelfde jaar dat Viola zich bij het Spitalny-orkest voegde, publiceerde ze een stuk in Down Beat magazine, getiteld: “Give Girl Musicians a Break!”, waarin ze ervoor pleitte dat bands nu eens getalenteerde vrouwelijke muzikanten aan moesten nemen – niet slechts in een tijd waarin mannen bij bosjes het leger in werden gestuurd. Want meisjesbands werden beschouwd als patriottistisch, tijdelijk musicerend om soldaten te vermaken. “The men felt like: girl musicians, what are they doing on the road? It’s a male job”, aldus Viola, die het daar natuurlijk niet mee eens was.

Why not let some of the great girl musicians of the country take their place? I personally know at least a dozen girl musicians who are qualified to take a place in the section of any outstanding dance band you can name. (…) We girls have as much stamina as men. (…) The girls of today are not the helpless creatures of an earlier generation. (…) There are ‘hep girls’ who can sit in any jam session and hold their own.

*klik* om te vergroten

Het stuk (rechts) resulteerde in talloze telefoontjes van verschillende vrouwelijke muzikanten die Viola maar wat dankbaar waren nu hen weer werk werd aangeboden. Ook Viola bleef aan nieuwe projecten werken en haar succes uitbreiden: in 1940 verscheen ze op de cover van Billboard Magazine en in 1945 speelde ze drums in de Abbott & Costello-film Here Come The Co-Eds  – wat erg opwindend en plezierig was voor Viola, die nooit eerder in een Hollywoodfilm had mogen figureren.

Eerder was ze al percussioniste bij The National Symphony Orchestra, waaraan ook Chick Webb en Ella Fitzgerald bijdroegen, speelde ze tijdens de inauguratie van president Harry Truman in 1945  in Washington D.C. en schopte ze het in de jaren 60 zelfs tot Broadway, waar ze onderdeel werd van de wederom all-girl Kit Kat Club voor de musical Cabaret met de populaire acteur, zanger en danser Joel Grey. Deze laatste gig was erg bijzonder voor Viola: door de verlichting op het podium kon ze wel twintig rijen publiek ontwaren, vol Hollywoodsterren, en zag ze avond na avond de meest gelukkige gezichten haar kant op kijken. Viola noemt de show het hoogtepunt in haar leven, ook al moest ze vijf keer op een dag, zeven dagen per week, twee maanden lang op de planken staan om de armen uit haar lijf te drummen.

Toen Viola Smith op 29 november 2012 100 jaar werd, en er op verschillende plekken op het internet felicitaties en eerbetuigingen opdoken waar ze de grootst mogelijke dankbaarheid voor ging voelen, kon ze niet anders dan concluderen dat haar leven met veel gemak was verlopen: “I had a charmed life.” En dan, met een knipoog: “Unless people call drumming ‘work’. Then, I worked hard in my life.”

  1. [1]Bron.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->