nummer van 03/05/2014 door

‘My Name Is Tallulah’ door Jodie Foster/Louise Williams

Lieflijk en verleidelijk

Bugsy Malone – My Name is Tallulah (HD)

Als ik een paar jaar geleden niet was gezwicht voor het herbekijken van twee van mijn favoriete jeugdfilms – The NeverEnding Story (1984) en Honey, I Shrunk The Kids (1989) – dan waren beide warme, doch zorgvuldig weggestopte herinneringen gebleven. Je zou ook kunnen zeggen dat ik ze voor de zekerheid heb gescreend voor eventueel nageslacht en langzaam maar zeker tot de conclusie ben gekomen dat er maar weinig speelfilms voor kinderen zijn die het predikaat ‘klassieker’ kunnen dragen. Klassiekers die je nu nog vol bewondering afkijkt, omdat het verhaal zo sterk is en de personages zo sympathiek. Zodra special effects je naar de bioscoop trekken, weet je dat de vreugde tijdelijk zal zijn – zie eerdergenoemde films. Ik denk daarom wel eens aan een tafereel waarbij ik mijn kind, zodra het langer dan een uur televisie kan kijken, met gepaste dwang de Back To The Future-trilogie (1985-1990) voorschotel, voordat iemand kans krijgt een digitale, HD-verantwoorde Pixar-animatie door zijn of haar strot te duwen. Niet dat ik een kind heb – ik denk gewoon na over de toekomst.

Doktertje, oorlogje

Bugsy Malone is zo’n andere jeugdfilm die je zonder kromme tenen kunt kijken, met of zonder kroost, zonder het decennium waaruit de film stamt na afloop te vervloeken. Al was het maar om de toen 13-jarige Jodie Foster aan het werk te zien – in hetzelfde jaar dat ze een prostituée in Taxi Driver speelt – als de flirterige Tallulah, Bugsy Malone’s oude vlam. Dat was natuurlijk de gimmick van de film; kinderen die in de huid van volwassen personages kropen. Elk kind dat ooit doktertje, oorlogje of cowboys en indianen had gespeeld, voelde zich aangesproken. Het was dan ook net echt: de set was speciaal op maat gebouwd zodat de kindacteurs zoveel mogelijk op volwassenen zouden lijken.

Slagroom

De in 1976 uitgebrachte film verhaalt over de drooglegging in de jaren 20 van de vorige eeuw, wat menig ouder destijds zal hebben gerustgesteld, ondanks dat het hier een klassiek maffiaverhaal betreft. We volgen namelijk Bugsy Malone, die in het New York van de jaren 20 steeds hogerop de criminele ladder klimt. Zoals de styling van de serie Mad Men aan alle kanten klopt, zijn ook de kostuums, kapsels en visagie in Bugsy Malone tot in de puntjes verzorgd. Maar het blijft een film voor kinderen, met een knipoog; ondanks enkele schietscènes vallen er geen doden. De kogels werden vervangen door slagroom en zodra je was geraakt, waren je dagen als maffialid simpelweg geteld en werd je weer postbode, of bakker. Flats!

Playbacken

Iets waar je als kind niet op let, en overigens ook niet op zou moeten letten, is het feit dat Jodie Foster, en alle andere acteurs en actrices met de gemiddelde leeftijd van twaalf jaar, de liedjes in de musical niet zelf zingen. Paul Williams, de songwriter die de gehele soundtrack op zich nam (en wiens meest recente wapenfeit een bijdrage aan Daft Punks Random Access Memories is), vond het een uitdaging om de aandacht van het jonge publiek vast te houden met liedjes die rechtstreeks uit de jaren 20 leken te zijn geplukt. Zelf zong hij Bugsy’s stem in en voor Jodie’s ‘My Name Is Tallulah’ trok hij Louise “Liberty” Williams aan. Louise Williams speelde rond die tijd in de sitcom Busting Loose, en deed vervolgens voice-over-werk voor onder andere cartoons als Super Friends (1977-1984), maar meer is er over haar niet bekend. Raar toch, hoe zulke dingen gaan. Hoe weinig credits iemand als Louise krijgt – die er een lieflijk en tegelijkertijd verleidelijk nummer van maakte – terwijl de veel jongere Foster de show al playbackend steelt. Wat óók een kunst is. En iets om je kind zelf uit te laten vogelen, natuurlijk.

Tags: , , , , , , ,

-->