nummer van 13/03/2014 door

‘Reins’ van Chelsea Wolfe

Ruwe vorm versus afgemeten stijl

CHELSEA WOLFE – Reins (w-lyrics)

Pain Is Beauty (2013) van Chelsea Wolfe is een afgemeten doch eclectische plaat geworden waar het onder de oppervlakte flink broeit. De duistere muziek van zangeres en componist Wolfe kan je onder de huid gaan zitten, ondanks de sereniteit die het album soms uitstraalt. Het vierde studioalbum van de Amerikaanse zangeres krijgt goede besprekingen, een 8,1 gemiddeld volgens Metacritic. De grootste kritiek op de plaat die ik heb gelezen, is dat Wolfe nog wat meer tijd had moeten besteden aan de composities. Goede ideeën genoeg, aldus de muziekcritici, mooi geluid, goede sfeer, maar de liedjes hadden soms net wat beter gekund.

Ik vind van niet. Over de esthetiek is goed nagedacht, sowieso klopt het plaatje (lees: de sfeer) dat Wolfe probeert neer te zetten. Voor inspiratie put ze hiervoor behalve uit new wave en gothic ook uit filmmakers zoals Ingmar Bergman of fotograaf Nan Goldin. Deze twee kunstenaars staan bekend om hun werk over bijvoorbeeld dood en ziekte (Bergman), of seks, drugs en de zelfkant van het leven in de stad (Goldin). Allemaal op afgemeten en doordachte wijze in beeld gebracht.

wolfe

Dus waar het totaalbeeld berekend lijkt door Wolfe, zowel visueel als muziek, is de vorm van de liedjes op zijn manier ruw. Juist het fragmentarische karakter trekt me de plaat in. Het is écht geen hogere wiskunde uiteindelijk. Een doordachte en precieze presentatie, tegenover ruwe composities die soms af worden gebroken terwijl je eigenlijk hoopt op meer. Die soms repetitief doordreunen. Die van de een op de ander overgaan, terwijl je denkt dat het nog hetzelfde liedje is. Die ook nog putten uit allerlei muzikale invloeden.

Je moet als muzikant nooit dezelfde plaat willen maken. Dat de meeste dat wel willen en doen, is een ander verhaal. Stel je voor dat Rembrandt steeds weer opnieuw de Nachtwacht had geschilderd, met net iets andere verf, dan voel je je toch ook bekocht. Enfin, maar van mij had Pain Is Beauty nog net dat meer dat contrast mogen opzoeken tussen het soms fragmentarische en de afgemeten stijl waarin alles zich afspeelt.

‘Reins’ is een van de nummers van de plaat. Het bouwt eigenlijk – na een intro – de hele tijd op in een langzaam crescendo, totdat het nummer na vijf minuten stopt. Geen coupletten, refreinen, maar een repetitief zingende Wolfe, waaronder langzaam steeds meer laagjes muziek komen.

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply

-->