nummer van 02/04/2014 door

‘Ain’t We Got Fun’ van Jack Kerouac

Als hij het kon schrijven, kon hij het ook zingen

Jack Kerouac-Ain't We Got Fun

Wie On the Road van Jack Kerouac heeft gelezen, weet dat de Amerikaanse beat auteur jazz in zijn vingers had en de muziek met al het bijbehorende zweet en alle bijbehorende passie op papier kon zetten. Maar Kerouac kon naast over jazz schrijven ook jazz zingen, blijkt uit de verzamelplaat Jack Kerouac Reads on the Road (1999), waarin hij een aantal jazzklassiekers zingt uit de jaren twintig en dertig. Ain’t that fun?

‘Ain’t We Got Fun’ werd in 1920 gecomponeerd door Richard A. Whiting, met tekst van Raymond B. Egan en Gus Kahn. Het was een liedje dat bij de tijdsgeest paste, bij de bewogen periode na de oorlog waarin kunst, muziek en levensgenieten bovenaan ieders prioriteitenlijstje stonden. Volgens sommigen was ‘Ain’t We Got Fun’ de hymne voor de Roaring Twenties; F. Scott Fitzgerald gebruikte het liedje zelfs in zijn boek The Great Gatsby (1925). Volgens anderen, waaronder schrijver George Orwell, was het nummer een vermomde klaagzang voor mensen wiens leefsituatie in niets leek op die van voor de oorlog. Er is inderdaad niet veel feestelijks aan een zin als “The poor get poorer and the rich get richer”. Maar, zoals het nummer zegt (in een stuk dat Kerouac in zijn versie niet zingt): wie geen dure auto heeft, krijgt er ook nooit krasjes op, en wie weinig verdient betaalt ook minder belasting. Het lijkt erop dat Raymond Egan en Gus Kahn, op een ironische manier, zelfs in misère fun hebben geprobeerd te vinden.

They won’t smash up our Pierce Arrow,
We ain’t got none
They’ve cut my wages
But my income tax will be so much smaller
When I’m paid off,
I’ll be laid off
Ain’t we got fun?

kerouak2
Wat de schrijvers van ‘Ain’t We Got Fun’ ook wilden bereiken met hun liedje, Kerouac lijkt er dertig jaar later plezier in gehad te hebben het nummer te zingen. Net als in zijn schrijfstijl, heeft Kerouac in zijn zang de timing en speelsheid van een echte jazzman. Met de twee valse noten aan het begin lukt het hem meteen het lieflijke nummer van gezapigheid te ontdoen, zijn scat vanaf 1:13 getuigt van een aangeboren ritmegevoel. Of ‘Ain’t We Got Fun’ nu serieus of ironisch bedoeld was, op Kerouacs manier kan het alle situaties, zowel de moeilijke als de makkelijke, alleen maar vrolijker maken.

Lees hieronder een fragment uit Kerouacs On the Road waarin het personage Dean Moriarty een jazzoptreden beschrijft.

Here’s a guy and everyboy’s there, right? Up to him to put down what’s on everybody else’s mind. He starts the first chorus, then lines up his ideas, people, yeah, yeah, but get it, and then rises to his fate and has to blow equal to it. All of a sudden somewhere in the middle of the chorus he gets IT- everybody looks up and knows; they listen; he picks it up and carries. Time stops. He’s filling empty space with the substance of our lives, confessions of his bellybottom strain, remembrance of ideas, rehashes of old blowing. He has to blow across bridges and come back and do it with such infinite feeling soul-exploratory for the tune of the moment that everybody knows its not the tune that counts but IT.

Tags: , , , , , , , , ,

-->