nummer van 20/03/2014 door

‘Under The Pressure’ van The War On Drugs

All those beautiful moments of ‘hey!’

The War on Drugs – Under The Pressure (Official Video)

Drie jaar geleden onthaalde ik The War On Drugs al als the next big thing. De eclectische stijl van de band, die ergens schippert tussen Billy Idol, Bruce Springsteen en psychedelica, zou iedere muziekliefhebber tenslotte moeten aanspreken. Met het fantastische liedje ‘Baby Missiles’ als belangrijkste bewijs was ik ervan overtuigd dat het aangekondigde album Slave Ambient een waar feest moest gaan worden.

Slave Ambient werd een teleurstelling.

Een deel van de liedjes was al eens eerder uitgebracht, de rest werd opgevuld met minder sterke songs en instrumentale nummers die weinig toe te voegen hadden. Het hele album voelde nietsig: het grootste deel bestond uit gemompel over moeilijk te definiëren soundscapes. De melancholische dansbaarheid die ‘Baby Missiles’ zo uniek maakte bleek ook echt uniek; het lukte zanger/songwriter Adam Granduciel en zijn vrienden nergens om het gevoel, laat staan de kwaliteit van dat liedje te benaderen. Toch sloeg het album redelijk aan en toerde de band intensief. Een periode die Granduciel uitputte en hem deed afvragen of hij wel geschikt was voor de slopende eentonigheid van het leven in een stinkende tourbus. Ik zag de band op het Take Root Festival in Groningen en kon de vermoeidheid zelfs met mijn ogen dicht voelen. Thuis, eenmaal teruggekomen van de tour, kon Granduciel echter even slecht aarden, zo vertelt hij in een interview met The Guardian.

I found myself totally islolated, emotionally and physically, from both myself and my community. I’d see people but it was all just fleeting hellos, weird drunken nights. I didn’t know what I’d become or what I wanted out of myself. It wasn’t making me happy and I didn’t understand why. It wasn’t like these were things no one had ever gone through before, but I’d never gone through them. – Adam Granduciel in The Guardian

Adam GranducielDepressief, paranodoïde zelfs, zat de zanger gevangen tussen twee werelden. Hij zag geen andere oplossing dan zich op te sluiten en in stilte te werken aan een nieuw album, de enige bezigheid die hem plezier bood. Deze week, bijna drie jaar na Slave Ambient, mogen wij dan eindelijk kennismaken met het album dat voortkwam uit zijn meest donkere periode. Lost In The Dream stelt niet teleur. Na de al veelbelovende single ‘Red Eyes’ kunnen we nu genieten van een coherent, tien nummers tellend album. De ongewone mix van de tegenovergestelde 80’s genres new wave en stadionrock is nog steeds aanwezig, maar dit keer zijn er geen vullers, is er geen oud materiaal, en hoor je een album dat ook echt bedoeld is als album. Al vanaf opener ‘Under The Pressure’ is  Lost In The Dream zowel thematisch als muzikaal een perfect gebalanceerd totaalwerk waarin geen zwakke momenten te ontdekken zijn.

Dat Lost In The Dream zoveel meer als een afgerond album voelt dan Slave Ambient, heeft niet alleen te maken met de staat waarin Adam Granduciel zich bevond tijdens het schrijven van de liedjes. Emotionele instabiliteit is weliswaar qua tekst en sfeer het hoofdthema van het album, maar de manier waarop de liedjes zijn opgebouwd verschilt aanzienlijk van de vorige platen, zo vertelde de zanger eerder deze week in een interview met Vogue.

I’ve gotten much more disciplined. With Slave Ambient, I was writing things on top of loops. Now I really get the structure of the song down, but I leave room for improvisation in the studio. My whole process now is more about chopping than it is cutting and pasting. A lot of things happen in the moment, and I try to isolate all those beautiful moments of “hey.” – Adam Granduciel in Vogue

War-on-Drugs-Lost-in-the-DreamNiet meer over muzikale loops heen schrijven, maar vooral de structuur van een liedje perfectioneren. Granduciel heeft eindelijk datgene gevonden wat zijn liedjes in het verleden nogal eens misten: een ruggegraat. Je hoort het door heel Lost In The Dream. Ieder nummer heeft een duidelijk thema, een hook, een refrein, een melodietje, wat dan ook, maar ieder nummer heeft iets. A beautiful moment of “hey” – een x-factor waardoor een nummer als ‘Under The Pressure’ bijna negen minuten kan duren en toch compact voelt. Een kwestie van twee akkoorden vinden die mooi bij elkaar klinken, zo vertelt de bescheiden Granduciel aan Vogue. Stiekem weet hij best dat het een pracht van een openingsnummer is. Pitchfork heeft dat in ieder geval wel door, gezien hun epische beschrijving van het liedje in hun recensie van Lost In  The Dream.

And if the steady-pulsed melody that emerges initially positions ‘Under the Pressure’ as the most placid song about anxiety ever, by the third chorus run—at which point it’s amassed a swirl of dueling guitar solos, starburst synths, and brown-note saxophone swells—you feel the full weight of this nine-minute track bearing down on your chest. – Pitchfork over ‘Under The Pressure’

Grote woorden voor een groots liedje. En dan moet het album nog maar net beginnen. Granduciel kan zichzelf na een donkere periode op de borst kloppen, want het lijkt alsof Lost In The Dream het album is dat hij altijd al heeft willen maken.

Tags: , , , , ,

-->