nummer van 28/04/2014 door

‘Go Now’ van Bessie Banks

Kleuren buiten de lijntjes

Bessie Banks – Go Now

Je weet dat je een goed nummer hebt opgenomen als het binnen een jaar wordt gecoverd door een hippe band uit Engeland. Maar als diezelfde band – in dit geval The Moody Blues – er meer succes mee behaalt dan jij, kan dat natuurlijk een zure nasmaak geven. Bessie Banks’ carrière werd praktisch overschaduwd door het succes van The Moody Blues’ versie van ‘Go Now’, een liedje dat was geschreven door Banks’ toenmalige echtgenoot en producer Larry Banks, en dat in 1964 werd uitgebracht door befaamd producersduo Leiber & Stoller. Leadgitarist en zanger Denny Laine, een van de oprichters van The Moody Blues, hoorde het nummer niet lang daarna en moest en zou het coveren. Aankomend debuutalbum The Magnificent Moodies (1965) miste nog een liedje met een piano erin; dat werd Bessie Banks’ ‘Go Now’. De tweede single van het album werd vervolgens – let op, twaalf jaar voor Queens ‘Bohemian Rapsody’ – vergezeld door een clip, waarin de halfverlichte hoofden van de bandleden door een donkere ruimte zweven en in het oneindige staren. Nummer 1-noteringen alom.

Moody Blues – Go Now

De tekst van zowel het origineel als de cover is behoorlijk verdrietig. The Moody Blues maken er nog net geen feel good-nummer van, door stevig in te zetten met piano en drums en het ritme stoïcijns vast te houden, maar Denny Laines stem verraadt de eigenlijke kwelling die achter het mid-tempo popliedje schuilt. Het is puur liefdesverdriet, oftewel, een en al ellende, totdat je Bessies versie hoort en denkt, warempel, kwelling kent verschillende uitingsvormen. Wat heus niet wil zeggen dat een nummer beter wordt naarmate het grote verdriet zichtbaarder is – nee, de versie van The Moody Blues is goed gecoverd en op zichzelf een mooi, droevig liedje gebleken. Maar iets zegt me dat de onsamenhangendheid van de originele deep soul ballad, met diens onverwachte onderbrekingen en haast dissonante aanzetten, na een paar luisterbeurten nóg voor verrassingen kan zorgen.

Bessie’s timing is daarbij essentieel. Ze spreekt woorden nadrukkelijker uit dan Denny Laine – langzamer, maar soms ook sneller. Waar Laine elk woord dezelfde waarde toekent, rijgt Bessie ze aan elkaar tot één woord, om in de volgende zin alweer af te remmen. Ze herhaalt ‘darling’ vijf keer, waar Laine dat twee keer doet, en laat het zelfs niet na om hele zinnen te herhalen – dit alles terwijl Laine zachtjes voortdendert. De pianosolo in The Moody Blues’ versie is een waar genot, maar lady Banks heeft geen tijd om zich van haar lot af te wenden. Het effect van deze emotionele, vocale benadering is dat Bessie écht klinkt alsof ze aan het einde van haar Latijn is. Haar behandeling van tekst doet bijna denken aan een presidentiële speech, die boven alles geloofwaardigheid zal moeten uitstralen. De soms valse pianoklanken van man Larry en het koortje dat zonder oefening de studio in lijkt geduwd, doen daar niets aan af. Ik zal niet zeggen dat dat het nummer juist authentieker maakt, maar dat er buiten de lijntjes wordt gekleurd draagt zeker bij aan ‘Go Now”s charme en overtuigingskracht.

Tags: , , , , , , ,

-->