nummer van 18/03/2014 door

‘Wings Of Feather And Wax / Face Down’ van Killer Be Killed

Hoe hard kan de gulden middenweg klinken?

KILLER BE KILLED – Wings of Feather and Wax + Face Down (OFFICIAL TRACKS)

Dat er meer muziek uitkomt dan je bij kunt houden werd voor mezelf vorige week weer eens pijnlijk duidelijk toen ik voor het eerst las over Killer Be Killed, een nieuwe metal supergroup met Max Cavalera (ex-Sepultura, Soulfly), Troy Sanders (Mastodon), Greg Puciato (The Dillinger Escape Plan) en Dave Elitch (ex-The Mars Volta). Ik vroeg me af waarom mijn timelines op Facebook en Twitter nog niet hysterisch melding maakten van dit nieuwsfeit, toen ik op Metalsucks.net las dat de samenwerking eind 2012 al was aangekondigd. Een nieuwe groep met leden van vier bands die ruim vertegenwoordigd zijn in mijn platenkast en dit nieuws had ik compleet gemist.

Gezonde achterdocht

Het kan natuurlijk een gezonde dosis scepsis zijn die voorkwam dat dit project al volop in de schijnwerpers werd gezet voordat er ook nog maar één noot muziek op band stond. We zijn nou eenmaal wel vaker lekker gemaakt met supergroups en maar al te vaak komt het eindresultaat nog niet eens in de buurt bij de som der delen. Aan de andere kant, in het geval van Killer Be Killed is zelfs de helft van die potentiële uitkomst al genoeg om onder de indruk te zijn. Daarnaast zijn het muzikanten die zaken als muzikale creativiteit, onafhankelijkheid en snoeiharde riffs nog altijd hoog in het vaandel hebben. Het zou dus best eens wat kunnen worden met die debuutplaat van Killed Be Killed die op 9 mei uitkomt.

Afgelopen vrijdag verscheen op YouTube de eerste muziek van de band. Zoals je al aan de titel van dit stuk kunt zien waren dat er gelijk twee en speel ik vandaag dus een beetje vals met twee nummers van de dag. Maar goed, als deze masters of metal vinden dat je tijdens een een eerste kennismaking gelijk twee tracks moet horen, wie ben ik dan om daar tegenin te gaan?

Killer Be Killed [2]

Overigens heb ik het idee dat er aan die keuze twee redenen ten grondslag liggen. Allereerst om de balans tussen toegankelijke metal en het meer ouderwetse geweld voor de puristen kenbaar te maken. ‘Wings Of Feather And Wax’ begint weliswaar met een oerdegelijke riff, maar kent daarnaast een behoorlijk overzichtelijk couplet. Als je vervolgens al na 23 seconden aankomt bij een catchy refrein wordt duidelijk dat dit het hitje is waarmee het grote publiek moet worden bereikt. De cynici staan natuurlijk al in rijen met het mes tussen de tanden klaar om de band te fileren na dit nummer, maar dan begint op 3:37 ‘Face Down’.

De Cavalera-groove

De openingsriff is overduidelijk van Cavalera’s hand en zal de aanstormende lynch mob in ieder geval tot een voorlopig halt brengen. De manier waarop de hele band op 3:54 in de tegenaanval gaat, zorgt ervoor dat zelfs de meest verwende metalfan even z’n mond houdt en gewoon aandachtig luistert. Greg Puciato neemt vervolgens op zijn kenmerkend maniakale wijze het eerste couplet voor zijn rekening. Het refrein kent vervolgens weer een typische Cavalera-groove, die ook het stokje overneemt in het couplet dat daarop aansluit. Beide stukken worden vakkundig en naadloos aan elkaar gesmeed op het loodzware Mastodon-aambeeld van Troy Sanders in de pre-choruses.

De Queen invloeden beperken zich vooralsnog tot het artwork van de plaat

De Queen invloeden beperken zich vooralsnog tot het artwork van de plaat

Daarmee komen we op het tweede punt waarom Killed Be Killed waarschijnlijk direct met twee nummers voor het voetlicht treedt. De band bestaat namelijk uit drie frontmannen, die het publiek natuurlijk alle drie goed wil kunnen horen. Je pikt de afzonderlijke invloeden van deze drie er dan ook moeiteloos uit in deze twee nummers. De rolverdeling is daarbij duidelijk, zonder dat je direct een leider aan kunt wijzen. Democratie is doorgaans niet de beste bestuursvorm voor een band, maar het lijkt erop dat de bandleden van Killer Be Killed hierin met wederzijds respect en beperkte ego’s toch een goede middenweg hebben gevonden.

Wat is nu de uitkomst?

Desalniettemin is die middenweg wel een beetje waarop de band in deze twee nummers blijft hangen. Weliswaar een middenweg die er strak als een Duitse Autobahn bijligt, maar ondanks dat je er moeiteloos met 180 kilometer per uur overheen scheurt kom je er ook geen échte verrassingen op tegen. Is dat een probleem? Wat mij betreft niet. Ik weet ook wel dat Cavalera nooit meer de hoogtijdagen van Sepultura gaat evenaren en vind het alleen maar mooi om weer eens een oprecht vitaal teken van leven van hem te horen. Ik verwacht ook wel dat ik de nieuwe Mastodon die deze zomer uit gaat komen vaker draai dan deze plaat. Aan de andere kant overtreft dit wel de laatste albums die ik van The Dillinger Escape Plan en The Mars Volta heb gehoord. Die eerder genoemde som der delen mag dan misschien niet overtroffen worden, het is nog steeds een rekensom waar de meesten in de metalklas de oplossing nooit voor zullen vinden.

Tags: , , , , , ,

-->