nummer van 09/03/2014 door Ton van der Werf

‘No Pity’ van Toxic Reasons

Amerikaanse hardcore in Friesland

Tegenwoordig is gastblogger Ton van der Werf vooral druk als marketing consultant voor Converse en O’Neill Footwear en is hij manager van bands als NRA, Green Lizard en The Phantom Four. Zijn carrière in de muziek gaat echter verder terug, aangezien hij van 1988 tot 2005 tal van hardcore- en punkconcerten organiseerde. Vandaag een terugblik op die tijd.

Tape trading, dat deden we in de tachtiger jaren om nieuwe muziek te krijgen. Je kreeg van iemand een lijst waar alle muziek op stond die hij of zij op cassette of vinyl bezat. Dan gaf je aan welke plaat, demo of live-opname je daarvan wilde hebben. Vervolgens stuurde je een brief met daarin jouw wensen, je eigen muzieklijst en twee lege cassettebandjes naar die persoon. Een of twee weken later kreeg  je dan een bubbel-enveloppe met daarin twee cassettes met opgenomen muziek en de wenslijst van die persoon. Soms klonk het nergens naar (kopie van kopie van kopie), maar meestal ging de volumeknop vol aan op mijn slaapkamertje in Friesland waar ik ’s avonds huiswerk maakte. Prachtige tijden…

Punk

Ik kwam in aanraking met punk en hardcore in 1984 door mijn beste vriend Ronald Jellesma. Hij en zijn zus waren de punkers van ons dorp. Spikey hair, studs, kisten en natuurlijk een leren jack met allemaal bandnamen die voor mij volstrekt onbekend waren. Ik luisterde aan het begin van de jaren tachtig vooral naar hardrock. Dat begon met Deep Purple, Rainbow en wat later Dio, maar toen hield het voor mij een beetje op. Ik trok de operastemmen van Iron Maiden, Judas Priest en Accept niet (behalve het nummer ‘Fast As A Shark’!) en was een beetje zoekende wat er nog meer was dat aan mijn smaak voldeed; hard, veel gitaren en een krachtige stem. Ronald probeerde me te overtuigen met de punkbands uit die tijd zoals Sex Pistols, Buzzcocks en vooral Crass, heel veel Crass. En heel langzaam boog ik mee met hem. De eerste Dead Kennedys-plaat vond ik wel aardig, maar toen het tempo met  Plastic Surgery Disasters (1982) omhoog ging was ik pas écht verkocht. Punk werd hardcore en daarmee harder en sneller. Nog steeds stond ik met een been in de hardrock en het andere in hardcore. Vooral omdat in 1983 ik de platen van Metallica (snel!) en Slayer (nog sneller!) kocht.

Tapes Ton

Amerikaanse hardcore

Op 1 december 1984 beleefde ik mijn eerste punkconcert in Het Pakhuis in Heerenveen met de Friese bands Murder Inc III en Lombard Jacks. Daar was de complete Friese punk- en hardcorebeweging aanwezig, bestaande uit vijftig punks uit de dorpen St. Niek, Joure, Lemmer en Heerenveen. Murder Inc III maakte op mij een onuitwisbare indruk; hard, snel en strak. Geen zeikmuziek maar beuken. Murder Inc III maakte zoals het werd genoemd Amerikaanse hardcore. De meeste Amerikaanse bands hadden een snellere versie van punk gemaakt en dat werd hardcore genoemd. Yes, dat was het! Die muziek was tof en ook de levensstijl die erbij hoorde vond ik geweldig.

Van vriend Ronald had ik al muziek opgenomen op cassette, maar op die zondagmiddag kwam ik Smoet tegen. Geen idee wat zijn echte naam was; in die tijd had bijna iedereen een bijnaam. Ik vroeg Smoet of hij ook Amerikaanse hardcoreplaten had. En die had-ie. Ik gaf hem twee cassettes die ik twee weken later bij een ander punkconcert terugkreeg met muziek van Crucifix, MDC, Bad Brains, D.R.I. en Toxic Reasons. Holy smoke, wat was dit!? Leuk die hardrock en Engelse punk maar dit was het helemaal! Snelle, harde en opgefokte muziek met teksten die ergens over gingen. Ik heb altijd een sociaal hart gehad en hardcore was wat dat betreft voor mij als thuiskomen.

De volgende maanden ging ik regelmatig naar Het Pakhuis, waar een hele stoet aan Nederlands hardcore- en punkbands voorbij kwam met namen als Indirekt, De Rudings en Systematic Death. Allemaal leuk en aardig, maar niets dat in de buurt kwam van een beukende Amerikaanse hardcore band.  Ja, de band Negazione kwam in de buurt. Een stel Italianen met bandana’s om hun hoofd die chaotische hardcore maakte, maar nog niet in liedjesvorm. Mijn lijst met cassettes groeide ondertussen verder en ook het aantal vrienden waarmee ik die muziek uitwisselde.

Toxic ReasonsToxic Reasons

Op 30 april 1985 gingen Ronald en ik naar de Buze in Steenwijk, waar Toxic Reasons zou optreden. De eerste Amerikaanse hardcoreband die ik live zou zien. Ik had de cassette al grijsgedraaid met hun album Kill By Remote Control  (1984). Wat een nummers stonden daar op: ‘Destroyer’, ‘Powercrazed’, ‘Break The Bank’ en ‘No Pity’. Na een paar redelijke goeie Amsterdamse bands (Frites Modern, Deadlock) kwam dan Toxic Reasons. Die zagen er gelijk al anders uit. Het leek wel een hardrock band, de zanger had met lang blond haar en een leren jack. Totaal anders dan al die hanenkammen. Ze begonnen gelijk met het nummer ‘No Pity’.

Na een langzaam intro begint een gitaarlijntje, gevolgd door een ronkende bas en dan bam bam (drums), gitaar en dan weer bam bam (drums) en de band knalt er vol in. Live was dat een sensatie. Alle punk en hardcore kids kenden dit nummer en na de 2e bam bam van de drums ging het helemaal los. In tien seconden ben ik vijf keer heen en weer gegaan in het zaaltje waar driehonderd man in kon. Iedereen ging helemaal los want hier stond een band, een Amerikaanse band welteverstaan. En niet om lullig te doen, maar wat een verschil met de bands uit Europa! Strak, uitstraling  en retegoeie nummers die je na een paar keer luisteren meteen kon meeblèren, ik was zwaar onder de indruk. De drummer bleek ook nummers te zingen en die stond bijna achter zijn drumstel. De bassist zong ook en later hoorde ik dat hij in de Zero Boys speelde, een meer melodieuze versie van Toxic Reasons. Maar wat vooral opviel: deze gasten konden echt spelen. Dus niet zomaar op een gitaar rammen maar beheersing van je instrument, wat in die tijd een unicum was want dat was niet de bedoeling. Bezieling en passie daar ging in het eerste instantie om, instrumentbeheersing kwam daarna. Toxic Reasons had beide.

toxicreasons_killbyremoteVoor dit stuk heb ik de plaat van Toxic Reasons weer zo’n tien keer gehoord. Veel muziek uit die tijd luister ik niet meer. Ik hou nog steeds van Amerikaanse hardcore, maar ben veel meer op liedjes gefocust. Nummers die blijven hangen en die het verschil maken tussen een goeie band en een middelmatige band. En op Kill By Remote Control staan nogal wat goeie nummers die nog steeds staan. Van opzwepende nummers als ‘Destroyer’ en ‘No Pity’ tot echte gitaarliedjes als ‘Break The Bank’ en ‘Limited Nuclear War’. Je hoort duidelijk dat de band de power en overtuiging van Amerikaanse liedjes combineert met het liedjesgevoel van Engelse punk (Buzzcocks, The Damned). De band heb ik daarna helaas nooit meer live gezien. Wat wel weer stomtoevallig was, is dat ik promotie voor hun plaat  ‘No Peace In Our Time’ heb gedaan in 1995 die op het Duitse Bitzcore uitkwam. Toxic Reasons heeft ondertussen acht platen gemaakt, de een beter dan de andere, maar Kill By Remote Control is mij favoriet, met vooral geweldige herinneringen aan het nummer ‘No Pity’. Toxic Reasons bestaat nog steeds en speelt af en toe in Amerika.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->