nummer van 02/03/2014 door Martin Verhorst

‘Girlfriend In A Coma’ van The Smiths

Niet het beste nummer van de band

Gastblogger Martin Verhorst werkt sinds 2003 in de muziekindustrie. Eerst bij platenmaatschappij EMI Music en sinds drie jaar als zelfstandige waarbij hij onder de naam Morgan & Black o.a. de jaarlijkse Artis ZOOmeravonden programmeert. Tot zijn schrik had The Smiths het nog niet gehaald tot nummer van de dag. Daar moest verandering in komen. 

The Smiths – Girlfriend In A Coma (Official Music Video)

Het is 6 juni 2009, mijn 34e verjaardag. Ik vier mijn verjaardag in de – tegenwoordig ter ziele zijnde – Watt in Rotterdam. Ik vermoed dat het zo rond elven is als ik met betraande ogen van het balkon naar beneden kijk, waar zich een wonderlijk tafereel afspeelt. Vijf à zes veertigers (allen mannen) hebben ruzie. Een stilzwijgende ruzie. Een blauw, ongetwijfeld peperduur overhemd is het onderwerp en middelpunt van hun geschil. Tien à twaalf handen klemmen zich vast aan het designerstuk als kinderhandjes die een favoriete knuffel beethouden. In dit cirkeltje duwt en trekt het gezelschap, als waren ze in een soort paringsdans verwikkeld, door de volle popzaal heen. Uiteindelijk geeft het overhemd het op en scheurt in stukken uiteen. Bezweet maar zielsgelukkig lopen de veertigers met elk een stuk overhemd de zaal uit. Niet zomaar een overhemd natuurlijk. Dit overhemd heeft Morrissey zojuist na het laatste nummer van zijn fantastische liveshow uitgetrokken en in het publiek geworpen.

Fans

Je hebt fans en je hebt fans. Ik noem mijzelf fan van The Smiths. Het is zelfs één van mijn all time favorieten. Maar dat wil niet zeggen dat ik de behoefte voel mij bij de eerder genoemde veertigers te voegen om een kledingstuk van de ex-zanger van de band te veroveren. Of dat ik al hun platen chronologische volgorde kan zetten, of de bandleden naast Johnny Marr en Morrissey bij naam weet. Ik weet alleen dat The Smiths mij weet te raken op een manier die ik nog niet eerder voelde.

Morrissey setlist

Geen stukje overhemd, wel een setlist

Ergens rond 2004 kocht ik mijn eerste plaat van The Smiths. Omdat ik vond dat dat moest. Als serieuze muziekliefhebber vond ik dat The Smiths in je platenkast hoorde te staan. Bij gebrek aan Spotify, en zonder Facebook als raadgever toog ik onbevooroordeeld naar Concerto in Amsterdam en trok daar Strangeways, Here We Come uit de bakken. Ik moet toegeven, ik wilde The Smiths ook wel graag heel goed vinden, maar bij de eerste nummers was de liefde er niet meteen. Ik moest wennen aan de stem van Morrissey en ik wist niet zo goed wat ik er van moest maken. Maar bij ‘Girlfriend In A Coma’ viel voor mij het kwartje.

Door de kenners zal Strangeways, Here We Come niet als het beste album van The Smiths gezien worden, en ‘Girlfriend In A Coma’ al helemaal niet als beste nummer. En eigenlijk ben ik het daar ook wel mee eens. Maar Strangeways, Here We Come zal voor mij altijd de doorbraak naar het oeuvre van The Smiths zijn en ‘Girlfriend In A Coma’ behelst alles wat ik zo onnavolgbaar vind aan deze band. De wrange tegenstellingen in de muziek en de teksten. De lijzige zang, waar Morrissey met elke lettergreep dwars door m’n ziel heen zingt. Het bijna huppelende, vederlichte akoestische gitaargetokkel door het hele nummer heen, met als hoogtepunt het loopje na “…it’s (really) serious” staat bijna lijnrecht tegenover de bijna pathetische strijkers met zelfs een soort van kerstbellen onder de opmaat naar waar je het refrein zou verwachten. Maar is er wel een refrein? Het lijkt wel alsof Morrissey met zijn songtekst aanklopte bij de band, de bandleden elkaar eens cynisch aankeken en besloten een deuntje te schrijven dat juist het tegenovergestelde van de tekst vertelt. Of andersom natuurlijk.

morrissey tcktBij gebrek aan beter

Over Morrissey is al veel gezegd en geschreven. Over zijn liefdesleven, of het gebrek eraan, zijn levensvisie en over hoe hij zijn tijd bij The Smiths beleefde. Voor de een blijft Morrissey een oude zeur die tegenwoordig alleen op vleesvrije festivals wil spelen, een ander kan helemaal niets met zijn zangstijl. Maar wie The Smiths echt in zijn hart heeft gesloten lijkt zich er maar moeilijk van los te kunnen breken en voor sommigen onder ons heeft de persoon Morrissey haast mythische vormen aangenomen. En aangezien een reünie van The Smiths nooit meer gaat gebeuren moeten we het doen met de – overigens ook fantastische – liveshows van Morrissey solo. Gelukkig doet hij daar ook nummers van The Smiths, dus met m’n ogen dicht waan ik me bij een concert van mijn oude helden en kan ik toch nog met terugwerkende kracht tot tranen geroerd raken. Zeker als hij ‘Girlfriend In A Coma’ speelt. En dat deed hij in 2009.

P.S. Dat gitaarloopje waar ik het eerder over had, doet me overigens al vanaf het begin aan een ander nummer denken maar ik weet niet aan welke. Dus als een lezer weet op welk ander melodietje dat gitaarloopje lijkt, help me out!

Tags: , , , , ,

-->