nummer van 15/04/2014 door

‘Nosferatu Man’ van Slint

Ik wil er niks van weten

Slint – Nosferatu Man (Studio Version)

Het klinkt misschien een beetje vreemd voor iemand die wekelijks stukken schrijft om verhalen achter de muziek te vertellen, maar soms wil ik liever helemaal niets weten. Alleen de muziek, de teksten en een albumhoes die tot de verbeelding spreekt, dat is genoeg. Natuurlijk roepen die genoeg vragen op, maar soms zijn die bevredigender dan de antwoorden. Omdat ik denk dat die tegen zullen vallen en het mysterie van zichzelf al mooi genoeg is. Spiderland van Slint is zo’n plaat die me al jaren in het ongewisse laat en dat vind ik eigenlijk wel best, ondanks dat ik weet dat ik mezelf voor de gek aan het houden ben. Vorige maand verscheen namelijk Breadcrumb Trail, een documentaire over de band in het algemeen en die tweede plaat in het bijzonder.

Ik ben er nog niet uit of ik Breadcrumb Trail wil zien. Aan de ene kant is het natuurlijk onzin om ‘m te laten liggen en hou je jezelf voor de gek als je niet kijkt. Een beetje zoals niet willen weten of je kindje dat nog geboren moet worden een jongen of een meisje is, terwijl dat allang ergens zwart op wit in een dossier van de dokter staat. Maar aan de andere kant, zal die nieuwe kennis niet de plek innemen van herinneringen aan muziekavondjes met vrienden van vroeger toen we alleen maar konden gissen naar het verhaal achter de band in plaats van te googlen? Normaal zou ik de eerste zijn om dit soort irrationele romantiek van tafel te vegen, maar in het geval van Slint blijft het hardnekkig in de weg zitten.

SlintUit gaan weiden over de weinige achtergrondverhalen die ik wel over de band ken zou dan ook onlogisch zijn. Natuurlijk is het interessant om te weten dat Slint één van de eerste bands was die Steve Albini produceerde, of dat de albumhoes van Spiderland door Will Oldham werd gemaakt lang voordat hij zichzelf Bonnie ‘Prince’ Billy ging noemen. Maar na al die jaren luisteren naar Spiderland heb ik daar eigenlijk nog steeds geen behoefte aan. Het luisteren naar die af en toe tergend dwalende songstructuren en eigenwijze ritmes die jaren later pas als genre een naam zouden krijgen door bands als Mogwai en Explosions In The Sky… eigenlijk vind ik het wel prima zo.

Voor de wat meer pragmatische liefhebbers die gewoon wel benieuwd zijn naar het verhaal achter Slint: naast de documentaire is er onlangs ook een heruitgave van Spiderland verschenen, inclusief outtakes en een 104 pagina’s tellend boek met foto’s. Op 5 juni is de band te zien in Tivoli, Utrecht.

Tags: , , , , , ,

-->