nummer van 26/04/2014 door

‘All In All (This One Last Wild Waltz)’ van Dexys Midnight Runners

Pure teleurstelling te midden van het gehos

Dexys Midnight Runners – All in all (this one last wild waltz) (lyrics on clip)

Of je op een soulfeestje in een Ierse pub bent beland, zo voelt Too-Rye-Ay, het tweede en meest succesvolle album van Dexys Midnight Runners. Na het debuutalbum Searching For The Young Soul Rebels vond frontman Kevin Rowland dat de roots van de band – met leden uit Engeland, Schotland en Ierland – meer moesten doorklinken in de tot dan toe vrij Amerikaanse blue eyed soul. Stijkerssectie The Emerald Express werd ingelijfd en de extravagante band hulde zich voortaan in plattelands- en zigeunerkleding. Keltische soul, zoals met albumopener ‘The Celtic Soul Brothers’ direct duidelijk werd gemaakt. Een vrolijke boel, waarbij je al hossend het ene moment aan een opgewekte Van Morrison moet denken, een ander moment aan The Dubliners en vlak daarna weer aan Madness. De single van ‘The Celtic Soul Brothers’ betekende een klein succes voor de band, maar met opvolger ‘Come On Eileen’ werd Dexys Midnight Runners ineens een wereldwijd bekende naam.

dexys midnight runners come on eileen

Te midden van al dat gehos is echter ook plaats voor bezinning, zelfs voor melancholie en pure teleurstelling. Du moment dat het derde nummer ‘All In All (This One Last Wild Waltz)’ wordt ingezet, voel je dat in je onderbuik. Wat er precies is gebeurd weet je niet, en waarom je ineens zo ongelukkig bent al helemaal niet, maar het gevoel is er.

“Oh. No.” Kevin Rowland spuugt de eerste twee woorden uit alsof hem net op de dansvloer een Bailey’s cocktail werd aangeboden en hij er na een volle teug achter kwam dat het vol zat met bedorven melk. Pure walging. Rowland gaat door: “What’s the matter?” Dat vragen wij ons ook af. Violiste Helen O’Hara speelt een melodie die meteen dramatisch aandoet, als uit een filmscène waarbij alles misgaat. Weer die walging, en nu ook wanhoop: “Oh. No. Still no better.” Het verhaal wordt ons nu een beetje duidelijker: Rowland is teleurgesteld in iets of iemand, een situatie waar hij maanden of jaren verbetering in heeft proberen aan te brengen, maar waarvan hij keer op keer moet concluderen dat geen enkele vooruitgang mogelijk is. Dit gevoel wordt bevestigd met de derde zin “I’ve been thinking it out and it still gets no better.” De achtergrondzang doet met een onheilspellende “oehoehoehoehoeh” nu even dramatisch als de violiste. “I’ve been singing this out and these thoughts get no fresher.”

Dexy's Midnight Runners - Too-Rye-AyWat er ook precies aan de hand is, er lijkt geen uitweg mogelijk. Het knappe aan deze vier minuten durende wals is dat je dit aan ieder instrument afhoort, niet alleen aan de tekst en de uitvoering van de zanger. Aan het doorsjokkende ritme lijkt geen einde te komen; iedere maat hoor je de drummer harder en vergeefser zwoegen om een weg uit de neerwaartse spiraal te vinden, als een te zwaar bepakte ezel zonder drinkwater. De achtergrondzang heeft bij hun entree op 0:25 de moed al helemaal opgegeven. Wanneer de blazers aantreden voor het refrein, komt er echter een sprankje hoop en wordt het verhaal weer wat duidelijker.

All in all I’d say things have turned out good
You still don’t smile at me, but then I never thought you would
You don’t waste time on praise, do you sir?
But you should be proud to be sure

Rowland is teleurgesteld in een meerdere, een leraar, een baas, een vader, een sir. Hij blijft maar zijn best doen om de goedkeuring van zijn mentor te krijgen, maar hij ontvangt alleen maar afwijzing. In ‘All In All (This One Last Wild Waltz)’ probeert hij zich lost te weken van dit vadercomplex, en de zwaar zintuigelijke manier waarop de band dit proces vertolkt is op zijn zachtst gezegd meeslepend.

Kevin RowlandOp 2:25 heeft hij bijna de nodige moed verzameld, zo lijkt het. Bereid om afscheid te nemen fluistert hij voorzichtig “Won’t you join me, won’t you join me, won’t you join me in this last waltz?” Maar direct kan Rowland zich niet over zijn walging heenzetten. Hij moet het uitspreken. “Oh. No. Still no better.” De teleurstelling lijkt nu meer op zijn eigen onvermogen tot afscheid te slaan, dan op de tegenvallende vooruitgang van de sir.

Aan het eind van het nummer is er nog steeds geen zicht op verbetering, en kan de band evenmin een rond einde voor deze tragedie verzinnen. Een fade out is de enige oplossing. Op Too-Rye-Ay worden we al snel weer wakkergeschud door een losjes uitgevoerde cover van Van Morrisons ‘Jackie Wilson Said (I’m In Heaven When You Smile)’. Op dit blog hebben we de luxe niet om op deze manier te worden opgevrolijkt, want we schrijven hier over één nummer en één nummer alleen. En dus hebben we geen keus dan de bedremmelde klanken van deze wals nog lang te laten nagalmen. Sterkte.

Tags: , , , , , , , ,

-->