nummer van 04/03/2014 door

‘Pearly Gates’ van The Men

Wat wil je nou nog meer weten?

The Men – Pearly Gates

Ondanks dat ik goed mijn best doe om alle relevante nieuwe releases minstens één luisterbeurt te gunnen, glippen er toch geregeld nog wat mooie platen onder mijn radar door. Gelukkig is er Twitter, waar het volgen van de juiste mensen je elke dag wel weer wat moois voor de voeten kan werpen. Gisterochtend spraken @MarkDijkhuis en @DEROOIENEGER bijvoorbeeld over de nieuwe plaat van The Men. Ik dacht even dat het nog over hun vorige jaar verschenen New Moon ging, maar met het release-tempo van de band uit Brooklyn in m’n achterhoofd vroeg ik er gelijk maar bij of ik soms al weer een nieuwe plaat over het hoofd had gezien.

Muzikale zevenmijlslaarzen

Het antwoord was bevestigend want vandaag komt Tomorrow’s Hits uit. Het is niet alleen het vijfde album voor de The Men, maar ook nog eens het vijfde album in nog geen vijf jaar tijd, waarbij ik de ep’s en singles nog buiten beschouwing laat. En hoewel elke release van de band ook weer minstens zo veel positieve reacties krijgt als de vorige, gooit The Men het muzikale roer ook elke keer weer net zo hard om. Op papier lijkt het misschien geen al te grote stap van de gruizige noise uit de begindagen naar de rauwe, soulvolle pubrock op Tomorrow’s Hits, maar toch ging die evolutie gepaard met de nodige stilistische zevenmijlsstappen.

Bij The Men is dat geen kwestie van niet kunnen kiezen of steeds weer willen inspringen op een nieuwe hype. Muziek maken, daar gaat het om en hoe dat gebeurt dat zal wel weer blijken in het oefenhok. Blijkbaar ligt er in diezelfde oefenruimte ook ergens een onuitputtelijke bron vol inspiratie verborgen, want eigenlijk is The Men nog veel productiever dan hun de jaartallen in hun discografie doen vermoeden. Tomorrow’s Hits was bijvoorbeeld al af nog vóórdat het meer met americana en psychedelische rock flirtende New Moon in maart 2013 uitkwam.

The Men

In vuur en vlam

Wanneer je Tomorrow’s Hits afzet tegen alle vorige albums valt op dat de band qua geluid opgeruimder klinkt dan ooit, al ligt de manie ook in ‘Pearly Gates’ op de loer. Natuurlijk zijn er nog volop gitaren te horen, maar die worden dit keer bijgestaan door een rijke blazerssectie en losjes rammelende piano’s. Voor een gladgestreken en te uitgekiende productie hoef je echter niet bang te zijn; Tomorrow’s Hits werd in twee dagen op plaat geknald en dat hoor je aan de vonken die van elke noot afspatten.

Eerlijk gezegd weet ik verder eigenlijk niks over The Men. Bovengenoemde feiten zijn vooral afkomstig van Wikipedia en de weinige interviews die ik eens onder ogen kreeg. Ergens ben ik wel benieuwd wat er nu precies schuilgaat achter dat onverbiddelijke ethos en dat razende tempo waarin de platen van de band elkaar opvolgen. Ik was voor het schrijven van dit stuk dan ook even in de verleiding om me nu eens écht in de band te gaan verdiepen. Even, maar waarom zou ik eigenlijk? In het geval van The Men heb ik meer dan genoeg aan de muziek, en dat zou jij eigenlijk ook moeten hebben.

Tags: , , , , ,

-->