nummer van 08/03/2014 door

‘Too Much’ van Sampha

Breekbaar en bescheiden

Sampha – Too Much

Drake - Nothing Was The SameHet knappe van Drakes Nothing Was The Same is dat het bíjna alleen maar Drake is. De zanger die uitzonderlijk goed kan rappen (of rapper die uitzonderlijk goed kan zingen) heeft geen gastbijdragen nodig om een veelzijdig album af te leveren. Waar de liner notes van genregenoten vaak een bont gezelschap aan namen achter ieder liedje tonen, zijn deze op Nothing Was The Same opmerkelijk bescheiden. Als je één van die spaarzame uitzonderingen bent, dan heb je iets bijzonders toe te voegen. Zoals de rustige, contemplerende Britse stem van Sampha, die direct opvalt wanneer hij het mooie ‘Too Much’ inluidt. Nog voordat het album in september 2013 uitkwam, wilde Drake deze jonge zanger aan de wereld voorstellen. De rapper had gemakkelijk een representatiever nummer kunnen kiezen om bij Jimmy Fallon zijn album aan te kondigen, een van de vele liedjes waarop Drake en Drake alleen te horen was. Maar Sampha moest gehoord worden. En dus nam hij hem mee:

Sampha schonk niet alleen zijn stem aan ‘Too Much’; de melodie is ook van zijn hand. Het is onderdeel van een akoestisch liedje, dat al een tijd klaar was. Hij speelde het voor in de studio en Drake wist direct raad met het refrein. De volledige versie was toen nog nergens uitgebracht, en zou uiteindelijk ook pas het levenslicht zien na het uitkomen van Nothing Was The Same. Een slimme strategie, want juist door zijn bijdrage aan het album van Drake raakten mensen nieuwsgierig naar méér van deze onbekende zanger. Sampha stelde niet teleur: de Drake-loze versie van ‘Too Much’ bleek nóg mooier, nóg stiller, nóg pijnlijker. Zijn hoge stem produceert klanken die ergens tussen huilen en zingen inzitten, wanhopig omhoog en omlaag zwevend langs die eenzame octaven waar maar weinig andere zingende mannen zich wagen.

Die pijn begon al vroeg. Sampha’s vader stierf toen hij negen was en hij koestert zijn vroegste herinneringen nog steeds innig. Die eerste jaren in South London kocht zijn vader iedere week een cd voor Sampha en zijn vier oudere broers. De ene week Pavarotti, de andere week de Spice Girls. Het album dat het meeste indruk op hem maakte was Worotan (1996) van de Malinese zangeres Oumou Sangaré. In een interview met Pitchfork vertelt hij welke invloed de cd nog steeds op hem heeft:

I listen to it now and it’s a big influence on the way I view melodies and scales. That immediacy of melody, those rhythms, and the production awakened something in me.

Bela Fleck and Oumou Sangare – Djorolen

Na de dood van zijn vader stortte Sampha zich als kind direct op het produceren van muziek. Op zijn dertiende werkte hij al met computerprogramma’s als Cubase en Reason:

I had friends around the area who were MCs, and I’d try and produce for them, but they wouldn’t take the beats. It was a struggle: “Trust me, you should spit on this.”

Maar op zijn vierentwintigste is Sampha als producer nog steeds aandoenlijk bescheiden, onzeker zelfs. Toen Drake zijn talent herkende en hem in Toronto uitnodigde voor een studiosessie, kon hij maar nauwelijks geloven wat hem overkwam. ‘Too Much’, dat persoonlijke liedje dat hij al zo lang had liggen, werd ineens een hiphopnummer. En een goéd hiphopnummer.

I started playing and singing, and Drake liked the bounce of it and started writing lyrics on his BlackBerry. It was a really surreal thing, watching him go into the booth and then start to record his vocals. I was like, “This sounds like a record.”

Don’t think about it too much, Sampha. En ga vooral nooit naast je schoenen lopen. Zo eerlijk, intens en breekbaar als jij worden ze nauwelijks meer gemaakt.

Tags: , , , , , , , , ,

-->