nummer van 16/03/2014 door Kim van der Meulen

‘The Art Teacher’ van Rufus Wainwright

Onbeantwoorde liefde

Zondag, gastblog! Kim van der Meulen schrijft als freelance journalist vooral over kunst en cultuur. De vorige keer hield ze een vurig betoog over Jamie Cullum, al had ze ook over andere favorieten kunnen schrijven, zoals John Legend, Jamie Cullum, John Mayer, Justin Timberlake, Jill Scott, Jonathan Jeremiah en nog een paar artiesten die niet met een J beginnen. Vandaag is het echter tijd voor Rufus Wainwright, die begin deze week in Carré stond.

"The Art Teacher" by Rufus Wainwright (US TV)

Met een vleugel, een gitaar, zijn zusje én een opkomende verkoudheid stond Rufus Wainwright afgelopen maandagavond op het podium van Carré. De vorige avond had hij zich gewaagd aan een stukje opera in Wenen tijdens zijn optreden, zo vertelde hij, waardoor zijn stem wat te wensen overliet. Inderdaad: kuchend, verontschuldigend en zonder al te sterke hoge noten baande hij zich een weg door zijn omvangrijke repertoire.

Niet zijn beste concert dus, maar met dit stukje wil ik hem graag een hart onder de riem steken. Want, zoals Sylvia Witteman al eens in de Volkskrant schreef: “Rufus Wainwright is een lispelnicht met een verwend schandknapensmoeltje en de stem van een verkouden schaap, maar toch heb ik een zwak voor hem.”

CV

In Carré grapte Rufus dat zijn nieuwe verzamelalbum steeds per ongeluk Greatest Hits wilde noemen, ondanks het feit dat hij geen hits heeft. Toch heeft de excentrieke Amerikaanse singer-songwriter – volgens Elton John één van de beste van zijn generatie – heel wat moois op zijn cv staan. Zo werkte hij samen met Joni Mitchell, Sting, Paul Simon, Boy George, het Berliner Ensemble en het BBC Symphony Orchestra, schreef hij een complete opera en bracht hij tien albums uit – in 2012 zijn meest commerciële tot nu toe: Out Of The Game, een samenwerking met Mark Ronson. (Kent u alleen zijn cover van Leonard Cohens ‘Hallelujah’, dan heeft u waarschijnlijk Shrek gezien.)

Onbeantwoorde liefde

Goed, tot zover Rufus’ staat van dienst. Dan nu het liedje dat gisteren gelukkig goed uit de verf kwam en een van mijn favorieten is: ‘The Art Teacher’, van zijn album Want Two uit 2004. Een prachtig liedje over een onbeantwoorde liefde (meisje wordt verliefd op tekenleraar, durft het niet te zeggen en kiest uiteindelijk voor rijke zakenman). De tekst is al fantastisch. Zo worden de twijfel en verliefdheid beeldend beschreven: “He asked us what our favorite work of art was / But never could I tell it was him” en “He told me he liked Turner / Never have I turned since then”. Volgens sommige Rufus-fans zit er bovendien een anti-materialistische boodschap in: dankzij haar rijke man heeft ze uiteindelijk weliswaar een echte Turner aan de muur hangen, maar ze heeft nog altijd spijt dat ze niet voor de man heeft gekozen die haar liet kennismaken met deze kunstenaar.

Hypnotiserende akkoorden

Er zouden hele orkesten aan dit lied toegevoegd kunnen worden (op de studioversie klinkt een hoorn), maar het mooist is dit liedje met alleen Rufus en zijn piano – met Philip Glass-achtige, hypnotiserende akkoorden in de solo en met een fijne uithaal die moeiteloos gehaald wordt.

Oh, en ik wil dit stukje graag opdragen aan mijn eigen voormalige tekenleraar, meneer Nonner. Ook al was ik niet verliefd op hem.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->