nummer van 20/04/2014 door Mark Verver

‘Emma’ door The Sisters Of Mercy

De meeste dromen zijn bedrog

Gastblogger Mark Verver debuteerde met een roman over pornoverslaving (Alle Vrouwen Van De Wereld) en geniet een reputatie als ‘rock-’n-rollschrijver’ sinds zijn verslag van een jaar on the road met cultheld en Peter Pan Speedrock-mascotte Dikke Dennis. De ondergangsroman Snoep verscheen met soundtrack van Gingerpig. Naast proza schrijft Verver gedichten en columns. Nieuw werk is in voorbereiding.

https://youtube.com/devicesupport

Ik hou van muziek, ik hou van verhalen, ik hou het meest van muziek met een verhaal. Liefst een goed verhaal ook – en daarvoor is drama nodig. Dat is voor een verhaal wat zout is op een ei. Er wordt kwistig mee gestrooid in ‘Emma’ van Hot Chocolate, maar om het drama compleet te maken kiezen we natuurlijk voor de uitvoering door The Sisters of Mercy.

Een goed verhaal heeft niet per se een origineel vertrekpunt nodig; een klassieker werkt vaak het best. In dit geval: de jeugdliefde tussen een jongen en een meisje die mooi begint en bitter eindigt. De opener van die vertelling roept meteen een wereld op. Maak je er gewone zinnen van, dan hadden ze uit een verhaal van Raymond Carver kunnen komen.

We were together since we were five 
She was so pretty, Emma was a star in everyone’s eyes
And when she said she’d be a movie queen 
Nobody laughed – a face like an angel, she could be anything

En hij, de verteller, droomt met haar mee omdat hij van zijn meisje houdt. Ze heet Emma. “Emma, Emmaline, I’m gonna write your name high on that silver screen. Emma, Emmaline, I’m gonna make you the biggest star this world has ever seen.” Lief.

Ook goed voor een verhaal: tempo maken. Als het moet met zevenmijlslaarzen erdoorheen.

At seventeen, we were wed
I’d work day and night to earn our daily bread
And every day,Emma would go out searching for that play
That never, ever came her way

Uit het leven gegrepen. Hij vermalen in the daily grind, zij in een zwart gat gevallen. De mooie dromen van destijds komen niet uit, en een plan B lijkt er nooit te zijn geweest. Natuurlijk doet Emma’s toestand de jongen verdriet. Hij denkt terug aan de tijd dat ze vijf waren, en aan de woorden “that used to make Emmaline come alive”. En daar zijn ze weer: “Emma, Emmaline, I’m gonna write your name high on that silver screen. Emma, Emmaline, I’m gonna make you the biggest star this world has ever seen.”

The Sisters Of Mercy

De terugblik is tegelijkertijd een voorafschaduwing van de climax. Emma laat alle hoop varen en verruilt het tijdelijke voor het eeuwige; de verteller blijft weinig bespaard en moet haar lichaam vinden op een “cold and dark December night”. Stil en koud ligt ze op bed, een afscheidsbrief ligt op de grond. Met het citaat daaruit worden alle registers van ons drama met geweld opengetrokken, we worden door drama beschoten met een kanon:

Darling I love you, but I just can’t keep on living on dreams no more
I tried so very hard not to leave you alone
I just can’t keep on trying no more

Met terugwerkende kracht wordt het refrein een roep over het graf heen, de woorden zijn gericht aan een dode. Ooit wekten ze Emma tot leven, maar in letterlijke zin heeft die onderneming weinig kans van slagen. De draai die The Sisters of Mercy eraan geeft (hier in de live-uitvoering) maakt het af dankzij zanger Andrew Eldritch. Eldritch – hoed, zonnebril, sigaret – vertolkt het lied met een ijzigheid alsof hij Emma alvast halverwege tegemoet is komen lopen, en je voelt aan alles dat we hier te maken hebben met zo’n jongen die het echt niet aankan. Muzikaal misschien geen hoogstandje, maar wat doet het ertoe wanneer een goed verhaal zijn verteller heeft gevonden.
Jongen.
Meisje.
Au.

Tags: , , ,

-->