nummer van 09/04/2014 door

’93 ‘til infinity’ van Souls of Mischief

Voor altijd in 1993 gebleven

Souls Of Mischief – From 93 Till Infinity (Best Quality)

Toen ik een jaar of twaalf was, vertelde de toenmalige vriend van mijn zus me eens wat zijn lievelingsnummer van dat moment was. Hij vertelde me over zijn afgelopen wintersportvakantie en waar hij steeds naar had zitten luisteren: ’93 ‘til infinity’ van Souls of Mischief. Hij beschreef hoe hij bovenaan de piste stond, op play drukte, een eerste sprongetje maakte en de afdaling begon, terwijl de doffe beginnoten van ’93 ‘til infinity’ begonnen te spelen. Ik had nooit op een snowboard gestaan, maar kon me voorstellen hoe het glijden over zachte witte sneeuw, met dat liedje, me het gevoel zou geven voor een paar minuten in een andere wereld te leven. Wat ik me op dat moment nog niet realiseerde, was dat het nummer ’93 ‘til infinity’ genoeg was om me dat gevoel te geven, ook zonder snowboard.

Souls of Mischief is een Californische hiphopformatie uit de jaren 90, gedoemd complimenten aan te moeten horen als “geliefd door muzikanten, minder bekend bij het publiek”. Al op hun achtste raakten de jonge rappers A-Plus en Tajai geïnteresseerd in muziek. Ophio en Phesto (en ook andere rappers met wie de vier later het collectief Hieroglyphs zouden vormen) maakten de groep tijdens de middelbare school compleet. Ze waren pas net 18 maar al productief genoeg om opgemerkt te worden door een groot label (Jive Records). In 1993 kwam hun eerste plaat 93 ‘til Infinity uit en ze hadden alle potentie mee te doen met groepen als A Tribe Called Quest of De La Soul. Alleen, het gebeurde niet, om mysterieuze en ongetwijfeld onterechte redenen.

Met een sample uit een nummer van drummer Billy Cobham – een collega van Miles Davis – neemt ’93 ‘til infinity’ je meteen mee in zijn dromerige wereld. Eenmaal verknipt en vervormd, krijgt het geloopte fragment een nieuwe identiteit die, als je het voor het eerst in ’93’ hoort, nergens meer thuis is dan daar. De rappers hebben stuk voor stuk stemmen met karakter en een flow die nergens ervaring mist maar juist jong, vers en origineel aanvoelt. Niets aan dit nummer klinkt alsof iemand iets te bewijzen heeft; het is simpelweg ijzersterk, natuurlijk en moeiteloos. Het is oneindig jammer dat de groep niet veel kansen kreeg deze parel te overtreffen.

Waren de muzikanten misschien te jong? Waren hun teksten misschien (nog) wat te oppervlakkig om een groter publiek aan te spreken? Of waren de liedjes net niet catchy genoeg, in al hun moeiteloosheid? ’93 ‘til infinity’, het nummer waarmee Souls of Mischief zich op zijn best liet horen, zal altijd een beetje ongrijpbaar en melancholisch blijven, zoals de belofte die zijn titel nooit waar maakte.

Tags: , , , , , , ,

-->