nummer van 08/04/2014 door

‘The Body Electric’ van Hurray For The Riff Raff

De meest onwaarschijnlijke countryzangeres

Hurray for the Riff Raff – The Body Electric

Eerlijk gezegd dacht ik bij de naam Hurray For The Riff Raff niet direct aan een americana-band. Eerder aan het zoveelste indiefolkhippiecollectief of een gezellige hip hop-act voor feesten en partijen. Maar de viool en banjo die de eerste paar seconden van de nieuwste plaat Small Town Heroes kenmerken laten er weinig twijfel over bestaan dat dit wel degelijk het geval is. Muzikaal zo traditioneel als je je maar voor kunt stellen dus, maar in elk ander opzicht eigenlijk compleet anders dan de meeste bands in het genre.

Al jong op avontuur

Hoewel ik het hiervoor steeds over een band heb is Hurray For The Riff Raff eigenlijk vooral Alynda Lee Segarra, de 27-jarige zangeres en banjospeelster die de band zo’n zeven jaar geleden oprichtte. Daarmee heb je gelijk het eerste element dat onderscheidend is. Segarra is namelijk geen vrouw die als klein meisje bij haar opa in Kentucky op de veranda zat te luisteren naar de countryklassiekers die hij op zijn gitaar tokkelde. Als kind van Puerto Ricaanse ouders groeide ze midden in de Bronx op, de New Yorkse wijk die meer bekend staat om hip hop en latin dan country. Denk daarbij aan het feit dat Segarra uitgesproken lesbisch is en dat er een transgender viool speelt in haar band en je begrijpt dat er behalve de muziek eigenlijk niets traditioneel is aan Hurray For The Riff Raff.

Van regels en conventies trekt Segarra zich dus weinig aan, wat eigenlijk al te merken was tijdens haar jeugd. In plaats van met vriendinnen op de straathoek te kletsen ging ze er als 13-jarige in haar eentje op uit. Met de metro, van haar ouderlijk huis in de Bronx naar de Lower East Side waar ze in de ABC No Rio talloze punkbands zag spelen en nieuwe vrienden ontmoette. Het avontuur bleef lonken en op haar 17e verliet ze het ouderlijk huis om op goederentreinen mee te liften door heel Amerika. Dat bracht haar in de winter van 2005 in New Orleans, enkele maanden voordat de stad getroffen werd door de orkaan Katrina. Tegenwoordig is het nog steeds de thuisbasis van de band.

Hurray For The Riff Raff

Meen je wat je zingt?

Ook in haar teksten is Segarra geen standaard americana-zangeres. Waar de keuze voor een vreemdgaande partner of andere persoonlijke ellende vaak voor de hand ligt in dit genre, zingt ze in ‘The Body Electric’ bijvoorbeeld over de opzienbarende groepsverkrachting met fatale afloop in een bus in Delhi in 2012. De inspiratie ervoor kwam toen ze iemand ergens in een club een traditionele murder ballad hoorde zingen, zo vertelt ze in een interview. Het feit dat niemand echt geschokt was door de tekst en dat de artiest zichtbaar geen echte connectie met het nummer had verbaasde haar.

Er wordt tegenwoordig gezongen over moord en onvrijwillige seks alsof het de normaalste zaak van de wereld is. We kijken er niet meer van op. Een afvlakking die Segarra niet begrijpt en waar ze met haar nummers verandering in wil brengen, net als in één van de meest traditionele muziekstijlen die Amerika kent. En daar slaagt ze wonderwel ook nog in.

Tags: , , , , ,

-->