nummer van 07/03/2014 door

‘Mashed Potato Time’ van Dee Dee Sharp

Aardappelfijnstampend voetenwerk

dee dee sharp – mashed potato time

Van alle etenswaren – drank dus niet meegeteld – denk ik dat snoep het vaakst wordt bezongen. Snoep, ja. Chocola, caramel, toetjes, cherry popsicles. Vooruit, ‘Milkshake’. Het is een ruwe schatting die nergens op is gebaseerd, maar het staat vast dat candy lekker bekt en dat sugar soepel uit de mond rolt. Als je goed luistert, hoor je niet anders. Natuurlijk is snoep vaak een metafoor voor iets dat helemaal niet zo onschuldig en pastelgekleurd is. Rappers en R&B-diva’s weten er wel raad mee, getuige titels als ‘Chocolate Factory’ van R. Kelly (gaat dit over het latere leven van Charlie Bucket, intussen CEO van zijn fabriek en roemrucht playboy?), ‘Sell Me Your Candy’ van Rihanna (uit de ‘Candy Shop’ van 50 Cent?). Gelukkig zijn er ook nog verantwoorde snoepliedjes te vinden, waar je je kinderen al heel vroeg aan mag blootstellen: ‘Candy’ van Iggy Pop en Kate Pierson (B-52’s), ‘Lollipop’ van The Chordettes en ‘Sweets For My Sweets’ van The Drifters – om enkele succesnummers te noemen.

Aan de hand van bovenstaande voorbeelden zou je kunnen concluderen dat voedsel muzikaal gezien pas interessant wordt als de ondertoon een beetje ondeugend, een beetje seksueel is. Maar er zijn liedjes, traditionals vaak, die serieus een ode brengen aan een bepaalde streek of regio, waarin het bijbehorende snackvoer een grote rol speelt. Neem Hank Williams’ ‘Jambalaya’. Of die in het midden laten of het écht om eten gaat, en niet stiekem over drugs (óók ondeugend) – ‘Vega-tables’ van The Beach Boys. Een van de leukste nummers over eten, echter, gaat niet om seks en ook niet om drugs. Maar wel over rock ’n roll. Over een dans waar de sensualiteit niet per se van afspat, maar die er in de jaren 60 wel voor kon zorgen dat een volle zaal aan het dansen bleef: de Mashed Potato (vanaf 2:46). Veel artiesten sprongen gretig in op de danslust van het publiek en verzochten hen in liedjes de Mashed Potato te doen. The Contours bijvoorbeeld, met ‘Do You Love Me’ (0:49) en Wilson Pickett, met ‘Land Of 1000 Dances’ (0:19). Maar ook Ray Charles ging met ‘Shake A Tail Feather’ (1:57) alle populaire dansjes af en zorgde ervoor dat het nummer anno 2014 nog steeds een floorfiller is. Ook al twerken we er nu op.

In het boek De beste dance moves ter wereld van Matt Pagett (2009), die altijd binnen bereik ligt, wordt de Mashed Potato als volgt omschreven:

De Mashed Potato, een van de klassiekers uit de jaren 60, werd voor het eerst uitgevoerd door James Brown en daarna verder onder de aandacht gebracht door het nummer ‘Mashed Potato Time’ van Dee Dee Sharp uit 1962. Meeliftend op dezelfde golf als de Twist (zie blz. 56-57) maakt de Mashed Potato gebruik van hetzelfde sigaret-uitdrukkende/aardappelfijnstampende voetenwerk.

Het staat er echt. Daaronder wordt in vier stappen, aan de hand van vrolijke illustraties en bijschriften, de Mashed Potato uitgelegd. Gelukkig hebben we altijd Shelley Long nog, die ‘m demonstreert in de film Troop Beverly Hills (1989):

Shelley Long dances the Mashed Potato endlessly from "Troop Beverly Hills"

Bewegen alsof je aardappels fijnstampt is niet de meest sexy move onder de dansen. Maar een kleine inventarisatie langs enkele nummers uit de jaren 60 die aan de dans zijn gewijd – ‘(Do the) Mashed Potatoes’ (James Brown & co), ‘Mashed Potato Twist’ (Dean Christie), ‘Monster Mash’ (Bobby Pickett), ‘Mashed Potato Love’ (Chubby Checker) en ‘Mashed Potato Party’ (Link Wray) – leert dat Dee Dee Sharp er met haar ‘Mashed Potato Time’ (gemodelleerd naar ‘Please Mr. Postman’ van The Marvelettes) in ieder geval de meest sexy twist aan heeft gegeven. ‘Gravy (For My Mashed Potatoes)’ (“Come on baby, I need gravy”), de opvolger van haar hit uit 1962, had dan weer niet echt gehoeven. Iets over een toetje was misschien beter geweest.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

-->