nummer van 16/04/2014 door

‘On Blue Mountain’ van Foxygen

Beetje jammen, beetje jatten

Foxygen – On Blue Mountain

Vanaf 1:31 begint ‘On Blue Mountain’ verdacht veel op ‘Suspicious Minds’ van Elvis Presley te lijken. Niet dat dat erg is, maar luister toch maar:

Foxygen – On Blue Mountain

Suspicious Mind – Elvis Presley

Waarom ik het niet erg vind dat Foxygen overduidelijk een hele sterke, bekende melodie heeft gejat, komt neer op het simpele feit dat ze nauwelijks moeite hebben gedaan er een kleine twist aan te geven. Het lijkt meer een knipoog, of een mini-cover. De tekst is uiteraard anders en het tempo ligt hoger, maar de melodie is gelijk.

Ik ben op een punt in mijn leven gekomen dat ik daar goed mee kan leven. Alles is al een keer gedaan en artiesten die een dergelijke realisatie uitdragen, komen op mij het minst wereldvreemd over. Ik wantrouw bands met een ‘unieke sound’. Maar, ik sta beduidend sympathieker tegenover een vrijwel onbekende muzikant die een paar mooie maten steelt uit een hit van een iconisch popmuzikant (Foxygen/Elvis Presley) – als ware het een eerbetoon – dan wanneer het tegenovergestelde het geval is. Coldplay werd meerdere keren beschuldigd van plagiaat; sommige intro’s en melodieën leken wel erg op die van stuk onbekendere artiesten. Doortrapt en listig vind ik dat. Alsof we er nooit achter zouden komen.

‘On Blue Montain’, van Foxygens derde album We Are the 21st Century Ambassadors of Peace & Magic (2013), heeft meer om het lijf dan die paar minuten durende gelijkenis met ‘Suspicious Minds’. De vertragingen en versnellingen vallen zo mogelijk nog eerder op. Ik heb een enorm zwak voor vertragingen en versnellingen (vooral vertragingen). Waarom weet ik niet. Misschien vind ik het een dappere keuze. Misschien vind ik het verrassend – niet te verwarren met origineel.  Het ontregelt de boel. Vooral de vertraging in dit nummer zegt impliciet: laten we even terug gaan, laten we beginnen bij het begin. De woorden die je nu hoort móeten aankomen, het is belangrijk om even aan de hectiek van voorheen te ontsnappen, zodat we weer begrijpen waar het over gaat. Een pauzeknop die niet stillegt, maar afzwakt, waardoor onze interesse weer is gewekt. Foxygen weet er raad mee.

Jonathan Rado and Sam France richtten Foxygen op in 2005, toen ze nog op school zaten. Vijftien jaar en niet meer dan een beetje jammen, wat willekeurige riffs achter elkaar plakken en dat een liedje noemen: zo begon Foxygen. Coupletten en refreinen ontbraken, echte liedjes schrijven doen ze pas een paar jaar. Maar nog nemen ze muziek maken niet al te serieus. (Zou ik ook niet doen als mijn nonchalante houding tegenover muziek onderdeel was van mijn succes.) Ondanks hun gekoketteer met die nonchalance – “We didn’t practice once for the show today. (…) We talk about practicing a lot.” – wordt er wel degelijk nagedacht over het geluid van Foxygen, de nummers en de feel die een plaat moet hebben. Niet voor niets wordt er geëxperimenteerd met genres, wordt er gefilosofeerd over nieuwe stijlen: “I am a little bit over the sixties stuff. I love it, but we’re definitely going to make way different, darker music from now on.” (Bron.) Het enige wat misschien zal blijven, zoals ‘On Blue Mountain’ bewijst, is dat Foxygens liedjes ontstaan uit vriendschap: veel doelloos jammen, een beetje knip- en plakwerk en jezelf en elkaar vooral niet te serieus nemen.

Tags: , , , , , , , ,

-->